FAÇA VOCÊ NOSSO SITE!

Você está querendo saber sobre um assunto que você não está achando no site, ou aquele programinha que você está procurando mais não acha? Então agora seus problemas acabaram. Atravéz do novo recurso do nosso site você pode enviar para nós o que você quer ver no site.

Escreva no nosso site! Você tem algum programa, tutural, reclamação, assunto.... que quer compartilhar com a galera? Então faça um post para nós que nós colocamos no nosso site e seja visto por centenas de pessoas por dia. Legal? Então participa logo!

CLIQUE AQUI E FAÇA PARTE DO NOSSO SITE!

Stedet har akkurat den samme charme som det altid har haft. Vi tog den obligatoriske dhow-tur (en lille traditionel sejlbaad) i gaar og saa nogle ruiner fra det 17. aarh. paa nabooeen og spiste frokost paa Manda Beach. Resten af dagen dinglede vi rundt i byens gader med daarlig balancesans pga. den gyngende baad. I dag tager vi rundt til byens museer og tager ellers bare en slapper. I morgen tager vi flyet tilbage til Nairobi (og undslipper paa den maade endnu et helvede :D ).

Billeder maa I vente med til vi kommer hjem. Hyg jer derhjemme i sommervarmen. I har nok ca samme temperaturer som vi har i Lamu, men en del varmere end vi har i Nairobi.

At the beginning of this month, my family and I had a meeting with the VCU bone marrow transplant team , and since then I've gotten about 20 pounds of literature about the whole process, from soup to nuts. Needless to say, that kind of volume of information can overwhelm a gal. The one big impression I've gleaned from all this reading is that the bone marrow transplant process is going to suck. Big time. Unfortunately, it's the best possible treatment for my subtype of AML, which, with chemo only, will return and will be more aggressive upon it's return. My leukemia would most certainly be the death of me if untreated or treated improperly. On the other hand, I could die as a result of the bone marrow transplant. Totally not cool. BMT is not a cure for AML; I've got cancer not polio. Still, I consider it the strongest course of treatment to buy me more time on this earth. So them's the facts, and I've got to put on my big girl panties and take my medicine.

The best metaphor I could think of for a bone marrow transplant is from Ender's Game. It's like wiping out the bugger race and then sending in human colonists to live in the abandoned bugger settlements.

See, the transplant process breaks down like this: Once a donor is found and coordination for the marrow harvesting completed, my butt is tossed back in The Big House. First, my body will undergo radiation treatments twice a day for six days, followed by two days of chemo. The real serious bitchass side effects will come from this treatment. The radiation/chemo cocktail will seriously inflame my mouth, throat, and GI tract, making eating unpleasant and difficult. My diet will be kept strictly bland for this purpose, and if it becomes necessary, IV nutrition will become part of my treatment. My energy levels will crash and burn. Rashes are a common side effect, and so because my skin is already super rash-prone, I'll probably end up looking like Miss Hiroshima 1945.

Once the site has been thoroughly nuked from orbit, just to be safe, I'll get my transplant. It'll go down a lot like a regular blood transfusion. From there it's a waiting game. Waiting to see if the new cells graft properly. My immune system will be trash at this point, so my risk of infection is doubly high. The White Coat Folks will have me on a myriad of drugs to prevent infection, as well as to manage any graft-versus-host issues that arise. Just like any transplant patient, I'm at risk for rejection. My new immune system will more than likely attack it's new host body in some way, shape, or form. The drugs will hopefully manage the severity of the attacks. From what I've read, a mild case of GVH is a good thing. One of the more common GVH symptoms is a skin rash. AWESOME.

This stint in the hospital will take a month at least, if I don't develop serious complications from the transplant that would necessitate a longer stay. I'll be able to have visitors, just no sick ones. I'll be completely confined to my room. In other words, the best four weeks of my life.

Once I'm deemed okay enough to go home, I'll need a full-time caregiver. For the first few months, I'll have daily clinic visits and multiple transfusions. My medicinal routine will be quite extensive. I will more than likely run high fevers and need hospitalizations. There will be strict neutropenic precautions to follow-no fresh fruits or vegetables, no "dirty" chores, no contact with the cats, no cooking that involves raw foods. I'll be mostly confined to the house, no visiting places with large groups of people, and if I want to take a stroll around the block, I've got to mask up.

This semi-seclusion will last anywhere from six to nine months, followed by a slow reintroduction into the germy wide world. I'll still be monitored pretty closely to make sure my new immune system is grafting properly. Still taking a crapload of pills. There will also be monthly bone marrow biopsies to make sure my transplant also kicked out the leukemia. I'll need to get all of my baby vaccines again.

For the next year to year-and-a-half, my life will suck. There is a strong possibility I could get super-duper sick from the BMT. GVH could kick my ass in all kinds of crazy ways. I could also suffer long term side effects from the radiation like thyroid issues or other cancers such as skin or mouth. (Unfortunately, I won't get any keen powers from all that radiation. I was really looking forward to being able to blow stuff up with my mind or something to that effect.)

