Det liksom gläntas på en dörr då och då så att jag ska få en aning om hur det är egentligen. För mig är det en gudagåva att få vara i det tillståndet. Det är fullkomlig kärlek och förståelse.

Imorse då jag låg en stund i min sons säng med katten vid min mage kände jag att jag väntar på något otroligt gott. Jag kan knappt bärga mig för vad som ska komma. Och vad det är har jag ännu inte en susning om, jag bara vet att det snart kommer. 

Det som finns där ute är som en rörelse i kosmos, vårt universum. Jag ser och känner det som en drake. denna drake kan upplevas som ond eller god. Det är du som bestämmer över denna drake. Tänk hur du ser den... Hur ser den ut och hur beter den sig? Är den skrämmande eller familjär?

Du ska veta att det är du som är den som rider draken, som har kommandot. Draken är din till ditt sista andetag. Detta sista andetag finns naturligtvis inte eftersom du är oändlig, så du rider ständigt på draken. Välj att rida i glädje och kärlek så ska du se att rörelsen där ute blir mild och behaglig. Välj att styra energierna, vet att det är du som styr energierna. Jobba med, inte emot.

Emot finns inte, det är bara en rädsla i ditt bröst. Och vem när rädslan? Jo, den som ser att det är en hotfull rörelse där ute i kosmos, en rörelse som ingen tycks styra över. 

Att jobba aktivt med med din egen utveckling är att ta kommandot över din egen drake. Så ta nu steget och hoppa upp på ryggen.

Draken väntar...

„The Other Fool“ leitet in das Album ein. Tief brummender Bass, messerscharfe Riffs, Funk und Jazz blitzen aus den Spitzen. Ein wüstes Lied, das dem Hörer nicht die Möglichkeit gibt, sich mit etwas anderem zu beschäftigen und ein hervorragender Übergang für die „K9 Suite“ (auch als „Un Chien d'Espace“ bekannt). Ruhig schleicht sich die Suite ein und still steigernd kracht dann unerwartet das Leben auf einen nieder. Federleicht hebt sich der Gesang aus der schweren Klangfülle. Weggezogen, aus Raum und Zeit gekürzt, das Bewusstsein beschränkt sich nur noch auf die akustische Wahrnehmung. Das Leben in allen höchsten Höhen und tiefsten Tiefen beschreibt dieses Lied. Die Kontinuität des Zyklus´ sowie die gegensätzliche Endlichkeit dieses Kreislaufs werden in Harmonie gestimmt. Nach 19 der 30 Minuten ist der Moment erreicht, den ich immer nur vage mit der „generellen Richtigkeit aller Dinge aller Dinge“ umreissen kann. Alles läuft auf einen Urton, eine Vibration, eine Schwingung, die alles überlagert, alles (be)stimmt, alles erfüllt, hinaus. Eine in sich geschmolzene, auseinander laufende und wieder in sich zurückkehrende Energie, die alles andere begründet, alles andere erst möglich macht. Kein Konsens, sondern Sinn. Wille! Ein erniedrigendes, vielmehr beängstigendes Gefühl, doch dann singt aus der Ferne die Zuversicht. „Super-Wheel“ überrollt die halbstündliche Bewusstseinserweiterung. Und bevor man sich wieder bewusst ist, findet man sich abrupt auf Reise. Mit der Zuversicht im Gepäck schreitet man in die dunkle Höhle und stürzt sich in das Teerloch. Alleine, leise schleichend, in die Schatten der finstren Ecken lauernd, in sich erkundend, Ruhe. „You Lied“ zieht das Rückenmark zurück aus der Reflexion und ist Vorredner des darauf folgenden, phantastischen „Black To Comm“. Man kehrt zurück aus der Hypnose, fühlt den Körper. Es baut Spannung auf. Drive. Und zieht den Hörer den Berg hinauf zum thronenden, alles über schauenden Gipfel. Dort oben gibt es 13 Sekunden „Words Of Wisdom“. Der finale Abschluss ist „Vortex Surfer“ Ein buntes Synapsenfeuerwerk an Erregungsübertragungen verbrennt in haarsträubenden Synästhesien. Der Text hat noch ein sehr langes Echo in meinem Kopf.

Cieszę się, że nie spali mnie żar gwiazd o masie 100 razy większej od słońca. Choć niby do końca nie wiadomo. Mam nadzieję umrzeć spokojnie we własnym łóżku. Nie wierzę za bardzo w modlitwy, ale liczę na to, że do tego czasu los nie zgotuje mi już zbyt wielu strasznych historii.

Ktoś wpatrywał się w gwiazdy każdego pogodnego wieczora. Nie wiem, nad czym rozmyślał. Na pewno nikomu nie złorzeczył. Te chwile z kosmosem, to była jego jedyna modlitwa. Nie był scjentologiem. Był świadomym siebie człowiekiem.
---
Dead Can Dance "Frontier" (1984)

Diese Tagesbegleiter werden übrigens von der Firma Questico geliefert. Steht zumindest drunter. Questico ist sowas wie ein Lebensberatungs-Lidl, ein Discounter für Horoskope, Engelkontakte (!!) oder Karma- und Kosmostrends. Bei Lidl gibt's aber immerhin Nutella... ;-)

Como calvinista no creo en esa proposición, no porque no sea posible, sino porque ni es lógico, ni es verdadero, pues la Biblia dice algo diferente. Siempre he creído que los arminianistas erran en muchas cosas, pero uno de sus principales errores es no mantener una adecuada visión teológica del carácter de Dios y del pecado. Los arminianistas no tienen una correcta visión de la justicia de Dios, de Su santidad, y de la infalibilidad de Su palabra, pero sobre todo, tienen una visión inadecuada del pecado. Veamos primero lo que Juan nos dice en este versículo,

“Y él es la propiciación por nuestros pecados; y no solamente por los nuestros, sino también por los de todo el mundo.” 1 Juan 2: 2

Antes de poder intentar interpretar este pasaje, lo primero de lo que debemos hablar es acerca de Dios y el hombre. La Biblia es muy clara con respecto a la santidad de Dios. En ella encontramos las siguientes descripciones de la santidad de Dios,

