• "Det osar katt kring Tomas Sehlstedt."
• "Långa benet före det korta av Sehlstedt"
• "Nått ska väl pöjken heta"
• "Usel hockey, riktigt uuuusel hockey!"
• "Forsberg som höll på att stupa på näsan, han hade en egen konståkning"

Vad säjer man? Riktigt underhållande. Annorlunda, visst, men underhållande. Nu ser jag fram emot hemmapremiären mot AIK. Ett AIK som inte imponerade ikväll, men å andra sidan är dom kanske inte bättre?

Målen:

25:40 0-1 Magnus Isaksson (Niklas Zetterström, Andreas Stenling) spel fem mot fyra

30:29 0-2 Magnus Isaksson (Magnus Gästrin)

37:54 1-2 Linus Persson(Björn Östlund, Peter Messa)

Skott: 27-25 (4-7, 8-10, 15-8)
Utvisningar: Bofors: 7x2 min. Björklöven: 8x2 min
Domare: Tobias Suomela

Matchen direktsänds i Västerbottensradion här.

Prelinimär laguppställning

Målvakter: Thomas Sehlstedt (Daniel Wälitalo)
Förstafemman: Andreas Stenling, Martin Johansson – Magnus Gästrin, Magnus Isaksson, Johan Bergmark
Andrafemman: Johan Svedberg, Jussi Heikkinen – Johan Forsberg, Mattias Hellström, Mattias Wennerberg
Tredjefemman: Karl-Johan Lundström, Jonnie Karlsson – Marcus Lundberg, Jens Ledin, Niklas Zetterström
Fjärdefemman: Anton Edlund – Linus Boström, Joakim Törnqvist, Fredrik Sandström

Löven-Bloggaren tippar: 2-2

The Sandwich tippar: 4-2

Tidigare möten:

2007/08

2006/07

2005/06

2004/05

Inför matchen i övrig media:

VK webbtv

Intervju med Joakim Fagervall i VK

Intervju med Boforstränare på björklövens hemsida

Inför matchen på Björklövens hemsida

Intervju med Bofors målvakt, Fredrik "Grizzly" Eriksson i Karlskoga-Kuriren

Intervju med Joakim Fagervall i Karlskoga-Kuriren

Inför matchen på svenska fans

Apropos of the Nuclear Deal latest controversy, the Nation needs to know the reality at least now, since the Hon’ ( Read The Honest) PM, in association with his coterie led by Sonia Gandhi has revealed that they can misuse the democracy, and befool the Nation, destabilize the Government, in a selfish, self promoting manner. This is another severe blow to the image of Sonia Gandhi clan, preceded by Bofors, Volcker ( Money for Oil) scam. The assertion that the Indian side didn’t know about the Controversial Letter is a farce and scar on the faces of purported honest mates. Singh is King of deceit and deception.

PRAMOD GUPTA

8/3, ROOP NAGAR,

DELHI-110007

pkgfca@gmail.com

Sir,

Apropos of the Nuclear Deal latest controversy, the Nation needs to know the reality at least now, since the Hon’ ( Read The Honest) PM, in association with his coterie led by Sonia Gandhi has revealed that they can misuse the democracy, and befool the Nation, destabilize the Government, in a selfish, self promoting manner. This is another severe blow to the image of Sonia Gandhi clan, preceded by Bofors, Volcker ( Money for Oil) scam. The assertion that the Indian side didn’t know about the Controversial Letter is a farce and scar on the faces of purported honest mates. Singh is King of deceit and deception.

PRAMOD GUPTA

8/3, ROOP NAGAR,

DELHI-110007

pkgfca@gmail.com

1.) Fast M8. I'm talkin' fast -- so fast that all you've got is one or two panzershreck squads when that hellcat comes racing over, .50 cal blazing, main gun sniping PG after PG, sending their helpless little bodies bouncing high into the air. The problem here is that the M8 can force your essential support vehicles (Infantry HT, Mortar HT) to run for their lives while his Riflemen attack in force. A well-microed M8 can also constantly kite your men, bleeding your manpower by sniping PGs that cost 45 MP to reinforce. And anytime an M8 gets on the same screen as your Kettenrad, kiss it goodbye unless you picked Luftwaffe and can cloak your Ketten in time.

2.) Defensive line with Motorpool units. This is when the American player has Rifles, a Quad, an M8 and two AT guns guarding VPs or another crucial point. This is one tough nut to crack and it sometimes devolves into a really dicey game of chance. The AT guns prevent you from advancing any light vehicles, so you will need to bombard them with your Mortar HT. But the Mortar HT must be carefully microed so it doesn't get into range of those 57mms. Even then a good U.S. player will shift his AT guns around and replace dead ones instantly with Riflemen, who can reinforce immediately off the Quad. Come time to actually attack, the Quad suppresses your men while grenades and BAR fire rain down on them. The M8 goes BEHIND your men to hunt down your precious, vulnerable 40-fuel Mortar HT.

3.) Snipers. My God, are Snipers annoying!!! With three-man squads, PE is incredibly vulnerable to a Sniper, which can kill 1/3 of a squad and when you have Rifles focus-firing the survivors, guys die fast. Scout Cars can now detect Snipers in the beta, but a smart Sniper that snipes from behind the protection of Riflemen and AT units will simply be a constant thorn in your side. You really can't do squat directly against a Sniper, especially given the nerf to the Luftwaffe Ketten, which could detect Snipers from pretty far away and not be detected itself. This was sweet. Luftwaffe also has Butterfly Bombs, which can frequently kill a Sniper because Butterflies are cluster munitions and a Sniper has low individual HP. Four-man squads is a decent investment, and remember Snipers kill TWO GUYS AT A TIME IF THEY'RE IN A HALFTRACK!

4.) Early trench, right up in your GRILL. Man, is this annoying. A Tommy section up in your face, forcing you to respond to a well-placed trench that you can't defeat without researching Incendiary Grenades. Particularly nasty when the trench gets you by the balls, say by cutting off a crucial strategic point. There's naught to be done about an early trench, aside from watching for one and constantly applying pressure on your enemy. Best idea is to go for his mobile HQ and force him into a position where he needs the men from that trench to stop you from killing his base structures. Over time, trenches stall you long enough for the British player to get up all kinds of disgusting emplacements, which really puts you in a bind.

5.) British colonialism. By which I mean a sprawling base that can defend two VPs (the right side of Angoville comes to mind) against armor and infantry. There may even be a 25-lbr tucked inside to make attacking extra tough. You really can't let the game devolve into the kind of stalemate where the British player can build two 17-lbrs, a Bofors and multiple trenches plus a casualty-clearing station. He can do all this AND field a couple Cromwells and a Firefly, if you sit by and let him build up. Nope, your objective must be to force the British into decisive battles and apply constant pressure throughout. It's always possible you can somehow overwhelm a British colony by sheer force, but as he has artillery support and Button Vehicle and assorted nastiness, plus he's got reinforcing infantry huddled behind emplacements and time to react.

But had he not had time since February when the mercenaries were spotted in the town? Indeed, having put the country through abject humiliation at Hazratbal in October 1993, had he not had a year and a half's time to prepare for the next siege? And in the Hazratbal case also, the first report about terrorists moving to usurp the place was given to the government in July.

The fact is that the prime minister does not plan to do anything with the time he gets -- it is just a figure of speech with him. "Leave it to me, I will make sure that not one guilty person gets away. I assure the House, from now on I will personally monitor the case on a daytoday basis" On the securities scam, Bofors, Ayodhya, the functioning of the Congress, the descent of Uttar Pradesh and Bihar into casteist gunda raj, the manner in which Channa Reddy was conducting himself, the way in which General K V Krishna Rao was not conducting himself, the paralysis in his own ministries, the running feud in the home ministry -- on everything he has stood up and chanted those words in the end.

The last time was when not having done anything to stop Chavan and Pilot from making a fool of the country, he took the Kashmir portfolio directly under his charge. The move was hailed: it is positive proof that he is serious about the matter now, we were told, you will see there will be decisive action now. In the months since he has had the portfolio, nothing has been done to organize even the department, let alone doing something about Kashmir. A single joint secretary is all that the government has working full time on the matter. And he, too, has not been attending office for sometime now as he has been down with typhoid.

Nevertheless, once again: "Leave it to me. Give me some time and we will get over all these troubles." But there are new traits, too, which have surfaced this time around. First, there is a new device: to claim that the particular thing was not done not out of neglect but because it was his policy not to do the thing!

For two and a half years the country has been without a defense minister. Suddenly the prime minister tells Jaswant Singh in the Lok Sabha that not having a defense minister has been a conscious decision of his. It is high time the defense portfolio was handled by the country's Prime Minister, he says. Is it because something is going on which is so secret that no one except he can be trusted with it? Is it that war is imminent? Is it his way of making sure that no Goldstar siphons off money in defense deals? No explanation, just "It is high time that... " Has he not constituted the Cabinet committee on political affairs too, asked my friend Jaswant Singh, because he has concluded that it is high time that the prime minister was his own CCPA?

It has been exactly the same with Charar-e-Sharief. Ever since the mercenaries and terrorists started congregating there in February, forces on the ground were waiting for a decision on what they should do. The mercenaries could have been easily plucked out when they were just a few. But no decision came. They brought in more of their associates. They transported arms and explosives and, as has now been seen, land mines in enormous quantities. The whole town knew of their buildup: witness the residents who left the town in their thousands. But no decision was taken. Eventually the army was asked to encircle the place. But that was all. They kept waiting for a decision as to what they should do. None came. In the event, they were reduced to being mere spectators, crows on a wall, till three hours after the mausoleum was burned down. "You can go in now." An exact replay of Ayodhya in that sense.

And whose responsibility was it to take that decision? Of the prime minister? That is Narasimha Rao. Of the defense minister? That is Narasimha Rao. Of the minister in charge of Kashmir affairs? That is Narasimha Rao. Of the minister in charge of RAW? That is Narasimha Rao. The minister in charge of IB? That, too, is Narasimha Rao. Of the only minister with whom Gen. Krishna Rao condescends to talk? But that, too, is Narasimha Rao.

And yet, he says that whatever has happened or not, whatever has been done or not is the responsibility of the state administration and the men on the spot.

It is this brazenness which is new, and of which I fear we shall see more in the coming months. "I am the Congress president and I shall decide what is to be done," he says, and that ends the matter. Development works are being speeded up in Kashmir, he says in the wake of the Charar being burned down. It is not just that that is a farce of a response, it is that it is a total falsehood. The entire local administration of the state has been on strike for more than two months now. They routinely refuse to carry out orders -- whether the order is to protect pilgrims on the Amarnath Yatra or it is to update the electoral rolls and yet the prime minister says, "Development works are being speeded up."