“No hay santo como Jehová; Porque no hay ninguno fuera de ti” 1 Samuel 2:2

“Regocíjate y canta, oh moradora de Sion; porque grande es en medio de ti el Santo de Israel.” Isaías 12:6

El único ser que es Santo es Dios. La santidad es parte del carácter de Dios. Es decir, si Dios no fuera santo, no sería Dios. Es uno de sus atributos. Así como Dios es amor, así mismo Dios es Santo. Dios no es más amor que Santo. Dios es todo amor y todo santo. Pero debo aclarar algo antes de que algún arminianista traiga a discusión: que el pueblo de Dios también es santo. Esto es cierto, pero esa santidad  de la que gozan los redimidos de Dios, proviene de Dios. O sea, Dios es la fuente de la santidad de los creyentes. Esa santidad no fluye de ellos mismos, sino de Dios. Pero, qué significa que Dios sea santo? Esto quiere decir que Dios no puede tener comunión o alguna relación con el pecado.

Pero además de santo, Dios es Justo. Esto lo vemos también en algunos pasajes bíblicos, “Jehová es justo, y yo y mi pueblo impíos” (Exodo 9: 27); “Y no hay más Dios que yo; Dios justo y Salvador; ningún otro fuera de mí.” (Isaías 45: 21); “porque justo es Jehová nuestro Dios en todas sus obras que ha hecho” (Daniel 9:14), entre otros. Qué significa que Dios sea justo? Esto quiere decir que Dios no puede pasar por alto el pecado; quiere decir que Dios debe castigar el pecado.

Por otro lado, antes de analizar el pasaje, debemos conocer que dice la Biblia acerca del hombre y del pecado. Como hemos visto en otras entradas, la Biblia habla claramente acerca de la depravación espiritual del hombre; acerca de la separación total del hombre de Dios. Es decir, toda la naturaleza del hombre está corrompida por el pecado. Isaías nos dice que el hombre es tan perverso que no puede hacer nada bueno para agradar a Dios (Isaías 64:6). La Biblia enseña que el hombre es tan perverso que decidió cambiar la gloria de Dios por la gloria de las cosas creadas (Romanos 1: 23). El hombre es tan perverso espiritualmente que no desea buscar a Dios, ni le teme (Romanos 3: 9-18). Esa es la condición del hombre según las Escrituras.

Aquí es donde muchos arminianistas disienten, pues a pesar de creer que el hombre es un pecador, creen que el hombre puede aún hacer el bien (ver Romanos 3:12). Para muchos arminianistas, el hombre, por su libre albedrío, tiene la potestad de buscar a Dios, creer en Él, etc. En otras palabras, el hombre puede convertirse en un co-salvador junto con Dios. Pero, afirmando estas cosas, niegan la verdad explícitamente enseñada en la Biblia con respecto a la condición humana, como ya hemos visto. El hombre, dice Pablo, está bajo el dominio de Satanás (2 Corintios 4:3-4). El hombre según Jesús no es libre, pues es esclavo del pecado (Juan 8:34). El hombre no es libre. Todas las decisiones que hace el hombre las hace de acuerdo a su naturaleza, y si su naturaleza es depravada, no puede hacer más que pecar. De ahí las palabras del profeta Isaías, “Si bien todos nosotros somos como suciedad, y todas nuestras justicias como trapos de inmundicia” (Isaías 64:6).

Ahora, sabemos que Dios no puede tener relación con el pecado (1 Juan 1:5). Entonces cómo puede un hombre tener una relación con Dios? Es ahí donde cabe la palabra propiciación. Qué quiere decir? Propiciación es la obra de Cristo por medio de la cual aplaca o apacigua la ira de Dios y le concilia, pues de otra manera estaría ofendido infinitamente por nuestro pecado y demandaría que pagaramos la justa pena por él.

Propiciación se traduce del griego hilasterion, que significa “aquello que expía o propicia” o “el regalo que procura propiciación.” Esa palabra es también utilizada en el Nuevo Testamento para el lugar de propiciación o propiciatorio (Hebreos 9:5). En la Septuaginta es usado igualmente en Exodo 25:18 ff. El propiciatorio era rociado con la sangre expiatoria en el Día de la Expiación (Levítico 16:14), representando que la sentencia justa de la Ley había sido ejecutada, cambiando un lugar de juicio en un lugar de misericordia (Hebreos 9: 11-15 comparado con Hebreos 4: 14-16).

La otra palabra griega es hilasmos, utilizada para Cristo como nuestra propiciación en el pasaje que estamos analizando. La creencia en los sacrificios del Antiguo Testamento y en el cumplimiento del Nuevo Testamento es que Cristo satisfizo completamente las demandas justas de un Dios Santo con respecto al juicio del pecado por medio de Su muerte en la cruz.

Lo que nos enseña la Biblia es que toda la humanidad está bajo pecado, en rebelión constante contra Dios, y Él ha establecido que los pecadores sean castigados por esa rebelión, ya que conociendo a Dios, decidieron cambiar Su gloria por cosas creadas (Romanos 1: 20-23). Volvemos entonces a la pregunta que nos hicimos antes: Cómo puede un rebelde ser reconciliado con Dios? Ahí es donde encontramos a Juan utilizando la palabra hilasterion (propiciación/expiación). Según el Nuevo Testamento, Cristo fue enviado por el Padre para que mediante Su muerte apaciguara la ira de Dios que estaba puesta sobre los pecadores, para reconciliarlos con Dios, siéndole imputado el pecado de esos pecadores y sufriendo el castigo que esos hombres debían sufrir. Dónde vemos esto?