In the case of Hazratbal it is the same. The government abjectly surrendered. But the prime minister refers to it as having been such a success that the government decided to repeat the strategy in Charar-e-Sharief! The result is that the town has been burned down, the mausoleum is gone, the main mercenaries have escaped, the people are outraged, and the prime minister is fine-tuning words: the occurrence is better described as a partial failure of policy, he says, not a complete failure.

Not just brazenness, with the old cunning there is a new obstinacy.

The prime minister is palming off responsibility not just verbally, but in a deep sense. To avoid taking a decision he let both sides in his own government have their say on TADA. As the side advocating its abolition was more vociferous, in the end he went along with them. And now others must get a substitute though the country must live with the consequences.

Yet no one can do anything about the matter. The adjournment motions in parliament on Charar-e-Sharief were symptomatic. They have come and gone. The government's ways will not change one bit as a consequence. Even the opposition seemed to be just going through the motions: when it came time to vote only 186 of its 240 members of parliament were present.

Indeed, the discussion became a diversion. The question suddenly became a matter of one party versus the rest of which side deployed the better debating tactics.

Our situation is the one depicted in the experiment. Let ten sturdy men stand one behind the other facing a wall.

At the head of the column put a weakling. Each man puts his hands to the shoulders of the man in front, the man in front puts his hands to the wall. Everyone pushes. The strength of the ten counts for nothing; the pressure on the wall will be no greater than that weakling in front can put on it.

That is our situation. Cabinet ministers grumble, Congress MPs visit each other's houses and lament, opposition leaders protest, editorial writers declaim, the people are indignant but nothing happens for the man in charge just looks the other way.

At the same time, the people, especially pressmen, should not forget their own contribution. They help create the atmosphere in which such failures are certain.

Just go back to the days immediately after the government let the terrorists free at Hazratbal.

How much play the press gave to the secessionists-sponsored demand that the army be removed from the vicinity of the shrine. It was replaced. The Border Security Force set up checkpoints well outside the shrine. The press played up the demand that even these be removed.

Charar-e-Sharief has been the same story. If persons going in and out are searched the howl goes up "innocents being harassed." When as a consequence they are not searched and the place becomes a stockade of mercenaries the howl goes up, "How did the army let so many land mines and the rest get through?"

Worse, there is a certain glee in purveying any and every allegation so long as it puts our men in the wrong. For five days some of our papers in Delhi kept repeating the allegation of some resident of the town that he had seen a helicopter (at dead of night) fly over the mausoleum and sprinkle powder over it; the place had then been shelled to set it on fire. This allegation was carried under four to eight column headlines on page one. And on the sixth day on an inside page one of those very papers reported that there was no evidence for the allegation at all that the houses bore no marks of mortar shelling or even bullets.

Officers and jawans who are there are not there for their pleasure. They are risking their lives, many of them are sacrificing their lives so that our country may survive. They are already handicapped by the absence of policy. This broadcasting of allegations and concoctions cannot but cripple them.

That much must be clear even to those who broadcast the fabrications. But a certain perversity has entered large sections of which these pressmen are representative. They will be satiated only when the country actually breaks. See, we told you, they will proclaim, it could not survive...

In what sense had Sonia "taken up the issue"? She reads out a sentence -- I know how difficult it is for you, specially for my sisters here to make ends meet these days, prices have risen so much because of instability -- and "the issue" of price rise had been "taken up." "Berozgari bahut badh gayee hai,": and the "the issue" of unemployment had, at least in the reckoning of large sections of the media been "taken up". And what, having just flagged off the campaign of Satish Sharma -- indicted by the Supreme Court for having made a retail business of his ministry -- did she say on corruption? That everyone wants to live a life of dignity, that we do not want to have to bend and cringe before every officer of the state: In what sense does that amount to "taking up the issue of corruption"?

And yet that is what the press proclaimed she had done. Earlier we had been told that she had "trumped", her opponents by confronting Bofors head-on." But what had she said on Bofors? That she for one has always wanted the papers to be out at the earliest. That is "confronting the issue head-on?" Not a word about the accounts into which the money went: their particulars were published ten years ago, after all, and they were published in the teeth of denials and naked force deployed by her husband. Having told her so many things in private, did he never say anything about these accounts? Not a word about why her husband changed his statements about the matter every other week? Not a word about why he felt it necessary to suborn Parliament, to prostitute its committee? Not a word why he felt compelled to sacrifice his Prime Ministership rather than let the inquiry proceed? Sonia says she herself wants the truth to be out at the earliest: Is there is slightest shred of evidence that she did anything, that she expressed some shock, even in private, when one attempt to prevent the truth from surfacing was nailed? The way the offer of Bofors to reveal the names to the JPC was squashed by Rajiv, the way a foreign minister of a Congress government was caught surreptitiously delivering a letter to the foreign minister of Switzerland stating that the Government of India did not want the inquiry to continue...? Is there even one occasion on which Sonia took the slightest step to help the truth come out? But today, her saying, "I myself want the truth to come out at the earliest" is projected to be "confronting the Bofors issue head-on."

"Sonia apologises for (operation) Blue-star" - this, when all she had said was that those things should not have happened." That a statement such as that should be taken to be an apology, and that an apology should be deemed to be enough what is one to infer from this?

This is just the way the media functions these days, explains my friend. And in part, he is right. Sonia is new, so Sonia is news. However, there is a problem, the newspapers and TV channels see. And there is the predictable solution: Sonia is the lead-story for now; but she is uttering only inanities; as you have to report those inanities nonetheless, read into the new inanity, the inanity of the day some superlative significance, and, presto, her speech is news. But in doing that the press and TV are creating news. Fabricating something out of nothing.

But is that -- the nature of news -- all? I sense an affinity. For the press itself "deals -with" issues at no deeper level than Sonia is doing. So it does not see the utter hollowness of her speeches. And there is gratitude. The secularists in the media were completely befuddled, what With the crumbling of each one of their "pillars of secularism" -- Mulayam Singh, Kanshi Ram, Laloo, the Untied Front itself. She has given them ground for hope. And who can complain: Is not Castro himself turning to the Pope?

But the matter is not confined to reporters: Very large numbers are turning up at her meetings, after all. Newspaper accounts of some of the meetings have reported that people in the audience could be seen to be wiping tears from their eyes. Is it that they too feel that in reading out those inanities she has actually "taken up" the issue of price rise, of unemployment, of corruption? I don't want to be too despondent about the people -- at least, as Sonia would say, "for now"! After all, it is the same people who by their silence, their nonchalance, by what they must have led her intelligence agencies to believe, it is the same people who fooled Mrs Gandhi into announcing elections in January 1977; it is the same sort of people in Pakistan who led so many newsmen -- specially foreign newsmen -- to believe that Imran Khan had as good as swept the country. But the very fact that such vast numbers are flocking to her meetings is enough ground for apprehension. Why do they travel distances, and wait an hour or two to see and hear her?

Because she is a new face? Because she is the latest non-politician? Because she is foreign-born? Of course, if the last, that would not be enough by itself -- they wouldn't flock the same way to see an African or Burmese, so to the extent that it is the exotica of being foreign, it is the old racial inferiority complex vis-�-vis the white skin. But still, in what sense do they get to see the whiteness? In a crowd of a lakh, a dot seen far away -- for ten-fifteen minutes? What sort of curiosity is it which is satiated by a glimpse of that kind? Could it be that these thousands too feel that she has addressed the issue?" Do they feel, "God be thanked, she has heard our sighs, she has spared a thought for our pain." and that no more can be expected of Royalty? After all, it can't be that as a result of what she said at any meeting, they got to know what she or the party she controls will do on any matter she "addressed."

In spite of the scores of meetings she has addressed, no one anywhere in the country is any the wiser about her views on any issue. She remains at the end of the campaign what she was at the beginning -- the one entity about which even less is known than about the Swiss accounts into which the Bofors money went.

What she has done is to reveal three things. First, that the Congress is nothing, it is certainly nothing to her. Ever heard any other Congress leader speak in her presence, ever seen anyone of them even try to approach her on the dais? Ever seen anyone -- in particular any other Congressman -- attach any importance to what other Congress leaders have or are saying, when she is at the meeting? Should the party do well, should it form a government, she will be the government, and she alone -- the others will be no more than doormats. And public life will consist of second-guessing the office. Priyanka has agreed to take over, whether she is to be dreaded or her husband, whether Rahul will save us from her husband, or Rahul's prospective bride will save us from Rahul... Is that really the condition to which the country will consciously consign itself?

The second set she has shown up are the old, scheming little calculators -- V P Singh and the rest. They are astir again. Has he gone honkers?, a friend asked, as he read V P Singh's statement exempting Sonia from having to answer any question about Bofors. Not at all. He was as usual, preparing rationalisations for the next manoeuvre, the grounds for teaming up with the Congress after the elections. Anticipatory calculation, not senility.

Nor is he alone. I am willing, Jyoti Basu keeps saying. we will look at the issue of associating with the Congress afresh. he says. And people who have formed such a high opinion of him are embarrassed that he should be announcing his availability so brazenly. He can be expecting that his Left Front -- with a minuscule number in the last Lok Sabha -- can get the numbers to form a government, why is he behaving this way? they ask. Calculation, again: May be the House will be hung again, some theoreticians will be reasoning, may be the Congress will need the Left MPs to make up the numbers may be she will not mind putting our man in office, after all he is not going to be in anyone's way for long...

How comfortable a Laloo having to shield a Rana -- is certain to feel behind her having a Quattrocchi to shield. And correspondingly, what advantages they will bring to her: With Laloo, Mulayam and Kanshi Ram to direct their certificates to her, she will have the halo, not just of keeping alight the torch of martyrdom, but also of being the continuer of the commitment to the forces of social justice. And won't they shepherd into her corral the mediamen who have invested so much in these pillars of secularism -- a transferable herd if ever there was one.

And the intellectuals. Today papers carry a statement that asks people to vote for the one candidate in their constituency who has the best chance of defeating the BJP candidate. And to help them do so, the signatories say they will be releasing a list of five hundred of the most "winnable" candidates for the purpose. Though little else, the statement did show two things. First, that the ranks of these Casablancas are much depleted: Apart from four professional secularists, there was not a name worth any attention. Second, the statement was released by none other than Syed Shahabuddin! He -- the very one who has played communal politics as cynically as anyone in the past fifty years -- he is to certify which is the candidate secular enough to be preferred to any and every BJP candidate! Some pass the poor secularists have come. But for the moment the point is the future: This is the very rationalisation which shall be used to legitimise any and every combination should the BJP fall short of a clear verdict in its favour.

Third, Sonia has shown the power of an advertising campaign to sway -- at the least the media. That she should not address any issue. That she should just hit and run to the next meeting. That she must not ever put herself in a situation in which she may have to spell out her convictions, even her view on any issue... Even the time at which to enter the fray: As she has nothing to say, we can be certain that, given four or five months, she will be relegated to the inside pages; hence, do not display her for more than a few weeks.

There is, of course, the Italian precedent: of thrice refusing the crown - she waited till the Congress had completely subsided, she then had just to walk over it and it was her's. But it isn't just the Roman example, it is the advertiser's hand. In the short exposure. In seem, the potential of a new face, the way a new face is used to sell soap: She is positioned as the heir of the "Nehru-Gandhi" legacy, but she is a new face -- so she is distanced from the ghastly bits in the legacy. Thus, she can talk of continuing the work of Indira Gandhi and Rajiv, and simultaneously go on apologising for what they did! An advertiser's triumph.

But the point is that not one of the persons who are being mentioned in the press as the ones behind her moves, not one of them has the wit to plan such stratagems. Who are her advisers, who are planning her moves?

And that leaves me fearful for the future: Are the people going to hand the country -- its defence, the location of missiles, the positioning of our troops and planes, the details of our atomic programme, decisions about fighting terrorism and secession -- in the hands of a person about whom they know absolutely nothing? In the hands of person whose advisors, themselves concealed, have themselves concluded that, to capture the country, nothing about her should become known?

For make no mistake about that: She has demonstrated that she is the Congress, that the Congress is nothing but her. And so, to vote the Congress to power is to place power in her hands -- that would remain the case even if she were to put some stepney in office for a while.

Asian Age
February 13, 1998

“Regeringen och jag gör vad vi kan för att länder ska sluta kriga” – Fredrik Reinfeldt i brev till en åttaårig flicka i Spånga som skrivit till statsministern om att lnder inte borde kriga. (TT)

I samma tidning för 6:e mars 2008 kan man läsa att “USA:s invasion av Irak lyfter svensk vapenexport.”

Den inleds såhär. ”Svenska företag exporterade förre året försvarsmaterial [så kallas det – lägg märke till var de används] för nästan tio miljarder kronor. Bofors supergranat Excalibur och Malmöföretaget Aimpoints rödpunktssikten till automatvapen hör till storsäljarna till USA:s krigsmakt i Irak. Sverige har de senaste åren blivit världens åttonde största exportör av vapen och annan försvarsmaterial. På tio år har värdet trefaldigats.”

Vidare sägs det att ”Den stora explosionen av svensk vapenexport sammanfaller i tid med USA:s invasion av Irak 2003. Sedan dess har försäljningen till den amerikanska krigsmakten fördubblats.”

Av ”försvarsmateriel”, alltså.

Olle Lönnaeus, artikelns författare, noterar rakt på sak: ”Enligt riksdagens riktlinjer bör svenska företag inte sälja vapen till länder som är i väpnad konflikt. Men när president George W. Bush beordrat invasionen av Irak för fem år sedan antog den dåvarande regeringen ett särskilt uttalande om att exporten till USA skulle fortsätta, eftersom det skulle skada Sveriges ekonomiska och strategiska intressen allt för mycket att stoppa den.”

Sverige är som bekant helt beroende av USA för sin egen militärproduktion.

Lönnaeus påpekar dessutom helt korrekt att ”Trots att Sverige enligt reglerna inte ska exportera försvarsmateriel till länder som kränker mänskliga rättigheter finns länder som Pakistan, Saudiarabien, Förenade arabemiraten, Egypten och Oman med på listan” – men glömmer USA.

Vad trist att Reinfeldt och regeringen inte kan bättre när det nu gäller den fred, som alla i världen önskar sig. Också den åttaåriga flickan.

Socialdemokraterna med ”fredskämpen” Anna Lindh i spetsen gav blanka fan i Sveriges lagstiftning och moral. Likaså Reinfeldt och hans regering. Världen, också den skandinaviska, är rutten. Så är det.

Men kunde man åtminstone inte begära att statsminister Reinfeldt avstår från att fullstoppa en åttaårig flicka med lögn?

# 1202

Oversættelse ved Doris Kruckenberg

கேரளாவில், மார்க்சிஸ்ட் கட்சியில், மாநில பொதுச்செயலர் பினராயி விஜயனுக்கும், முதல்வர் அச்சுதானந்தனுக்கும் உள்ள பகை, எல்லாருக்கும் தெரிந்தது தான். அச்சுவுக்கு டிக்கட் தராவிட்டால், நானும் நிற்காமல் இருக்கத்தயார் என்று மேலிடத்திடம் சண்டை பிடித்து, வெற்றி கண்டவர். ஆனால், அச்சுவை நிறுத்தினால் தான், ஆட்சியை பிடிக்க முடியும் என்று கட்சியில் பலரும் சொல்லவே, அச்சுவுக்கு "டிக்கட்' தரப்பட்டு, கடைசியில், அவர் முதல்வராகவும் ஆகிவிட்டார். அப்படியும் விடவில்லை பினராயி. மூணாறு ஆக்கிரமிப்புகளை அகற்றி, அவரை சீண்டிய அச்சுவுடன், "தெருச்சண்டை' பாணியில் சண்டை போட, அவர்கள் இருவரையுமே, நான்கு மாதம் தற்காலிகமாக கட்சிப் பதவியிலிருந்து நீக்கி வைத்தது தலைமை. சமீபத்தில் தான் அதை ரத்து செய்தது.

பினராயிக்கு அதனால் மகிழ்ச்சி ஏற்பட்டதை விட, அச்சுவின் அடுத்த "மூவ்' தெரிந்தவுடன் பயம் கவ்விக்கொண்டு விட்டது. இந்த முறை, பினராயியை ஒதுக்கி, தன் வழிக்கே வர விடாமல் செய்ய கிடைத்துள்ள ஆயுதம் தான், 400 கோடி ரூபாய் "லாவலின்' ஊழல் விவகாரம். முன்பு, மார்க்சிஸ்ட் ஆட்சி இருந்தபோது, மின்சார அமைச்சராக இருந்த பினராயி, கனடா நாட்டின் "லாவலின்' நிறுவனத்திற்கு டெண்டர் அளித்தார். அதில் பெரும் ஊழல் நடந்துள்ளதாக அப்போது புகார் கிளம்பியது. காங்., அரசு வந்தபோது, அதுகுறித்து விசாரிக்க வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டது. சொந்தக்கட்சியின் ஆட்சி இருக்கும் நிலையில், பினராயி, இந்த வழக்கில் இருந்து தப்ப முடியும். ஆனால், அச்சுவின் தனிப்பட்ட விரோ தத்தை சம்பாதித்து விட்டதால், அவர் தப்ப வழியில்லாமல் உள்ளது. வழக்கை துõசி தட்டி மீண்டும் சி.பி.ஐ., கையில் எடுத் துள்ளது. எந்த நேரத்திலும், பினராயி உட்பட சிலர் மீது குற்றப்பத் திரிகை தாக்கல் செய் யப்படலாம்.

பினராயி மீதான இந்த ஊழல் குறித்த ஆவணங்களை எல் லாம், கட்சி பொலிட்பீரோவிடம் அளித்துவிட்டார் அச்சு. "லாவலின்' விவகாரம் பற்றி, கட்சி தேசிய பொதுச்செயலர் பிரகாஷ் கராத், சீதாராம் யெச்சூரி பேசாமல் நழுவி வந்தனர். ஆனால், விரைவில் அவர்கள் இது பற்றி கருத்து சொல்ல வேண்டிய கட்டாயத்துக்கு தள்ளப் படுவர்!

"பழி வாங்கும் குணம், மனிதனுடனே பிறந்தது சரிதான்' என, அவர்களது கட்சிக்காரர்களே கூறுகின்றனர்.

The 69-year-old Ottavio Quattrocchi,  accused of receiving kickbacks from Swedish arms maker Bofors for a contract to sell 155mm Howitzer guns to the Indian army, flew back - a free man to Milan. After pressing for his extradition from Argentina for six months, the UPA Government last week withdrew the appeal. In 2005   the Government gave a clean chit to British authorities and allowed them to defreeze his Rs 21-crore. Last week, Indian Ambassador Pramathesh Rath handed over a "formal communication" to the Argentinian Foreign office asking to withdraw the Supreme Court appeal.
CBI Director Vijay Shankar claimed he was "unaware" of the appeal being filed or withdrawn and was only informed this morning, that Quattrocchi had got his passport back. He said " that as far as the agency was concerned, he is an absconder wanted for trial in an Indian court".
While cheating is the only charge Quattrocchi faces, the agency has sent officials across the world to establish the trail of funds linked to his company's account.
"After 22 years I think it is time the CBI closes the case which has become more of an obsession. The mere purpose of this trial seems to be the foreign trips of govt officials at the cost of the tax payers of the country. After every few months there is ruckus by the opposition and after a  few foreign trips and statements by CBI officials the matter is closed for months. Bofors scam has overshadowed scams of bigger magnitudes and it is time we accept that nothing is going to come out of this trial.

புதுதில்லி, ஜூலை 9: முன்னாள் பிரதமர் சந்திரசேகர் (80) ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை, தில்லியில் காலமானார்.

ரத்தப் புற்றுநோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்த சந்திரசேகர், 3 மாதங்களுக்கு முன் தில்லி அப்பல்லோ மருத்துவமனையில் அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். இந்நிலையில், அவர் ஞாயிற்றுக்கிழமை காலை மரணமடைந்ததாக மருத்துவர்கள் தெரிவித்தனர்.

மறைந்த சந்திரசேகருக்கு 2 மகன்கள் உள்ளனர். சந்திரசேகரின் தில்லி இல்லத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள அவரது உடலுக்கு ஏராளமானோர் அஞ்சலி செலுத்திய வண்ணம் உள்ளனர்.

1927-ம் ஆண்டில் உத்தரப் பிரதேசத்தில் பிறந்த இவர், 1950-ல் ஆச்சார்யா நரேந்திர தேவால் அரசியலுக்கு கொண்டு வரப்பட்டார். பின்னர் 1962-ல் மாநிலங்களவை உறுப்பினராக பிரஜா சோசலிஸ்ட் சார்பில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1965-ல் காங்கிரஸில் இணைந்து கட்சியில் "இளம் துருக்கியராக' இருந்தார். பின்னர், நெருக்கடி நிலையின்போது கைது செய்யப்பட்டார்.