“por cuanto todos pecaron, y están destituidos de la gloria de Dios, siendo justificados gratuitamente por su gracia, mediante la redención que es en Cristo Jesús, a quien Dios puso como propiciación por medio de la fe en su sangre, para manifestar su justicia, a causa de haber pasado por alto, en su paciencia, los pecados pasados” Romanos 3:23-25

“Por lo cual debía ser en todo semejante a sus hermanos, para venir a ser misericordioso y fiel sumo sacerdote en lo que a Dios se refiere, para expiar los pecados del pueblo.” Hebreos 2: 17

“En esto consiste el amor: no en que nosotros hayamos amado a Dios, sino en que él nos amó a nosotros, y envió a su Hijo en propiciación por nuestros pecados.” 1 Juan 4: 10

Pero en el Antiguo Testamento vemos esa muerte substitucionaria de Cristo para reconciliación de pecadores con Dios. Vemos una profecía de Isaías que dice,

“3 Despreciado y desechado entre los hombres, varón de dolores, experimentado en quebranto; y como que escondimos de él el rostro, fue menospreciado, y no lo estimamos. 4 Ciertamente llevó él nuestras enfermedades, y sufrió nuestros dolores; y nosotros le tuvimos por azotado, por herido de Dios y abatido.  5 Mas él herido fue por nuestras rebeliones, molido por nuestros pecados; el castigo de nuestra paz fue sobre él, y por su llaga fuimos nosotros curados. 6 Todos nosotros nos descarriamos como ovejas, cada cual se apartó por su camino; mas Jehová cargó en él el pecado de todos nosotros. 7 Angustiado él, y afligido, no abrió su boca; como cordero fue llevado al matadero; y como oveja delante de sus trasquiladores, enmudeció, y no abrió su boca.  8 Por cárcel y por juicio fue quitado; y su generación, ¿quién la contará? Porque fue cortado de la tierra de los vivientes, y por la rebelión de mi pueblo fue herido. 9 Y se dispuso con los impíos su sepultura, mas con los ricos fue en su muerte; aunque nunca hizo maldad, ni hubo engaño en su boca. 10 Con todo eso, Jehová quiso quebrantarlo, sujetándole a padecimiento. Cuando haya puesto su vida en expiación por el pecado, verá linaje, vivirá por largos días, y la voluntad de Jehová será en su mano prosperada.” Isaías 53: 3-10

La profecía de Isaías tiene que ver con la venida del Mesías quien cargaría el pecado de pecadores para reconciliarlos con Dios. Ahora, quienes son estos pecadores? Es ahí, como el arminianista con el que está debatiendo el lector que me escribió, que los arminianistas dicen: “esos pecadores son toda la humanidad.” Pero, si los cuestionamos a profundidad intentando que mediten en las implicaciones de su argumento, vemos que caen con facilidad.

Juan dice, “Y él es la propiciación por nuestros pecados; y no solamente por los nuestros, sino también por los de todo el mundo.” Para los arminianistas es claro que la palabra “mundo” representa a toda la humanidad. Levantan la mano y exclaman: Cristo murió por toda la humanidad! Pero, como siempre digo, la Biblia interpreta la Biblia. Debemos, para hacer una correcta interpretación de un determinado pasaje, ver el contexto y el significado de las palabras en el idioma original. Por ejemplo, en el evangelio de Juan, el apostol escribe acerca de la entrada triunfal de Jesús a Jerusalén, como los fariseos estaban molestos de la multitud que seguía a Cristo y dijeron siguiente: “Ya veis que no conseguís nada. Mirad, el mundo se va tras él.” (Juan 12: 19). Ahora, hagamosle la pregunta a nuestro amigo arminianista: Es que los chinos se fueron detrás de Jesús? O los rusos? O los indios en América? El mismo Juan que utiliza la palabra kosmos en su primera epístola, la utiliza en este pasaje en su evangelio. Pero la verdad es que ni los mismos fariseos se fueron detrás de Jesús, lo cual implica que el uso de la palabra kosmos por parte de Juan es algo distinto.

Es más, cómo utilizamos nosotros en nuestro lenguaje corriente la palabra “mundo”? Cuando nos preguntan: Quienes fueron al concierto? No respondemos, “todo el mundo”? Bueno, de esa misma forma es utilizada en la Biblia. Pero, para los arminianistas “mundo” implica “toda la humanidad.” Cómo hemos visto esta conclusión es totalmente errada. Pero además de errada es peligrosa. Porqué? Veamos dos razones,

1.    Haría de la salvación algo universal. Ningún arminianista diría que todos los hombres son salvos. Porqué? Porque la misma Biblia dice que hay hombres en el infierno. Ejemplos: Judas (Juan 17:12) y el hombre rico (Lucas 16: 19-31). Pero con su teología, y en especial la interpretación de este verso, dejan claro que son universalistas, o que no entienden lo que implica la propiciación de Cristo por los pecadores.

Como vimos del pasaje de Isaías 53, Cristo cargó el pecado de ciertos hombres. Porqué de ciertos hombres y no de toda la humanidad? Porque si Cristo hubiera muerto o propiciado a toda la humanidad, entonces toda la humanidad sería salva, ya que los pecados de esa humanidad ya hubieran sido pagados por Cristo. Isaías escribe, “mas Jehová cargó en él el pecado de todos nosotros” (Isaías 53:6), y “Mas él herido fue por nuestras rebeliones, molido por nuestros pecados; el castigo de nuestra paz fue sobre él, y por su llaga fuimos nosotros curados” (Isaías 53:5). El castigo por nuestra reconciliación fue ejecutado sobre Cristo por el Padre, para que pudieran los pecadores tener una relación con Él. Pero esos pecadores no pueden ser toda la humanidad, ya que si Cristo hubiera cargado los pecados de toda la humanidad, esos pecados hubieran sido castigados y por lo tanto el Padre no tendría más pecados que castigar, lo que haría que toda la humanidad sea salva. Eso es universalismo. Eso es una herejía.