ஜனதா கட்சி நிறுவியதில் முக்கிய பங்காற்றியவர். பின்னர், அக் கட்சியின் தலைவரானார். 1989-ல் வி.பி.சிங்குடன் இணைந்து ஜனதா தளத்தை உருவாக்கினார். 1990-ல் பிரதமரானார். சுமார் 6 மாதம் காலம் அவர் பிரதமராக பதவி வகித்தார்.

8 முறை எம்.பி.யாக இருந்தவர்:

அவர் இதுவரை 8 முறை நாடாளுமன்ற உறுப்பினராக இருந்துள்ளார். எந்தவொரு மத்திய அமைச்சரவையிலும் அவர் அமைச்சராக பணியாற்றாமலே பிரதமராக பதவியேற்றார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

மறைந்த சந்திரசேகரின் உடல், முழு அரசு மரியாதையுடன் தில்லியில் திங்கள்கிழமை மாலை 4 மணிக்கு தகனம் செய்யப்பட உள்ளது. மறைந்த முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர்கள் ஜெயில் சிங், சங்கர் தயாள் சர்மா, கே.ஆர்.நாராயணன் ஆகியோரின் நினைவிடங்களுக்கு அருகில், சந்திரசேகரின் உடல் தகனம் செய்யப்படவுள்ளது.

7 நாள் அரசு துக்கம்:

7 நாள் அரசு துக்கம் அனுசரிக்கப்படுகிறது. மேலும், நாடு முழுவதும் தேசியக் கொடிகள் அரைக் கம்பத்தில் பறக்க விடப்படும். தில்லியில் திங்கள்கிழமை மதியம் 1 மணி முதல் அரைநாள் விடுமுறை அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது.

இத்தகவலை மத்திய அமைச்சரவைக் கூட்டத்துக்கு பின், நாடாளுமன்ற விவகாரத் துறை அமைச்சர் பிரியரஞ்சன் தாஸ் முன்ஷி தெரிவித்தார்.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
"கிளார்க் பணிக்கு' முயற்சித்த முன்னாள் பிரதமர் சந்திரசேகர்

பாலியா, ஜூலை 9: மறைந்த முன்னாள் பிரதமர் சந்திரசேகர் வயது குறைவால் கிளார்க் பணி வாய்ப்பை இழந்தார் என அவரது குடும்பத்தார் ஞாயிற்றுக்கிழமை தெரிவித்தனர்.

சந்திரசேகர் எஸ்.எஸ்.எல்.சி. தேர்வில் வெற்றி பெற்றிருந்தார். அப்போது அவரின் மாமாவின் நண்பர் ஒருவர் நீதிமன்றத்தில் முன்ஷியாக பணியாற்றினார். அவர் மூலம் நீதிமன்றத்தில் கிளார்க் பணியில் சேர சந்திரசேகர் முயற்சித்தார்.

கிளார்க் பணியில் சேர குறைந்தபட்சம் 18-வயது நிரம்பியிருக்க வேண்டும் என விதிமுறை இருந்தது.

ஆனால், சந்திரசேகருக்கு பிற தகுதிகள் அனைத்தும் இருந்தும் அப்போது 18-வயது நிரம்பாததால், கிளார்க் பணி கிடைக்கும் வாய்ப்பை இழந்தார் என்றும் அவரது குடும்பத்தார் தெரிவித்துள்ளனர்.

அரசியலைப் போல் கலைத்துறையிலும் அதிக ஈடுபாடு கொண்டிருந்த சந்திரசேகர், அவரது கிராமத்தில் ராமலீலா பண்டிகை கொண்டாட்டத்தின் போது குரங்காகவும், கரடியாகவும் வேடம் தாங்கி நடித்துள்ளதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

சந்திரசேகர் ~ எனது பேட்டியிலிருந்து...

சென்னை, ஜூலை 9: மறைந்த முன்னாள் பிரதமர் சந்திரசேகர், ஆசிரியர் கே.வைத்தியநாதனுக்கு கடந்த 30 ஆண்டுகளில் அளித்த பல்வேறு நேர்காணல்களில் தெரிவித்த கருத்துகளில் இருந்து சில பகுதிகள்:

பிரதமர் பதவி:

4 மாதங்களில் இந்தியாவின் ஒட்டுமொத்த முகத்தையே மாற்றியமைத்துவிட்டதாக நான் கூறிக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் அந்த 4 மாதங்களில், நாட்டில் எழுந்த சூடான பிரச்னைகளைத் தணிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறேன். நான் பிரதமராக பதவி ஏற்றபோது கிட்டத்தட்ட 80 அல்லது 90 நகரங்களில் ஊரடங்கு உத்தரவு அமலில் இருந்தது. இரண்டு நாட்களில் (அமைதி ஏற்படுத்தப்பட்டு) ஊரடங்கு உத்தரவுகள் அனைத்தும் விலக்கிக் கொள்ளப்பட்டன.

பெரும்பான்மையான மக்களிடம் பற்றிக் கொண்ட "மண்டல்' மற்றும் "அயோத்தி' பிரச்னைகளால் மொத்த தேசமும் கொந்தளிப்பான நிலையில் இருந்தது. அப்போது இருந்த ஒரே கேள்வி பூனைக்கு மணி கட்டுவது யார்? என்பதே. அதற்கு முன் இருந்த அரசு தானே உருவாக்கிவிட்ட கொந்தளிப்பை கட்டுப்படுத்தத் தவறிவிட்டது. வேறு எந்தக் கட்சியும் ஆட்சி அமைக்கும் நிலையில் இல்லை. அப்போதிருந்த ஒரே ஒரு மாற்று தேர்தல்தான்.

அத்தகைய சூழ்நிலையில் நான் ஆட்சி அமைத்தது சந்தர்ப்பவாதம் அல்ல; நாடு தேர்தலைச் சந்திப்பதற்கு முன்னர் மக்கள் மத்தியில் இருந்த கொதிப்பு அடங்க வேண்டும் என நான் உறுதியாக நம்பினேன். அதனால்தான் காங்கிரஸ் வெளியிலிருந்து தரும் ஆதரவுடன் ஆட்சி அமைத்தேன். அதில் எனக்கு எந்த வருத்தமும் இல்லை.

பிரதமர் பதவி பேரங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது. என்னைப் பொருத்தவரையில் பிரதமராக இருப்பதே வெற்றி அல்ல. எதுவும் செய்யாமல் அல்லது கொள்கைகளில் சமரசம் செய்துகொண்டு அதிகாரத்தில் இருப்பதால் என்ன பயன்? ஒரு பிரதமராக, பதவியில் ஒட்டிக் கொண்டிருப்பதற்காக ஒருமுறைகூட நான் சமரசம் செய்துகொண்டதில்லை.

முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தில் சமரசம் செய்துகொண்டு, கொள்கைகளைத் தியாகம் செய்துவிட்டு ஒருவர் அரசாங்கத்தை நடத்த முடியாது; வேண்டுமானால் வெறுமனே பதவியில் ஒட்டிக் கொண்டிருக்கலாம். ஒரு அரசியல்வாதி அரசாங்கத்தை நடத்தும் முறைக்காகத்தான் பாராட்டப்பட வேண்டுமே தவிர, பதவியில் ஒட்டிக்கொண்டிருப்பதற்காக அல்ல.

அயோத்திப் பிரச்னை:

பேச்சுவார்த்தை மூலம் இந்தப் பிரச்னைக்கு தீர்வு காணவில்லை எனில் அதன் பிறகு தீர்வுக்கு வழியே இல்லாமல் போய்விடும். இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளில் பொறுமைதான் கைகொடுக்கும். விட்டுக்கொடுக்கும் குணம் மற்றும் சரியான அணுகுமுறையைப் பயன்படுத்தி, பேச்சுவார்த்தை மூலம் இந்தப் பிரச்னைக்குத் தீர்வு காண முடியும் என எனக்கு எல்லா வகையிலும் நம்பிக்கை உள்ளது.

பிரதமராக இன்னும் சிறிது காலம் இருந்திருந்தால் இந்தப் பிரச்னைக்கு நிச்சயமாக ஒரு தீர்வு கண்டிருப்பேன் என்பது மட்டும் நிச்சயம். அப்படி ஒரு தீர்வு ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்பதுதான் பலருடைய எண்ணமாக இருந்தது.

இடஒதுக்கீடு:

பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினர் யார் எனத் தீர்மானிப்பதற்கு அறிவியல் ஆய்வுமுறை ஏதும் இல்லை என மண்டல் கமிஷன் தனது அறிக்கையில் கூறியுள்ளது. பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பினருக்கு இடஒதுக்கீடு அளிக்க வேண்டும் என்பதில் எனக்கு கருத்து வேறுபாடு இல்லை. ஆனால், இன்றைய சூழ்நிலையில் இடஒதுக்கீட்டுக் கொள்கை என்பது சமூக, பொருளாதார அடிப்படையில் அமைந்ததாக இருக்க வேண்டும்.

கருத்துக்கள்:

சிக்கலான சூழ்நிலைகளில் நான் கருத்துச் சொல்லத் தயங்கியதில்லை. அதே நேரம் மக்கள் மீது எனது கருத்துகளை திணிப்பதில்லை. நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில் ஆலோசனைகளைத்தான் கூற முடியும். அவை ஏற்றுக்கொள்ளப்படாவிட்டால் அதை சகித்துக்கொள்வதைத் தவிர வேறு வழியில்லை. பிரச்னைகள் எல்லை கடந்து போகும்போது கடினமான முடிவுகளை எடுத்தாக வேண்டும்.

போஃபர்ஸ்:

1989 பொதுத்தேர்தலில் போஃபர்ஸ் விவகாரத்துக்கு தேவையில்லாத முக்கியத்துவம் அளிக்கப்பட்டுவிட்டது. நாம் கவனம் செலுத்த வேண்டிய வேறு முக்கியப் பிரச்னைகள் உள்ளன; அரசியல் கட்சிகளுக்கு இது முக்கிய பிரச்னை அல்ல என நான் அப்போதே எடுத்துக் கூறினேன். சுவிட்சர்லாந்து மற்றும் சுவீடன் போன்ற வெளிநாடுகளின் கையில் சிக்கிக்கொண்டுள்ள பிரச்னை போஃபர்ஸ். பிறகு எந்த அடிப்படையில் போஃபர்ஸ் பேரத்தின் மூலம் லாபம் பெற்றவர்களை அடையாளம் காட்டுவதாக மக்களுக்கு உறுதியளிக்கிறார்கள் எனத் தெரியவில்லை.