2.    Haría de las promesas de Jesús algo inútil. Jesús dijo, “Yo soy el buen pastor; el buen pastor su vida da por sus ovejas, Mis ovejas oyen mi voz, y yo las conozco, y me siguen, y yo les doy vida eterna; y no perecerán jamás, ni nadie las arrebatará de mi mano. Mi Padre que me las dio, es mayor que todos, y nadie las puede arrebatar de la mano de mi Padre” (Juan 10: 11, 27-29). Además, comentando acerca de las personas que el Padre le ha entregado en Sus manos, Cristo dice, “Y esta es la voluntad del Padre, el que me envió: Que de todo lo que me diere, no pierda yo nada, sino que lo resucite en el día postrero” (Juan 6: 39). Jesús promete que aquellas personas que el Padre le ha entregado en Sus manos, no se perderán jamás, es más, Él las resucitará a vida eterna. Esas personas son sus ovejas, las cuales Él conoce y protege, y promete que nadie las podrá arrebatar de Su mano. Si seguimos el pensamiento arminianista, esas bellas promesas de Cristo no valen de nada, ya que hay hombres que se pierden habiendo Cristo muerto por ellos. Eso es una blasfemia, pues hacen de Cristo un mentiroso. Eso es algo de mucho cuidado.

Pero, entonces, a qué se refiere Juan cuando dice, “y no solamente por los nuestros, sino también por los de todo el mundo.” Lo que debemos tener en cuenta es: quienes son los receptores de esta epístola? Como dejan claro muchos académicos bíblicos, los escritos de Juan están dirigidos a un público judío en su mayoría. Juan siendo un judío, y combatiendo a los judaizantes que atormentan a las iglesias de Asia Menor, le dice a esta iglesia que Cristo es la propiciación por los pecados suyos (los judíos) y no sólo de los judíos sino también de todo el mundo, dando a entender los gentiles. Porqué? Veamos otra de las epístolas de Juan donde podemos ver la visión que tiene este apostol por el mundo. En Apocalipsis Juan tiene una visión de la iglesia glorificada, y dice: “Después de esto miré, y he aquí una gran multitud, la cual nadie podía contar, de todas naciones y tribus y pueblos y lenguas, que estaban delante del trono y en la presencia del Cordero, vestidos de ropas blancas, y con palmas en las manos” (Apocalipsis 7:9).

Juan le deja claro a las iglesias de Asia Menor que la propiciación que hizo Cristo no es solo para los judíos, sino tambien para el mundo, que corresponden a personas de todas las naciones, tribus, pueblos y lenguas. La palabra mundo en griego se utiliza para identificar al universo, o cuando es utilizado para un conjunto de personas, quiere decir “un agregado o colección de particulares de un tipo,” en este caso creyentes de toda tribu, lengua, raza, etc.  Veamos que dicen algunos de los mejores comentaristas reformados al respecto,

“pues el diseño de Juan no era otro que hacer de este beneficio algo común a toda la iglesia. Entonces bajo la palabra todo o mundo, él no incluye a los reprobados, sino designa aquellos que deben creer así como aquellos que están regados por otras partes del mundo. Pues entonces, es más evidente, la gracia de Cristo, cuando es declarado ser la única salvación del mundo.” Juan Calvino. Comentario de 1 Juan 2:2

Charles H. Spurgeon escribió,

“Cualquiera que venga a Él recibirá libertad del pecado. Ni judío ni gentil es exclusivamente considerado en la ofrenda de la expiación de Cristo; aquellos por los que murió son de toda raza, y color, y clase, y parentesco.” Sermón de 1 Juan 2:2

Queda claro entonces, que Cristo murió por sus ovejas para hacer expiación o propiciación por ellos, cargando su pecado, siendo castigado por ese pecado, para que esas ovejas pudieran ser reconciliados con un Dios que estaba airado con ellas por su rebelión. Dios cumple su voluntad, y no falla en la salvación de ninguna de sus ovejas.

Auffallend an dem Spiel ist schon mal, dass es in 3 Phasen gegliedert ist: den Abstieg ins Erdinnere, die Fahrt auf dem Lidenbrockmeer und der Lavastrom. Folglich ist es sinnvoll, auch diese Beschreibung in die 3 Phasen zu untergliedern.

In der ersten Phase starten die drei Forscher getrennt voneinander, d.h. jeder Spieler kann jeden Forscher bewegen. Dies geschieht mit Hilfe von entsprechenden Bewegungskarten. Zusätzlich besitzt ein Spieler noch Ausrüstungskarten, die alle eine spezielle Funktion haben. Kommt ein Spieler an die Reihe hat er die Wahl, drei Karten zu nehmen, oder einen Forscher zu bewegen. Dazu legt er die farblich passenden Bewegungskarten aus und bewegt den entsprechenden Forscher um so viele Felder weiter, wie Karten ausgelegt wurden. Mit der Ausrüstungskarte „Zwieback“ darf man – pro Karte – zwei Felder weiter ziehen.

Auf dem Weg nach unten gibt es einige Gefahren zu meistern. So dürfen Granitfelsen nicht betreten werden. Die Schlucht kann nur mit der Ausrüstungskarte „Seil“ überwunden werden – stehen bleiben darf man darauf natürlich nicht. Auch können die Felsen den Forschern schwer zu schaffen machen – pro abgebildeten Felsen muss der Spieler eine Forscherkarte zusätzlich abgeben. Glücklich kann sich der schätzen, der eine Spitzhacke dabei hat; damit muss man, egal wie viel Felsen abgebildet sind, jeweils nur eine Forscherkarte abgeben. Sollte man einmal vor einem unüberwindlichen Hindernis stehen, hilft der Kompass. Mit seiner Hilfe darf der Forscher ausnahmsweise auch diagonal ziehen.

Aber natürlich gibt es nicht nur Hindernisse, unter der Erde gibt es auch viele Entdeckungen zu machen. Dazu gibt man auf dem jeweiligen Feld die entsprechenden Ausrüstungskarten ab und nimmt sich ebenso viele Entdeckungskarten vom Stapel. Die bringen am Spielende Punkte. Hierbei hilft dem Forscher – und damit dem Spieler – die Rumkorff-Induktionslampe. Mit ihrer Hilfe darf der Spieler zwei Entdeckungskarten mehr nehmen und sich aussuchen, welche Karten er behält. Weiters gibt es noch Ereignisfelder, bei denen der Spieler eine Ereigniskarte erhält, die ihm – sofort oder im weiteren Spielverlauf – Vorteile bringt. Und dann ist da noch der Hansbach – benannt nach einem der Forscher – auf dem der Spieler einen Wasserstein erhält. Die sind am Ende der ersten Phase wichtig, wenn ein Spieler mit einem Forscher auf das entsprechende Zielfeld zieht. Dieser erhält dann als Bonus eine Karte, die am Spielende 4 Siegpunkte wert ist. Nun müssen die Spieler für je drei ihrer gesammelten Entdeckungskarten einen Wasserstein abgeben. Können sie das nicht, müssen überzählige Entdeckungskarten abgegeben werden.

Nun beginnt die zweite Phase. Sie unterscheidet sich nur in wenigen Punkten von der Ersten. So kann nun jeder Spieler – falls er die passenden Ausrüstungskarten hat – eine Entdeckung machen, auch wenn er nicht mit dem Floß auf das entsprechende Feld gezogen ist. Floß? Ja, denn nun sind alle drei Forscher zusammen und können nicht mehr unabhängig voneinander bewegt werden. Nach jeder Floßfahrt muss jetzt ein Meeresabenteuer überstanden werden. Meist sind diese Abenteuer positiv und bringen Siegpunkte oder Entdeckungskarten. Leider gibt es auch den Kugelblitz, der wertvolle Entdeckungskarten zerstört. Wer mit dem Floß auf das entsprechende Zielfeld zieht, erhält – wie in Phase 1 – eine Siegpunktkarte mit dem Wert 4 und läutet die dritte Phase ein.

Für diese Phase wird vom Stapel der Forscherkarten die oberste Karte aufgedeckt und das Floß auf das nächste gleichfarbige Feld gezogen. Zeigt das Feld keine Entdeckungskarte, haben die Spieler Glück gehabt und die nächste Forscherkarte wird aufgedeckt. Meist sind jedoch eine oder zwei Karten abgebildet. In diesem Fall wird die oberste Karte vom Ausrüstungskartenstapel aufgedeckt. Jeder, der die gleiche Ausrüstung hat, ist vorerst geschützt. Hat man die entsprechende Karte nicht, muss man, je nach Feld, 1 oder 2 Entdeckungen abgeben. Wird eine Forscherkarte aufgedeckt, bei der es kein gleichfarbiges Feld mehr vor dem Floß gibt, ist diese Phase – und damit das Spiel – beendet und es folgt die Schlusswertung.

Wie bei so vielen Spielen gewinnt auch hier derjenige mit den meisten Siegpunkten. Wie bereits erwähnt erhält man Punkte, wenn man Phase 1 und/oder Phase 2 beendet, außerdem durch bestandene Meeresabenteuer in Phase 2. In Phase 1 können auch noch Wassersteine übrig bleiben, weil man entsprechend wenige Entdeckungen gemacht hat – diese zählen dann je 1 Punkt. Am meisten Punkte wird man jedoch durch die Entdeckungskarten erhalten.

Wenn Franz Vohwinkel die Illustrationen eines Spiels gestaltet, so kann man meist ein grafisch sehr gelungenes Spiel erwarten. So auch bei der Reise. Auf den ersten Blick kann man am Spielplan erkennen, dass es sich um ein dreigeteiltes Spiel handelt. Die Plastikforscher, die auf ein Plastikfloß aufgesteckt werden, machen zwar einen instabilen Eindruck, halten aber erstaunlich gut. Hinzu kommen die Wassersteine aus Hartplastik. Der Rest besteht aus Karten. Da bleibt recht viel Luft in der Schachtel, aber man hat sich andererseits an die für Kosmos typische quadratische Schachtel gewöhnt; sicherlich wäre vielen Spielern eine neue Schachtelform nicht recht gewesen.

Interessant an dem Spiel ist auch das Verhältnis Strategie und Glück. Aufgrund der 3 Phasen wirkt dieses Verhältnis fast wie berechnet: Während man in der ersten Phase noch entscheiden kann, welchen Forscher man nun bewegt, darf man in der zweiten Phase nur noch festlegen, wohin man das Floß bewegt. Hinzu kommt hier ja auch noch die Möglichkeit, die Entdeckungen anderer Spieler mitzumachen, was aber jedoch mehr zufällig geschieht. Die letzte Phase ist schließlich reines Glück. Natürlich kommt noch der Zufallsfaktor der Karten hinzu, der auch eine entscheidende Rolle spielt, lässt man diesen aber außen vor, erhält man ein Verhältnis von Strategie und Glück von nahezu 50-50. Und so was kommt bei Spielen äußerst selten vor.

Alles in allem ein absolut gelungenes Spiel, sollte man denken. Leider nein, denn es gibt ja noch die Regel. Diese ist leider an sehr vielen Stellen sehr schwammig formuliert. Einige Passagen erschließen sich erst bei nochmaligem Lesen, andere werden erst durch ein Beispiel näher erläutert, manches fehlt leider völlig, so dass man bei jeder Spielrunde diese Passagen neu abklären und definieren sollte.

So bleibt ein eigentlich gelungenes Spiel, mit für Kosmos’ Verhältnisse ungewöhnlich ungenauer Regel. Am besten ist es also entweder sehr viel Geduld mitzubringen, oder das Spiel mit einer Person zu spielen, die das Spiel schon kennt.

Name: Reise zum Mittelpunkt der Erde

Autor: Rüdiger Dorn

Verlag: Kosmos

Erscheinungsjahr: 2008

Spieler: 2-4

Alter: ab 10 Jahren

Dauer: 60 - 75 Minuten

NOTE:2

Helina | böö ütleb:
Kõik hakkab kõlama üha rohkem nagu "Ma armastan sind elu lõpuni, aga ma lähen tõmban nüüd veits ringi. Pärast näeb"
virge ütleb:
mhmh
virge ütleb:
eile ma kuulsin ropphead teooriat
Helina | böö ütleb:
Nooh?
virge ütleb:
armastus pole tõeline vaid eksperiment mis läks selle väljamõtlejal ülekäte
virge ütleb:
et 11-12 sajandil viskasid kuningatel trubaduuride sõjalaulud üle ja nad nõudsid midagi uut.
virge ütleb:
ja siis mõtlesid trubaduurid armastuse välja ja hakkasid pasundama. algul ei teatud kuidas sellesse suhtuda aga siis ühel hetkel mõtlesid: aga mis siis kui see on päris?!