பன்னாட்டு நிறுவனங்கள்: இன்றைய உலகில் எந்த ஒரு நாடும் தனித்திருக்க முடியாது. சில முக்கியமான -முதுகெலும்பு போன்ற -துறைகளில் கூட்டுமுயற்சிகளை நாம் நாட வேண்டும். அதே சமயம் நமக்கான எல்லை எது என்பதையும் நாம் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

கூட்டணி அரசுகள்:

மாநிலங்களில் கூட்டணி அரசுகள் செயல்படுவது போல், மத்தியில் கூட்டணி அரசுகள் வெற்றிகரமாகச் செயல்பட முடியாது. பிராந்தியக் கட்சிகள் கொடுக்கும் நெருக்கடிகள், கூட்டணி அரசு சந்திக்கும் முக்கியப் பிரச்னையாக இருக்கும். குறைந்தபட்ச செயல்திட்டம், கொள்கைகள் இல்லாமல் ஒரு அரசு பொறுப்பேற்றுக்கொள்வது, நாட்டின் நலனுக்கு உகந்ததாக இருக்காது.

வகுப்புவாதம்:

மத அடிப்படைவாதம் நாட்டின் அமைதிக்கு ஊறுவிளைவிக்கும் என்றால், மத அடிப்படையிலான அரசியல் அதைவிட அபாயகரமானது. மக்களுக்கு தேவையான அடிப்படை விஷயங்களில் அக்கறையில்லாமல், சாதி, மதம், மொழி போன்ற மக்களைக் கொந்தளிக்கச் செய்யும் விஷயங்களை அரசியல்வாதிகள் எழுப்புகிறார்கள்.

ஏழை பணக்காரர்:

இந்த நாட்டில் பிறக்கும் அனைத்துக் குழந்தைகளுக்கும் நல்ல உணவு, பாதுகாப்பான குடிநீர், தேவையான மருத்துவ வசதி, உடை, உறைவிடம், கல்வி அளிக்க வேண்டியது அவசியமாகும். ஏழைகளுக்கு இந்த வசதிகள் சென்று சேருவதற்கு, வசதி படைத்தோர் சில தியாகங்களைச் செய்துதான் ஆகவேண்டும்.

உலகிலேயே அரசிடம் வெறும் அடிப்படை வசதிகளை மட்டும் எதிர்பார்க்கும் மக்கள் இருப்பார்களேயானால் அது நமது இந்திய மக்கள் மட்டும்தான். இருக்க இடம், உடுக்க உடை, உண்ண உணவு, குடிக்க நீர், அடிப்படை சுகாதார வசதி, ஆரம்பக் கல்வி, தெருவிளக்கு, சாலைகள் இவையெல்லாம் அடிப்படைத் தேவைகள். இதைக்கூட நம்மால் இதுவரை முழுமையாகத் தர இயலவில்லை என்பது வருத்தமான விஷயம்.

ஐனதா அரசு:

மக்களாட்சியை மலரச் செய்யும் நோக்கில்தான் ஜனதா கட்சி உருவானது. ஆனால் அந்த நோக்கம் நிறைவேறவில்லை. மக்களின் அதீத எதிர்பார்ப்புகளை ஜனதா அரசால் நிறைவேற்ற முடியாமல் போனது துரதிர்ஷ்டமே. என்னைப் பொறுத்தவரையில் ஜனதா கட்சியின் சோதனை முயற்சி தோற்றுப்போகவில்லை.

அன்னிய முதலீடு:

உள்கட்டமைப்பு வசதிகளை மேம்படுத்துதல், மின் உற்பத்தி, தொழில்நுட்பம் உள்ளிட்ட துறைகளில் அன்னிய முதலீடுகள் அனுமதிக்கப்படுவதை நான் எதிர்க்கவில்லை. ஆனால் நுகர்வோர் சந்தை உள்ளிட்டவற்றில் அன்னிய முதலீடு தேவையில்லாதது. இது இப்படியே தொடர்ந்தால், வர்த்தகர்களாக இந்தியாவுக்கு வந்த வெளிநாட்டினர், நாட்டை ஆட்சி செய்யும் அளவுக்குப் போனார்கள் என்பதை நாம் மறக்கக்கூடாது.

கார்கில்:

கார்கில் வெற்றியைப் பற்றி எல்லோரும் பேசுகிறார்கள். பாரதிய ஜனதா கட்சித் தலைவர்கள் ஏதோ பெரிய சாதனை படைத்ததுபோலக் கூறுகிறார்கள். ஆனால், நமது எல்லைக்குள் இத்தனை தீவிரவாதிகள் எப்படி ஊடுருவினார்கள் என்றோ, முக்கியமான இடங்களைப் பிடித்துக் கொண்டார்கள் என்றோ யாரும் கேட்பதில்லை. அரசுக்கும் அரசின் உளவுத் துறைக்கும் ராணுவத்துக்கும் கொஞ்சம்கூட சந்தேகம் ஏற்படவில்லை என்றால் அது அரசின் கையாலாகத்தனத்தின் வெளிப்பாடே தவிர வெற்றியல்ல. எல்லையில் ஏற்பட்ட ஊடுருவலைக்கூடத் தெரிந்து கொள்ளாமல் இருக்கும் ஓர் அரசின் செயல் மன்னிக்கக் கூடியதல்ல.

தங்கத்தை அடமானம் வைத்தது ஏன்?

எனது அரசு நாட்டின் தங்கத்தை எல்லாம் அடமானம் வைத்துவிட்டது, விற்றுவிட்டது என்றெல்லாம் தவறான செய்தியை வேண்டுமென்றே பரப்பினார்கள். ஆனால் உண்மையில் நடந்தது என்ன? நாங்கள் அடமானம் வைத்தது நம்மிடமிருந்த கையிருப்புத் தங்கத்தை அல்ல. வெளிநாட்டிலிருந்து கடத்தப்பட்ட தங்கத்தை நமது சுங்க இலாகா பறிமுதல் செய்து வைத்திருந்தது. அந்தத் தங்கம்தான் அடமானம் வைக்கப்பட்டது.

எதற்காக அடமானம் வைக்கப்பட்டது? என்று கேட்பீர்கள். அந்த நேரத்தில் எனது அரசு காபந்து அரசாக செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்த நேரம். நமது அரசு வாங்கியிருந்த கடன்களுக்கு வட்டி கட்ட வேண்டிய கெடு நெருங்கிவிட்டது. முந்தைய அரசு அதற்கு எந்தவித ஏற்பாடும் செய்யாமல் விட்டுவிட்டது. காபந்து அரசு என்றால் எந்தவிதக் கொள்கை முடிவுகளும் எடுக்க முடியாது. இந்த நெருக்கடியைச் சமாளிக்க பட்ஜெட் தாக்கல் செய்யவும் முடியாது. ஏதாவது முடிவு எடுத்து குறித்த நேரத்தில் வட்டியைக் கட்டாமல் விட்டால், உலக அரங்கில் இந்தியாவின் மானம் கப்பலேறி விடும்.

அப்படி ஓர் இக்கட்டான நிலையில், கடத்தல்காரர்களிடமிருந்து கைப்பற்றிய தங்கத்தை அடமானம் வைத்து நிலைமையைச் சமாளிப்பது என்று முடிவெடுத்தோம். அந்த முடிவினால் இந்தியாவின் மானத்தை உலக அரங்கில் காப்பாற்றினோம் என்பதை மறந்து, எனது அரசு தங்கத்தை விற்றுவிட்டது என்று அவதூறு சொல்கிறார்கள். அதைப்பற்றி நான் கவலைப்படவில்லை. நாட்டின் கௌரவத்தைக் காப்பாற்ற முடிந்தது என்று பெருமைப்படுகிறேன்.

ஊழல்:

ஊழல் பெருகிவிட்டது. எங்கு பார்த்தாலும் லஞ்சம். இந்தக் கூக்குரல்களில் உண்மை இல்லாமல் இல்லை. ஆனால், இந்தியா ஒரு லஞ்ச ஊழல் மலிந்த நாடு என்று சொல்வதை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிவதில்லை.

அரசியல்வாதிகள் மற்றும் அதிகாரிகள் போன்றவர்கள்தான் இந்த லஞ்ச ஊழலில் ஈடுபடுகிறார்களே தவிர, சாதாரண விசவாயியோ, ஏழைத் தொழிலாளியோ, மாதச் சம்பளம் வாங்கும் பணியாளியோ லஞ்சம் பெறுவதுமில்லை, கொடுப்பதுமில்லை. அவர்களது எண்ணிக்கைதான் இந்தியாவில் அதிகம். ஒரு சில அதிகாரிகளும் அரசியல்வாதிகளும் லஞ்சம் வாங்குகிறார்கள் என்பதற்காக இந்தியாவே லஞ்ச ஊழலில் மூழ்கிக் கிடக்கிறது என்பது பொறுப்பற்ற பேச்சு.

ஆட்சி அதிகாரத்தில் இருப்பவர்களே லஞ்ச ஊழலை அகற்றிட போராட்டம் நடத்த வேண்டும் என்று பேசுவது வேடிக்கையாக இருக்கிறது. லஞ்ச ஊழல் இல்லாமல் நிர்வாகம் நடத்துவது அவர்களது பொறுப்பு. இதை எதிர்த்துப் போராடுவது என்றால், அவர்களை எதிர்த்து அவர்களே போராடுவது என்றுதானே அர்த்தம்?

இந்தியாவின் எதிர்காலம்:

இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பின்னர் சுதந்திரம் பெற்று ஜனநாயம் சீராக சிறப்பாக செயல்படும் ஒரே நாடு இந்தியாதான். இந்தப் புகழ் இந்திய மக்களின் மேதமையையே சாரும். அரசியல்வாதிகள் தோற்றிருக்கலாம். நான் ஒத்துக்கொள்கிறேன். ஆனால் அரசியல்வாதிகளின் தோல்வி இந்த நாட்டின் தோல்வி அல்ல.

நமது மக்களின் திறனில் வைத்துள்ள உறுதி மற்றும் நம்பிக்கையின் மூலம் எல்லாப் பிரச்சினைகளையும் நாம் தீர்க்க முடியும். 1947-ல் நாம் ஒரு ஆணியைக்கூட உற்பத்தி செய்யவில்லை. ஆனால் 1994-ல், உலகின் 13 முக்கிய தொழில்துறை நாடுகளில் நமது நாடும் ஒன்று. கிட்டத்தட்ட நாம் எல்லாவற்றையுமே உற்பத்தி செய்கிறோம். விவசாயத் துறையில் தன்னிறைவு பெற்றுள்ளோம்.

இந்தியாவின் மிகப்பெரிய பலம் இந்தியக் குடிமகன்தான். அவன் படிக்காதவனாக இருக்கலாம். ஆனால் புத்திசாலி. நமது அரசியல்வாதிகள் அவனை ஏமாற்றுவதாக நினைத்தால் முதலில் ஏமாறப்போவது அவர்கள்தான். இந்தியாவால் மட்டும்தான் உலகுக்கு வழிகாட்ட முடியும். ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் உலகம் முழுவதும் இந்தியாவை நோக்கி படையெடுத்தது ஏன்? அது உலகமே பார்த்து பிரமித்த பொருளாதாரமாக இருந்ததால்தான். அதே நிலைமை விரைவிலேயே திரும்பும். நாளைய தலைமுறை இளைஞர்களிடம் இருக்கும் தேசப்பற்று இந்தியாவுக்கு அதன் இழந்த அருமை பெருமைகளை மீட்டெடுத்துத் தரும். இந்த விஷயத்தில் எனக்கு நம்பிக்கை நிறையவே இருக்கிறது.

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------
சந்திரசேகரின் வாழ்க்கைக் குறிப்பு...

1927-ம் ஆண்டு ஜூலை 1-ம் தேதி, உத்தரப் பிரதேசத்தில் உள்ள இப்ராஹிம்பாடியாவில் பிறந்தார். இவரது குடும்பம் விவசாயக் குடும்பம். அலாகாபாத் பல்கலைக் கழகத்தில் மாணவராக இருந்தபோதே, பொதுவுடைமை கருத்துகளால் ஈர்க்கப்பட்டார்.

1950-ம் ஆண்டுகளில் ஆச்சார்யா நரேந்திர தேவின் கருத்துகளால் கவரப்பட்ட சந்திரசேகர், பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சியில் தன்னை இணைத்துக் கொண்டார்.

பிரஜா சோசலிஸ்ட் கட்சி சார்பில் 1962-ல், மாநிலங்களவை உறுப்பினராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1965-ல் காங்கிரஸில் இணைந்தார். சில ஆண்டுகளில் அவர், காங்கிரஸ் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார். முதலாளித்துவத்தை எதிர்த்து மக்களவையில் குரல் கொடுத்தார் சந்திரசேகர். காங்கிரஸில் "இளம் துருக்கியர்' என்றழைக்கப்பட்ட அணியில் இவர் இடம் பெற்றிருந்தார். இவருடன் மோகன் தாரியா, ராம் தன் உள்ளிட்ட எம்.பி.க்கள் இணைந்து காங்கிரஸின் தலைமையை எதிர்த்து வந்தனர். இந்திரா காந்தியின் கணவர் பெரோஸ் காந்தி கூட, இந்த இளம் துருக்கியர் அணியில் இடம் பெற்றிருந்தார் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது.

1975-ல் நெருக்கடி நிலை பிரகடனத்தின்போது இவர் கைது செய்யப்பட்டு சிறையில் அடைக்கப்பட்டார். இதையடுத்து காங்கிரஸில் இருந்து வெளியேறி ஜெய்பிரகாஷ் நாராயணன் தலைமையிலான இயக்கத்தில் இணைந்து நெருக்கடி நிலையை எதிர்த்தார். இதையடுத்து ஜனதா கட்சி உருவானது. இக் கட்சிக்கு ஏர் உழவன் சின்னம் கிடைத்தது.

1977-ல் ஜனதா கட்சி மத்தியில் ஆட்சியை பிடித்தது. இதையடுத்து மொரார்ஜி தேசாய் தலைமையில் ஆட்சி அமைந்தது.

அதே ஆண்டில், ஜனதா கட்சியின் தலைவராக சந்திரசேகர் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்.

1977-ல் இருந்து அனைத்து மக்களவைத் தேர்தலிலும் (1984-ல் இந்திரா காந்தி மறைவின்போது நடந்த தேர்தலைத் தவிர) வெற்றிப் பெற்றார்.

1980-க்கு முன் ஜனதா கட்சி உடைந்ததும், அக் கட்சியின் தலைவராகவே 1989-வரை நீடித்தார்.

பல்வேறு கோரிக்கைகளை வலியுறுத்தி 1983-ல் காஷ்மீரில் தொடங்கி தில்லி வரை பல ஆயிரக்கணக்கான கி.மீ. தூரம் பாதயாத்திரை மேற்கொண்டார்.

1989-ல் வி.பி.சிங்குடன் இணைந்து ஜனதா தளத்தை உருவாக்கி காங்கிரஸ் அல்லாத அரசை அமைத்தார். பிரதமராக வேண்டிய வாய்ப்பு கிடைக்காததால் அவர் அமைச்சர் பதவியையும் மறுத்தார்.

1990-ல் மண்டல் கமிஷன் விவகாரத்தால் ஆட்சியை இழந்தார் வி.பி.சிங்.

இதையடுத்து, காங்கிரஸ் ஆதரவுடன் 1990-ம் ஆண்டு நவம்பர் 10-ம் தேதி பிரதமராக பதவியேற்றார்.

6 மாத காலம் பிரதமராக இருந்த சந்திரசேகர் ஆட்சியில், முன்னாள் பிரதமர் ராஜீவ் காந்தியின் தில்லி வீட்டை சில் போலீஸôர் வேவு பார்த்ததாக எழுந்த விவகாரத்தால் அவரது ஆட்சிக்கு ஆதரவை விலக்கி கொண்டது காங்கிரஸ்.

1991-ம் ஆண்டு மார்ச் 6-ல், பிரதமர் பதவியை ராஜிநாமா செய்தார் சந்திரசேகர். அன்று அவர் நாடாளுமன்றக் கட்டத்தில் இருந்து குடியரசுத் தலைவர் மாளிகைக்கு தனியாக நடந்து சென்று ராஜிநாமா கடிதத்தை வழங்கியது குறிப்பிடத்தக்கது.

இதையடுத்து அவர், அரசியலில் அதிக ஆர்வம் காட்டவில்லை. இருப்பினும், 2004 மக்களவைத் தேர்தலில் போட்டியிட்டு வென்றார்.

கடந்த 1-ம் தேதி (1-7-2007) தனது 80-வது பிறந்தநாளை அவர் கொண்டாடினார்.

தேசியத் தலைவர்கள் இரங்கல்

முன்னாள் பிரதமர் சந்திரசேகர் மறைவுக்கு பல்வேறு தலைவர்கள் இரங்கல் தெரிவித்துள்ளனர்.

குடியரசுத் துணைத் தலைவர்: குடியரசுத் துணைத் தலைவர் பைரோன்சிங் ஷெகாவத் விடுத்துள்ள இரங்கல் செய்தியில், எனக்கு நல்ல நண்பராக இருந்தவர். சோசலிஷ கொள்கையிலும், ஜனநாயகத்துக்கு குரல் கொடுப்பதிலும் அவருக்கு நிகர் அவரே. ஏழைகளின் வாழ்வு உயர இறுதி வரை உழைத்தவர் சந்திரசேகர்.

முன்னாள் குடியரசுத் தலைவர் ஆர். வெங்கட்ராமன்: காந்தியக் கொள்கையில் தீவிர பற்றுக் கொண்டவர். கிராமப் புற மக்கள், கிராமத் தொழில்கள் முன்னேற்றத்தில் அதிக அக்கறைக் கொண்டவர்.

பிரதமர் மன்மோகன் சிங்: மதசார்பற்ற தேசியவாதி. மக்களின் தலைவராக மதிக்கப்பட்டவர். சிறந்த அரசியல்வாதியை நாடு இழந்து விட்டது. அரசியலிலும், ஆட்சியிலும் பல புதுமைகளை கொண்டு வந்தவர்.

முன்னாள் பிரதமர் வாஜபேயி: நீண்ட நாள் அரசியல் நண்பர். அச்சற்ற முறையில் எதற்கும் துணிந்து போராடக் கூடியவர். நீதிக்காக குரல் கொடுத்தவர்.

முன்னாள் பிரதமர் குஜ்ரால்: நாடு நல்ல தலைவரை இழந்து விட்டது. அவருடைய அரசியல் வாழ்க்கை துணிச்சல் மிக்கது.

சோம்நாத் சாட்டர்ஜி: நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தை மதிப்பதில் மிகச் சிறந்தவர். 30 ஆண்டுகளுக்கு மேலாக எனக்கு தனிப்பட்ட முறையில் அறிமுகமானவர். அவரது இழப்பு ஈடுசெய்ய முடியாத இழப்பு.

காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்தி: அரசியலில் துணிச்சலுடன் போராடியவர். இளம் வயதில் அரசியலில் பங்கேற்று நாட்டின் பிரதமராக உயர்ந்தவர். நீண்ட அரசியல் வாழ்க்கைக்கு சொந்தக்காரர்.

பா.ஜ.க. தலைவர் ராஜ்நாத் சிங்: தனது கொள்கைகளை என்றைக்குமே அவர் விட்டுக் கொடுத்ததில்லை. பல்வேறு தரப்பு மக்களுக்காக குரல் கொடுத்தவர்.

லாலு பிரசாத்: விடுதலைக்காக போராடிய வீரர். நெருக்கடி நிலைக் காலத்தில் அவரது பங்கு மகத்தானது.

சீதாராம் யெச்சூரி: பல ஆண்டுகளாக இந்திய அரசியலில் தனி முத்திரை பதித்தவர் சந்திரசேகர். கூட்டணி ஆட்சிக்கு வழிவகை கொடுத்தவர்.

சரத் யாதவ்: இந்திய ஜனநாயகத்தின் தூணாக விளங்கியவர் சந்திரசேகர்.

------------------------------------------------------------------------------------------------

Dinamani op-ed

தேசிய இழப்பு!

உங்களது பிஎஸ்என்எல் செல்பேசியில் நாளைய பஞ்சாங்க குறிப்புகளை இன்றே பெற தினம் ஒரு ரூபாய் மட்டுமே!

சுதந்திர இந்திய வரலாறு பல பிரதமர்களைச் சந்தித்துவிட்டது. சந்திக்கவும் இருக்கிறது. அந்தப் பதவியை அலங்கரித்த ஒவ்வொரு பிரதமருக்கும் ஒரு தனித்தன்மை இருந்தது என்பது மட்டுமல்ல; அந்தப் பதவியில் அமர்ந்தவர்கள், அவரவர் வகையில் சிறப்புகள் சேர்த்தனர். இந்த விஷயத்தில் சதானந்த்சிங் சந்திரசேகர் விதிவிலக்கல்ல.