Ei, aga tegelikult on elu lill. Või, noh, oli täpselt nagu muinasjutus, torn ja tüdrukud ja printsid ja puha - tavaline värk. Nüüd eile õhtul tahtsid aga kõik korraga rõdule minna ja see murdus katki. Nii et omanik viskas meid Virgega vara rikkumise eest välja. Kurat, üritad küll inimestele selgeks teha, et ikkagi teletorni viimane korrus ja see rõdu ei pea üle viie inimese korraga vastu, aga no kus sa sellega... Ikka jäävad elanikud süüdi, mis siis, et teised on jobud. Vähemalt ei saanud keegi imekombel viga.

---
Kõik on korras!

Ja ikkagi läheb natuke mööda ja hakkad mõtlema, et äkki tegin hoopis mina valesti või sain valesti aru või seda tegelikult ei juhtunud. Ja siis ei saa magada rohkem kui maksimum kolm-neli tundi ja siis näed ka selliseid unesid, et mine metsa. Ikka figureerivad jobud ja siis sa ärkad üles ja mõtled, et kui jobu helistab, siis kas sa võtad vastu või ei võta ja kui võtad, siis millal ja kuidas. Aga tegelikult sa tead, et võtad kohe vastu ja annad andeks. Alati annad.

---
Jobud jäävad jobudeks.

autobusy jak chrząszcze
jeden za drugim
jeden za drugim
neon miga w rytm klaksonów

w telewizji ogłosili jesień

Poniżej krótki filmik z prezentacją jak działa zaproszenie publiczności przy pomocy specjalnych mocy zmiennego wszystkożercy.

EDIT

Niestety próba zobaczenia pocisków balistycznych nie wyszła - wszystko z winy mojej zachłanności. Planowałem zdobyć jednocześnie siłacza wojskowego (8 miast wojskowych pod koniec fazy cywilizacji), więc rakiety planowałem wystrzelić dużo później niż mogłem (czyli po zajęciu 6-ciu miast). Niestety podli wrogowie sekundę przed naciśnięciem F4 przybiegli z błaganiem o kapitulację i dla moich pięknych rakiet nie było żadnego celu. Siłacz wojskowy i ukończenie fazy cywilizacji w krócej niż godzinę pozwolą jednak otrzeć łzy.

Przy okazji przypadkiem udało mi się odblokować kolejne ukryte osiągnięcie - "Medyk". Po raz pierwszy dostałem w jakimś rozsądnym momencie fazy plemienia kostury szamańskie (zazwyczaj dostawałem pod sam koniec) i pobawiłem się trochę w minimalizację strat. Do zera (żeby zdobyć osiągnięcie) oczywiście się nie udało, ale wyszło że uleczyłem całkowicie 5 razy jednego członka plemienia i dostałem osiągnięcie. Miło :)

Postanowiłem zrobić krok dalej i wykorzystać ładny gerardowy model WTC który zbudował do Spore. Poniżej pokazany smutny los kolonii o nazwie USA.

Przy okazji - nie warto nagrywać się po zniszczeniu Ziemi. Osiągnięcie i tak się otrzymuje, a takto pozostaje możliwość bawienia się jej niszczeniem (czy nawet zasiedlaniem albo zmienianiem) na wiele sposobów.

Druga metoda to skorzystać ze wskazówek dotyczących lokalizacji Ziemi. Planeta umieszczona jest w ramieniu galaktyki na prawo od najdłuższego z ramion (takiego które ma najdalej pierwsze przerwanie). W tym ramieniu, zaraz za pierwszą przerwą jest takie krótkie zgrubienie. To właśnie tam, na skraju, należy szukać Ziemi.

Więcej informacji dostarczy filmik z mojego odkrycia kolebki ludzkości

Nagrodą za znalezienie Ziemi jest osiągnięcie Wcielone Przeznaczenie (Manifest Destiny - kolejne przyjemne nawiązanie swoją drogą).

• posiadać cechę gospodarz (+10)
• dać im podarki (+10)
• użyć przyjaznych narzędzi do oporu (+30)
• postawić ambasadę (+10)
• wykonać dla nich maksimum misji (+50)
• zgodzić się pomóc Groksom (+5)
• założyć szlak handlowy (+30)
• zawiązać sojusz (+30)

W ten sposób nawet pomimo ich modyfikatora -70 lądujemy na +105 i mamy z Groksami sojusz (możliwy od +70). Zawarcie z nimi sojuszu daje nam odznakę "Diabelski tan" (Dancing with the devi) oraz bezpieczną drogę do centrum galaktyki, jednak wady zdecydowanie przeważają zalety - każda rasa z którą mamy kontakt dostaje modyfikator -200 (sojusz z Groksami) co powoduje, że z każdą nowo spotkaną rasą mamy wojnę (i stosunki rzędu od -200 do -300 bo uwzględniany jeszcze jeszcze modyfikator -50 za wojnę oprócz domyślnej ufności/nieufności) zaś większość dotąd spotknych funduje nam cios w plecy (z uwagi na modyfikator -200 który powoduje że atakuje nas również większość byłych sojuszników), z Groksami nie możemy handlować (ale możemy zakładać szlaki handlowe) co odcina nas dość mocno od dostępu do tańszego wyposażenia, nie możemy też skłonić Groksów do atakowania naszych wrogów (zawsze odmawiają).

Generalnie w kategoriach opłacalności bycie po ciemnej stronie zdecydowanie jest grą niewartą świeczki.

Niemniej zaraz potem dowództwo Gwiezdnego Smoka otrzymało straszliwą wiadomość - przerażone wizją, że smoki ogórkowe posiądą sekret serca galaktyki, tak zwane cywilizowane rasy pozrywały sojusze i nakłonione przez fanatycznych wyznawców Spoda rozpoczęły świętą wojnę.  Pierwsze uderzenie spadło na odizolowaną bazę przeładunkową marynarki w odległym ramieniu galaktyki - Terminus-8. Nikt nie przeżył tego barbarzyńskiego ataku. Zaraz później aktywowali się sąsiedzi atakując na serce imperium smoków ogórkowych. Dowództwo Gwiezdnego Smoka zadecydowało, że musi przerwać misję zbadania serca galaktyki i wrócić bronić swoich rodaków i wydało rozkaz natychmiastowej teleportacji do Tai Ping.

Na miejscu okazało się, że tylko jeden z sojuszników dotrzymał warunków - rasa drewnianych jeży postąpiła z honorem i wspomogła smoki ogórkowe w jednoczesnej walce z pięcioma niedawnymi sojusznikami. Zewsząd spływały raporty o atakach - zewnętrzne kolonie poświęcono, nie mogąc udzielić im pomocy, jednak nawet pomimo tego wrogowie atakowali na raz po 3-4 układy gwiezdne. Zdecydowano się na pokaz siły i wyłączenie z wojny Imperium Cubus, najbliższego oponenta. Szybki rajd pozwolił na zdobycie jednego z ich dwóch układów, a gdy to nie zmusiło ich do kapitulacji podjęto dramatyczną decyzję. Gwiezdny Smok wleciał w atmosferę planety zawierającej główny sztab rasy Cubus i zrzucił ładunek przeciwplanetarny. Pozostała po planecie kula plazmy i krążące asteroidy do dnia dzisiejszego są symbolet poświęceń które trzeba podjąć w celu utrzymania galaktycznego pokoju.

Pomimo tego pozostali wrogowie nie zaniechali ataków - dwa imperia Komarowców, imperium Terrorschakle oraz imperium Wanadyjczyków musiały stopniowo, i przy znaczącej pomocy sojusznika, być wyłączane z wojny. Fanatyczni wanadyjscy wyznawcy Spoda musieli zostać wybici do ostatka, żeby powstrzymać ich ataki terrorystyczne, pozostałe imperia udało się zmusić do zawarcia pokoju i w chwili obecnej czas oraz dyplomaci leczą podziały powstałe podczas tej niefortunnej wojny.

Jednak cała reszta galaktyki dalej z nienawiścią patrzy na Imperium Smoków Ogórkowych - w chwili obecnej daje to ponad 100 wrogich ras. Lot w celu odkrycia mitycznej ziemi, którego podjął się najnowszy wojenny okręt smoków ogórkowych, Mroczny Smok, nie będzie łatwy.

Poniżej krótki filmik z holograficznego spotkania z stworem epickim:

Zaczęło się desperackie uciekanie przed myśliwcami Groksów w przestrzeni kosmicznej i nad powierzchniami planet, z wykonywanymi bardzo pospiesznie naprawami oraz aktywowaniem tarczy w najcięższych momentach. Najcięższa była misja z dowiezieniem artefaktycznego Kufra wgłąb terytorium Groksów - w trakcie jej wykonywania statek kosmiczny został zniszczony aż trzy razy (posiadanie na hardzie 1500 hpków przy najlepszym ulepszeniu bardzo boli).

Niemniej poświęcenie licznych załogantów nie poszło na marne - Groksowie oficjalnie pokazują przyjaźną buźkę (+39) i udało się doprowadzić do nich szlak handlowy. Niestety ich statki kosmiczne cały czas atakują jak tylko zobaczą kogokolwiek obcego, nie da się również z nimi normalnie pohandlować.

Załoga statku Kosmiczny Smok opuściła przestrzeń Groksów by uzupełnić zapasy baterii i części zamiennych oraz poszukać zwiadowcy holograficznego - może ta nowoczesna technologia pozwoli na uniknięcie części myśliwców Imperium Groksów.

A poniżej zdjęcie unikalnego ratusza skonstruowanego by uczcić zawarcie sojuszu z 50 imperium kosmicznym.

Dwie eskadry zakamuflowanych myśliwców TIE eskortują Kosmicznego Smoka podczas podróży do przestrzeni Groksów.

Ciekawe tylko czy da się zawrzeć sojusz, bo patrząc na to, jak dzielone są wszystkie modyfikatory dodatkie możliwe że bonusów będzie za mało. Cóż, niedługo będzie wiadomo.

Turgorisy postanowiły spróbować. Pierwsze 10 punktów daje mi umiejętność szamana, kolejne 5, to że zgodziłem się pomóc. Następne 10 - łapówki, i tu moja obserwacja - wydaje się, że kasą nie można uzyskać więcej niż 10 punktów, mimo że wrzuca się miliony.

A dalej? Misje oczywiście. I tu pojawia się problem, bo latając po układach Groksów towarzyszą nam ich statki. Zawsze. I prędzej czy później atakują, nawet jeśli my nic nie robimy poza wykonywaniem misji. Dlatego trzeba szybko robić swoje i nie chodzi tu nawet o to, że zniszczą statek, ale o to, że bardzo nie lubią jak się bronimy i punkty szybko lecą w dół. OK. Próbowałem kilka razy (load, load, load,...,load) i udało się. Jestem z Groksami w neutralnych stosunkach (żółta mordka) i wygląda na to, że nie będą mnie atakować, co otwiera mi drogę to celu - sojuszu z Groksami. Stan aktualny "-22".

Kolejna faza i kolejna zmiana skali rozgrywki. Tym razem do rąk dostałem całą planetę Mu (:)) i prosty cel: zawładnąć globem. Listkowce, jako rasa pokojowych roślinożerców, wybrały drogę wiary w Wielkiego Listka. Natchnieni przez swego boga z mniejszymi/większymi problemami zdołali nawrócić innowierców. Problem sprawiał jedynie niebieski odłam rasy listkowców. W końcu doczekali się zemsty z mojej strony, kiedy to Listkowce przejęły bazę wojskową i stworzyły pierwszą eskadrę Kasztanków. Niepozorne latajce zrównały wrogie miasta z ziemią. 

Faza przyjemna i do przebrnięcia bez większych problemów (gram na poziomie Normalnym). 