மிகக் குறைந்த நாள்களே பிரதமராக இருந்தபோதிலும், அவரது பதவிக்காலம் இரண்டு மிகப்பெரிய பிரச்னைகளின் வேகத்தைத் தணித்து, இந்தியாவில் இனக்கலவரம் ஏற்படாமல் பாதுகாத்தது என்று வரலாறு நிச்சயமாக சந்திரசேகருக்குப் புகழாரம் சூட்டும். ஒருபுறம் மண்டல் கமிஷன் அறிவிப்பின் எதிரொலியாக வடமாநிலங்களில் தொடர்ந்து நடைபெற்று வந்த வன்முறைகள்; மறுபுறம், அயோத்திப் பிரச்னையால் ஏற்பட்ட மதக்கலவரங்களும், அதனால் ஏற்பட்ட இனவாத விரோதங்களும்.

நிலைமை கட்டுக்கடங்காமல் போய்க்கொண்டிருந்த வேளையில், இனியும் ஒரு பிரிவினைக்கால மதக்கலவரச் சூழ்நிலை ஏற்பட்டுவிடுமோ என்று சந்தேகப்பட்ட சூழ்நிலையில் சந்திரசேகரின் தலைமையில் புதிய அரசு பதவி ஏற்றது. அப்படியொரு ஆட்சி மாற்றம் ஏற்பட்டிருக்காவிட்டால், ஜாதிக் கலவரங்கள் ஒருபுறமும், மதக்கலவரங்கள் மறுபுறமும் என்று உள்நாட்டுக் கலகமே வெடித்திருக்கும் சாத்தியம் நிலவியது. சந்திரசேகர் பதவியில் தொடர்ந்திருந்தால் அயோத்திப் பிரச்னைக்கு சுமுகமான முடிவு ஏற்பட்டிருக்கும் என்பதுதான் நமது கருத்து.

தனிப்பட்ட முறையில் பாதிக்கப்பட்ட காரணத்தால் சிலருக்கு சந்திரசேகர் மீது மனவருத்தம் இருக்கலாம். ஆனால், பிரதமர் என்ற முறையில் சந்திரசேகர் எடுத்த எந்தவொரு முடிவுமே பாரபட்சமற்ற கண்ணோட்டத்தில் பார்த்தால் தவறு என்று சொல்ல முடியாதது.

பதவியில் இருந்தபோதும் சரி, பதவியை இழந்த பிறகும் சரி, சந்திரசேகர் என்கிற பெயர் தனி அந்தஸ்துடனும், மரியாதையுடனும்தான் வலம் வந்தது. என்னதான் கூச்சலும் குழப்பமும் இருந்தாலும் சந்திரசேகர் பேச எழுந்தார் என்றால் நாடாளுமன்றம் கப்சிப்பென்று நிசப்தமாகிவிடும். பிரதமர் தொடங்கி அத்தனை உறுப்பினர்களும் அவரிடமிருந்து வரும் ஒவ்வொரு வார்த்தையையும் உன்னிப்பாகக் கவனிப்பார்கள். கட்சி பேதமின்றி எந்த ஓர் உறுப்பினரும் இடைமறித்துப் பேசாத ஒரே ஒரு பேச்சாளர் நாடாளுமன்றத்தில் இருந்தார் என்றால் அது சந்திரசேகர் மட்டும்தான்.

வீம்புக்காரர், முன்கோபி, பிடிவாதக்காரர் - என்ற கோணங்களில் அவரைப் பார்ப்பவர்கள் உண்டு. அத்தனையும் உண்மையும்கூட. அதேசமயம், எந்தவொரு விஷயத்தையும் விவாதிக்க விரும்புபவர் என்பது மட்டுமல்ல, எதிர்தரப்பு வாதத்தில் நியாயமிருந்தால் அதை ஏற்றுக்கொள்ளும் மனப்பக்குவமும் அவருக்கு இருந்தது. எந்தவொரு காரணத்துக்காகவும் தனது தன்மானத்தையும் தனக்குச் சரியென்றுபட்ட கொள்கையையும் விட்டுக்கொடுக்காத அவரது பிடிவாதம், சந்திரசேகரை மற்ற தலைவர்களிடமிருந்து வேறுபட வைத்தது. அவருக்குப் பல எதிரிகளையும் ஏற்படுத்தியது.

""நான் எத்தனை நாள்கள் பிரதமராக இருந்தேன் என்பதைவிட பிரதமராக எப்படிச் செயல்பட்டேன் என்பதுதான் முக்கியம்''~சந்திரசேகர் தனது நண்பர்களிடம் அடிக்கடி கூறும் விஷயம் இது. ""எந்தவொரு காரணத்துக்காகவும் பிரதமர் பதவியின் மரியாதையும் கௌரவமும் குலைந்துவிடக் கூடாது என்பதில் நான் தீர்மானமாக இருக்கிறேன். அதற்குக் களங்கம் வரும் விதத்தில் நான் செயல்பட வேண்டும் என்று நீங்கள் நினைத்தால் அதற்கு எனது ஒரே பதில் - எனது ராஜிநாமா கடிதம்தான்'' - தனக்கு ஆதரவளித்த ராஜீவ் காந்தியிடம் சந்திரசேகர் சொன்ன விஷயம் இது.

அறுபது ஆண்டுகால சுதந்திர இந்திய வரலாற்றின் ஏடுகளை யார் புரட்டிப் பார்த்தாலும், சிறிது காலமே பிரதமராக இருந்த சந்திரசேகரின் கருத்துகளும், பிரச்னைகளுக்கு அவர் எடுத்த தீர்வுகளும் ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் நிழலாடும். இந்திய ஜனநாயகம் அழிந்துவிடாமல் பாதுகாத்த பெருமைக்குரிய தலைவர்களில் அவரது பங்கு கொஞ்சநஞ்சமல்ல.

இளம் துருக்கியராக, ஜனதா கட்சியின் தலைவராக, பிரதமராக, மூத்த அரசியல்வாதியாக எல்லாவற்றுக்கும் மேலாக கொள்கைப் பிடிப்புள்ள ஒரு தலைவராக, அன்புடனும் பாசத்துடனும் பழகும் மனிதனாக வாழ்ந்து மறைந்துவிட்டார் சதானந்த்சிங் சந்திரசேகர்.

எந்தவொரு விஷயத்திலும் தீர்க்கமான சிந்தனையும், தெளிவான தீர்வும் கொண்டிருந்த முன்னாள் பிரதமர் சந்திரசேகரின் மறைவு, ஈடுகட்ட முடியாத தேசிய இழப்பு!

"போஃபர்ஸ் ஊழலின் கதாநாயகன்' என்று கூறப்படும் குவத்ரோச்சி, கடந்த 20 வருடங்களாக போலீஸ் பிடியில் இருந்து தப்பித்து வருகிறார். "இத்தாலி நாட்டைச் சேர்ந்த இவருக்கும், காங்கிரஸ் தலைவியாக இருக்கும் சோனியா குடும்பத்திற்கும் இடையில் உள்ள நல்லுறவே இதற்குக் காரணம்' என்று எதிர்க்கட்சிகள் தினமும் "திக் திக்' அறிக்கைகளை வெளியிடுகின்றன.

1987ல் ஸ்வீடன் நாட்டு ரேடியோ, "போஃபர்ஸ் விவகாரத்தில் இந்திய ஏஜெண்ட்டுகளுக்கு கமிஷன் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது' என்று அறிவித்ததில் இருந்தே குவத்ரோச்சியும், போஃபர்ஸýம் ஒட்டிப் பிறந்த இரட்டைக் குழந்தைகள் போல் இருக்கின்றன. 1990ஆம் ஆண்டு, ஜனவரி 22ஆம் தேதி போஃபர்ஸ் ஊழல் வழக்கில் "முதல் தகவல் அறிக்கை தாக்கல்' செய்யப்பட்டது.

இந்திய தண்டனைச் சட்டம், ஊழல் தடுப்புச் சட்டம் ஆகியவற்றில் உள்ள 12 செக்ஷன்களின் கீழ் பதிவு செய்யப்பட்ட இந்த முதல் தகவல் அறிக்கையில் குவத்ரோச்சியின் பெயர் இல்லை! பிறகு இந்த ஊழல் விவகாரம் குறித்த டாக்குமென்டுகளை வாங்குவதற்கு சி.பி.ஐ., ஸ்வீடன் நாட்டு நீதிமன்றங்களில் பெரும் போராட்டத்தை நடத்தியது.

கடைசியில் ஜோகிந்தர் சிங் சி.பி.ஐ.யின் டைரக்டராக இருந்தபோது அந்த டாக்குமென்டுகள் எல்லாம் கிடைத்தன. முதல் தகவல் அறிக்கை தாக்கல் செய்து, ஏழு வருடத்திற்குப் பிறகே (21.1.1997) இந்த டாக்குமென்டுகளை சி.பி.ஐ.யால் வாங்க முடிந்தது.

அப்படிக் கிடைத்த டாக்குமென்டுகளில் 1987ஆம் ஆண்டு, நவம்பர் 4ஆம் தேதி போஃபர்ஸ் கம்பெனியின் தலைவராக இருந்த மார்ட்டின் ஆர்ட்போவிடம் ஸ்வீடன் போலீஸ் கைப்பற்றிய டைரி முக்கியமானது.

அதில்தான் முதன்முதலில் குவத்ரோச்சியின் பெயர் ஆதாரபூர்வமாக, அதாவது "க்யூ' (ண) என்ற எழுத்தின் வடிவத்தில் இடம்பெற்றிருந்தது. அத்துடன் ஏறக்குறைய 49 சாட்சிகளை விசாரித்திருந்த சி.பி.ஐ., "குவத்ரோச்சி ஊழல் செய்வதற்கு சதித்திட்டம் தீட்டியுள்ளார்' என்ற முடிவுக்கு வந்தது.

இதன் அடிப் படையில்தான் குவத்ரோச்சியும், "போஃபர்ஸ் ஊழல் வழக்கில் குற்றவாளி' என்று 1999ல் சேர்க்கப்பட்டார். ஆக முதல் தகவல் அறிக்கை தாக்கல் செய்ததில் இருந்து ஒன்பது வருடங்கள் கழித்தே குவத்ரோச்சி குற்றவாளி என்று சி.பி.ஐ., குற்றப்பத்திரிகை தாக்கல் செய்தது.

அதுவும் தேசிய ஜனநாயகக் கூட்டணி அரசு நடைபெற்ற போதுதான் இந்த முடிவுக்கு வந்தது சி.பி.ஐ. ஆனால் எஃப்.ஐ.ஆர். போட்டதில் இருந்து ஏறக்குறைய மூன்று வருடங்கள் இந்தியாவில்தான் குவத்ரோச்சியும், அவரது மனைவியும் இருந்தார்கள்.

ஸ்விஸ் நீதிமன்றத்தில் டாக்குமென்டுகள் கேட்டு சி.பி.ஐ. வழக்குத் தொடர அந்த நேரத்தில், "என் வங்கிக் கணக்குகள் சம்பந்தப்பட்ட தகவல்களைக் கொடுக்கக் கூடாது' என்று திடீரென்று அப்பீல் செய்தார் குவத்ரோச்சி.

அதைச் செய்துவிட்டு இரவோடு இரவாக இந்தியாவை விட்டு எஸ்கேப் ஆன குவத்ரோச்சியை இதுவரை பிடிக்க முடியவில்லை. டெல்லி நீதிமன்றம் குவத்ரோச்சியை அரெஸ்ட் செய்ய வாரண்ட் பிறப்பித்துவிட்டது. மலேஷியாவில் ஒரு முறை குவத்ரோச்சி மாட்டிக் கொண்டார்.

ஆனால் இந்தியாவிற்கும், மலேஷியாவிற்கும் "எக்ஸ்டிரடிஷன் ட்ரீட்டி' இல்லை என்பதை சுட்டிக்காட்டி, குவத்ரோச்சியைத் தர மறுத்தது அந்நாட்டு நீதிமன்றம். இதனால் மலேஷியாவிலும் கோட்டைவிட்டது சி.பி.ஐ. இந்நிலையில் தன் மீது போடப்பட்ட "அரெஸ்ட் வாரண்ட்டை' எதிர்த்து சுப்ரீம் கோர்ட்டில் வழக்குத் தொடுத்தார் குவத்ரோச்சி.

ஆனால், "நீங்கள் இங்கு வந்து ஸ்பெஷல் ஜட்ஜ் முன்பு ஆஜர் ஆகுங்கள்' என்று ஒரு தேதியை ஃபிக்ஸ் பண்ணி உத்திரவிட்டது நீதிமன்றம். ஆனால் நம் நாட்டின் உச்சநீதிமன்றத்தையும் மதித்து இங்கு வரவில்லை இந்த போ ஃபர்ஸ் குற்றவாளி.

இதற்கிடையில் தற்போது அர்ஜெண்டினாவில் அரெஸ்ட் செய்யப்பட்ட குவத்ரோச்சியையும் இந்தியா கொண்டு வர முடியாமல் கோட்டை விட்டிருக்கும் சி.பி.ஐ., ஒரு கமிஷன் ப்ரோக்கர் என்ற ஸ்தானத்தில் இருக்கும் குவத்ரோச்சியை கடந்த 20 வருடங்களாகப் பிடித்து இந்திய நாட்டின் சட்டத்தின் முன்பு நிறுத்த முடியாமல் தவிக்கிறது.

இதைப் பார்க்கும்போது அரசியல்வாதிகள் அல்லது ஆட்சியில் இருப்பவர்களின் ஆதரவு இல்லாமல் இது நடக்குமா என்ற கேள்வி எழுகிறது. "நாட்டின் ப்ரீமியர் இன்வெஸ்டிகேஷன் ஏஜென்ஸி' என்று சொல்லப் படும் சி.பி.ஐ. ஒரேயொரு குற்றவாளியைக் கைது செய்ய 20 வருடங்கள் அலைகிறது என்றால் "நம்மூர் ஜனநாயகத்திற்கு' ஒரு சபாஷ் போட வேண்டியதுதான்!

வர்மா

---------------------------------------------------------------------------------------

நிர்பந்தத்தினால் உருவான "பாரத' விசுவாசம்!

எஸ். குருமூர்த்தி

""இப்போது என்னுடைய விசுவாசம் பெரிய குடும்பத்துக்குச் சொந்தம்; ஆம், பாரதம் எனது நாடு; எனது மக்கள், என்னைத் தங்களில் ஒருத்தியாக பெருந்தன்மையோடு ஏற்றுக்கொண்டார்கள்''.

ஹாலந்து நாட்டின் டில்பர்க் பல்கலைக்கழகத்தில் இந்த ஆண்டு ஜூன் 11-ம் தேதி உரை நிகழ்த்தியபோது காங்கிரஸ் தலைவர் சோனியா காந்தி, மனம் நெகிழ்ந்து கூறியவை இவை.

""நேரு-இந்திரா'' குடும்பம் என்றாலே இந்திய மக்களுக்கு தனி பாசம். அதிலும் ""வெளிநாட்டவர்'' என்றால் தனி மரியாதை வேறு. எனவேதான், இத்தாலியில் பிறந்த அந்தோனியா மைனோ என்ற இளம் பெண்ணை, ""சோனியா'' என்ற நாமகரணத்துக்குப் பிறகு இந் நாட்டின் ""முதல் குடும்பத்து'' மருமகளாக எல்லோரும் ஏற்றுக்கொண்டார்கள்.

வேறு எந்த நாட்டைச் சேர்ந்த மக்களாக இருந்தாலும் -அது சோனியா பிறந்த இத்தாலியாகவே இருந்தாலும் -நாட்டை ஆளும் குடும்பத்தில் ""வெளிநாட்டவர்'' எப்படி நுழையலாம் என்று கேள்வி கேட்டு ஆட்சேபித்திருப்பார்கள்.

ஆம், சோனியா சொன்னது உண்மைதான்; சோனியா யார் என்ற பூர்வோத்திரமே தெரியாமல் -அதைத் தெரிந்து கொள்வது அவசியம் என்ற எண்ணமே இல்லாமல் -அவரை மனதார வரவேற்றார்கள் நம் மக்கள். அப்படி தாராள மனம் படைத்த இந்தியர்களுக்கு அவர் காட்டிய விசுவாசம் எப்படிப்பட்டது?

1968-லிருந்தே இந்தப் புராணம் தொடங்குகிறது. இன்றைக்கு இச் செய்தித்தாளைப் படிக்கும் உங்களில் பெரும்பாலானவர்கள் அப்போது தாயின் மடியில் பச்சைக் குழந்தைகளாக இருந்திருப்பீர்கள்!

இந்திய மக்களின் அன்புக்கும், விசுவாசத்துக்கும் ஏகபோக குத்தகைதாரர்களான ""முதல் குடும்பத்தில்'' மூத்த மருமகளாக அடியெடுத்து வைத்திருந்தாலும், இந்த நாட்டின் ""குடிமகளாக'' தன்னைப் பதிவு செய்துகொள்ளக்கூடாது என்பதில் 16 ஆண்டுகள் உறுதியாக இருந்தவர்தான் சோனியா.

ராஜீவ் காந்தியைத்தான் திருமணம் செய்துகொள்ள வேண்டும் என்பதில் எத்தனை உறுதியாக இருந்தாரோ, அத்தனை உறுதியாக இருந்தார் இந்தியாவின் குடிமகளாக ஆகிவிடக்கூடாது என்பதிலும்! இத்தாலியக் குடியுரிமையை விட்டுவிட்டு இந்தியக் குடியுரிமை பெறுவதைத் தாழ்வாக நினைத்ததால்தானே இந்த உத்தி!

""நேரு-இந்திரா'' குடும்பத்தின் மருமகளாகிவிட்ட மகிழ்ச்சியிலோ, இந்தியர்கள் காட்டிய மிதமிஞ்சிய பாசத்தில் திக்குமுக்காடியோ, இந்தியக் குடிமகளாகப் பதிவு செய்துகொள்ளும் ""சாதாரணமான'' விஷயத்தை அவர் மறந்துவிடவில்லை!

திருமணம் ஆன நாள் முதலே அவர் தன்னை இந்தியராகப் பதிவு செய்து கொள்ள விரும்பவில்லை. ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, 16 ஆண்டுகள் அவர் விரும்பவில்லை.

இது ஏதோ ஒருமுறை முடிவு எடுத்து மறந்துவிட்ட விஷயமல்ல. ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒருமுறை திரும்பத்திரும்ப இதே முடிவை - இந்தியக் குடியுரிமை பெறக்கூடாது என்கிற முடிவை - எடுத்திருக்கிறார் சோனியா!

இந்தியர் அல்லாத ஒருவர் இந்தியாவிலேயே தொடர்ந்து தங்கியிருக்க விரும்பினால் 5 ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை விண்ணப்பித்து, தன்னை வெளிநாட்டவர் என்பதைத் தொடர்ந்து பதிவு செய்துகொள்ள வேண்டும்.

இந்தியாவிலேயே தொடர்ந்து வசிப்பது, பிரதமரின் குடும்பத்தில் மருமகளாகவே இருப்பது என்பதையெல்லாம் தீர்மானித்த சோனியா காந்தி, ஐந்து ஆண்டுகளுக்கு ஒரு முறை இந்தியாவில் தங்கியிருக்க அனுமதி கோரி விண்ணப்பித்து வந்தார்.

முதலில் 1968-லும் பிறகு 1973-லும், பிறகு 1978-லும் கடைசியாக 1983-லும் இத்தாலியக் குடியுரிமையுடன் நம் நாட்டில் ""விருந்தாளி''யாக இருப்பதற்கு அனுமதி கேட்டுப் பெற்று வந்தார் சோனியா. சுலபமாக பாரத நாட்டுக் குடியுரிமைப் பெற்றிருக்கலாமே. எனக்கு அது வேண்டாம் என்கிற எண்ணம்தானே அவரை விருந்தாளியாக்கியது! ஆனால் 1983-ல் இந்தியக் குடியுரிமைக்கு விண்ணப்பித்து, 1984 ஏப்ரல் 30-ல் அதைப் பெற்றார்.

இந்தியர்களின் பெருந்தன்மையை ஏற்று இந்தியக் குடிமகளாக வேண்டும் என்ற முடிவை, 16 ஆண்டு காலத்துக்குப் பிறகு சோனியா காந்தி ஏன் திடீரென எடுத்தார்? இந்திய அரசியலைப் பின்பற்றுகிறவர்களுக்கு இது எளிதில் புரிந்திருக்கும்.

1980-ல் நடந்த விமான விபத்தில் சஞ்சய் காந்தி இறந்த பிறகு, காங்கிரஸ் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராக ராஜீவ் காந்தி நியமனம் பெற்றார். 1985 பொதுத் தேர்தலுக்குப் பிறகு மத்திய அரசில் பிரதமருக்கு அடுத்த இடம் ராஜீவ் காந்திக்குத்தான் என்ற நிலைமை உருவானது.

வெளிநாட்டு குடியுரிமை பெற்றவரின் கணவர் இந்திய அரசில் அமைச்சராவதா என்ற சர்ச்சை மூண்டுவிட்டால் என்னாவது என்ற கவலையில்