Faza Kosmosu

Uwwwiii! Listkowce w końcu wkroczyły w Fazę Kosmosu. Ogrom galaktyki jest zniewalający. Tysiące układów, jeszcze więcej planet. A wszystko możemy dotknąć, zobaczyć. Droga Mleczna jest olśniewająca.  Nie ustępują także odwiedzane planety, układy, czarne dziury czy gromady gwiazd. Wszystko jest po prostu przepiękne. Czasami naciskam sobie pauzę i napawam się tym, co widzę. :)

Ostatnia faza to kwintesencja Spore. 

Grałem w trochę strategii, w tym tych kosmicznych (np. Homeworld), ale żadna z nich nie odpowiadała mi do końca . Spore zdołał spełnić wszystkie oczekiwania. Gra jest ciekawa, wciągająca (powinienem napisać "uzależniająca") i cały czas jest coś do roboty. Jednak to znacznie więcej niż gra strategiczno-ekonomiczna. Terraformowanie, artefakty, handel i tym podobne sprawiają równie dużo frajdy. 

Moje skromne imperium szybko weszło w sojusz z Komarowcami, jednym z imperiów Turgorisów oraz Wieprzowcami. Z resztą sąsiadów pozostaję w zmiennych stosunkach. Całość nakierowałem dość mocno na ekonomię, wykupowanie układów i wykorzystywanie sojuszników. Na początku było dość cienko z kasą, ale po zaplanowaniu ekspansji i terraformowaniu dwóch światów, rzadkie gatunki przyprawy zaczęły zamieniać się w całkiem pokaźne sumy. Wszystkie misję wykonują na najszybszym statku w galaktyce: Żołądź Tysiąclecia, który zaliczył rajd do Kessel w 12 parseców. :D

Aktualnie jestem w mniej więcej 60% Fazy Kosmosu i jest całkiem prawdopodobne, że jeszcze dzisiaj w nocy sięgnę 100%. Oczywiście chodzi tylko i wyłącznie o uzyskanie tytułu Wszechmogącego. Prawdziwy Spore nigdy się nie kończy. :) 

PS. 

Według wywiadów z W. Wright'em całkowita liczba planet w grze to kilka milionów. Geeki z netu już wyliczyły, że kolonizacja jedngo miliona światów mogłaby zająć kilka lat gry. Powodzenia! :D

Trzeba. Gra pomimo formalnego ukończenia (w przeciwieństwie do wielu produktów) zyskuje zamiast tracić - dalej bawię się Jeżami, które w nagrodę za zwycięstwo dostały niesamowicie, zajebiście fajny bajer. Dalej mam też co robić - wypadałoby znaleźć Ziemię (hint że to dalsza część 'głównego wątku'), tajemnicze ;) imperium w centrum galaktyki może zapewnić arenę działań wojennych na najbliższy tydzień, nie mam jeszcze wszystkich narzędzi (zwłaszcza do kolorowania planet), jak również brakuje mi kilku odznak. Nie stworzyłem jeszcze stworów epickich (chociaż od niedawna mogę) ani nie modyfikowałem DNA istniejących gatunków strzałami z kosmosu - będzie trzeba to nadrobić.

Wykonałem jedną misję zmiany archetypu (megatrudne - sprzedać 5000 towarów - pomimo rozbudowanego imperium robiłem ją niesamowicie długo), teoretycznie dla wymaksowania wypadałoby zrobić pozostałe 8 ale nie wiem czy czuje się na siłach.

Stworzyłem imperium posiadające powyżej 50 planet, z czego kilkanaście jest na maksa rozbudowanych (stworzone od zera T3), zniszczyłem 6 cywilizacji, z 17 zawarłem sojusze (i zdominowałem ich handlowo podkupując co fajniejsze systemy). Przetrwałem trudny rajd statkiem kosmicznym do centrum galaktyki (nie polecam bez wymaksowania statsów statku kosmicznego i dużego zapasu baterii i narzędzi do naprawy), stoczyłem mega-bitwę z kilkudziesięcioma statkami kosmicznymi na raz, wyleciałem w powietrze dwa razy.

Poznałem ponad 30 imperiów (z czego 2 stworów wódy, 3 e$a i jedno gerardowych), wyewoluowałem kilka imperiów od fazy plemiennej do kosmosu (agresywne listkowce które sam Monolitem wymiosłem w kosmos mają już 12 systemów i biją wszystkich sąsiadów na prawo i lewo :D ), stoczyłem 9 wojen i kilkadziesiąt inwazji na planety. Bawiłem się narzędziami do terraformingu, kolonizacji, kupieckimi i wojennymi.

Ze wszystkiego czerpałem mnóstwo zabawy. Teraz chwilowo jeże idą w odstawkę i z ciekawości zabieram się za inną rasę. A do jeży będę wracał co jakiś czas wykonać kilka misji, zdobyć kolejną odznakę czy pobawić się stworzeniem planety wraz z ekosystemem całkowicie od zera.

Gra jest genialna.

Poniżej Imperium Jeży (nie całe) - poza Głównymi Złymi nie mam żywych wrogów (wygineli albo się poddali - bardzo fajna opcja że wrogowie ponosząc straty się poddają i niekoniecznie trzeba ich wykańczać do zera, rzadko spotykane w grach strategicznych). I zajmuje mikroskopijny promil galaktyki :D

Tymczasem na innym ramieniu galaktyki swoja drogę do panowania nad wszechświatem rozpoczęła rasa Skoczków [nazwa robocza], do tej pory nazywana Źrebakami. Są na etapie zjadania innych stworków na niebieskiej [ziemia ma taki kolor] planecie Łużyn. Zamysl jest taki, żeby stworzyć mięsożerną, agresywną rasę inspirowaną szachową figurą "konika" ;-). Zobaczymy co z tego wyjdzie. W tej chwili wyglądają tak

Docelowo w fabryce stworów wymodelowałem Skoczka po prawej. Choć końcowy efekt pewnie będzie wyglądał inaczej. Pozdrawiam innych twórców Wszechświata ;-).

a poza tym - dzis kosmiczny dzien. strasznie sie ciesze i nawet jesli cos bedzie nie tak (w 99% nie bedzie ok, bo takie jest zycie), to i tak sie ciesze. spotkanie po kilku latach (alez ten czas leci) musi byc kosmosem.