This is the giant white wall that has been thrown down into my path. I can't see around it or over it to the other side. I have no idea whether or not the treatment will be successful or will make mincemeat of me. I might not live through this or I could live my life with a body all chewed to hell. Naturally, this terrifies the living piss out of me.

At this point in the game, I need to start throwing all that fear shit out the window and start trusting in God. Better said than done folks. Job said it best that we accept good stuff from God so much better than we accept the not-so-good stuff. Time to start flexing those faith muscles.

But I'm gonna get there. I'm heading for the morning sun.

Koncert Morcheeby, zapowiadany, jako największe wydarzenie lubelsko-lwowskiego festiwalu okazał się dowodem na to, że pierwsze wrażenie bywa czasami mylące.

W sobotni wieczór w Lublinie było gorąco i parno, co w kontekście pogody w pozostałej części kraju mogło zwiastować potężną burzę w trakcie koncertu lub w dalszym ciągu saunę. Tak źle i tak niedobrze. Zastanawiała lokalizacja sceny - na lubelskiej starówce, tuż obok Trybunału Koronnego wciśnięta pomiędzy zabytkowe kamienice. Cena biletów (99 zł), mała jak na występ zagranicznej gwiazdy, ale całkiem spora, jeśli brać pod uwagę region i fakt, iż w związku z wakacjami 1/3 miasta wyjechała (czyli studenci) nie nastrajała optymistycznie co do frekwencji i faktycznie - jeszcze kilka minut przed występem Morcheeby była ona przerażająco niska. Dość powiedzieć, że Ross Godfrey na teren festiwalu przemknął wśród ludności praktycznie niezauważony, nienagabywany o autograf czy rozmowę. Potem jednak na scenie pojawił się sześcioosobowy skład i zaczął się koncert.

Są takie występy, które choć ściągają największe gwiazdy muzyki i tłumy odbiorców, nie elektryzują. Są też takie, które wg racjonalnych przesłanek powinny zakończyć się katastrofą, tymczasem jest zupełnie na odwrót. W sobotni wieczór między Brytyjczykami a lubelską publicznością była chemia. Pierwsi wyluzowani, z uśmiechami na twarzach, ewidentnie zadowoleni i troszeczkę oszołomieni tak gorącym przyjęciem. Drudzy - zaskoczyli z kolei mnie. Okrzyki aprobaty, rzęsiste brawa pomiędzy utworami, które ucichały w jednej sekundzie, gdy zespół zaczynał grać, taniec, nieśmiałe pląsy, uśmiechy na twarzach. Poza tym pełen przedział wiekowy, ale odbiór muzyki jednorodnie pozytywny.

Morcheeba sprawę hitów załatwiła na samym początku grając już jako drugie, oczywiście entuzjastycznie przyjęte przez publiczność „Otherwise". Cały set na szczęście nie okazał się promocją ostatniej tylko płyty „Dive Deep", którą reprezentowały przede wszystkim singlowe „Enjoy the Ride", „Gained the World" czy zaśpiewane przez basistę Bradleya Burgessa „Run Honey Run". Dużo było starszych numerów m.in. znane z „Big Calm" „The Sea", „Trigger Hippie", „Over and Over" z wejściem ciężkiego bitu po pierwszej zwrotce, „Blindfold", „Part of the Process" czy chyba najbardziej żywiołowo przyjęte przez publikę „The Music That We Hear (Moog Island)". W pewnym momencie w powietrze wystrzeliły parasolki, zaczął padać deszcz. Na szczęście pogoda nie zniszczyła tego wieczoru i po kilku minutach wszelką ochronę przed zmoknięciem można było schować. Z resztą sam band podtrzymywał temperaturę - tu szczególne słowa uznania dla wokalistki Mandy. Wiadomo, że nie jest łatwo zastąpić charyzmę i ciekłokrystaliczny głos Skye Edwards. Francuzka kipi energią na scenie, czaruje urokiem osobistym i ma bodaj najbardziej zbliżoną barwę głosu do Skye ze wszystkich wokalistek, które pojawiły się w Morcheebie po jej odejściu. Reszta zespołu również w formie, a Ross wycinał całkiem zgrabne solówki na gitarze. Tym samym wiadome było, że fani wyciągną skandowaniem „Mor-chee-ba" zespół na bisy, na których wybrzmiały m.in. zaśpiewane po francusku przy akompaniamencie gitary akustycznej „Au-delà" (jakiś widz nie wytrzymał i krzyknął ekstatycznie do artystów, czym wywołał uśmiech na twarzy Rossa) i oczywiście roztańczony überhit „Rome Wasn't Built in a Day". W sumie zespół zagrał mniej więcej półtorej godziny. Prywatne rozczarowania? Tylko jeden utwór z „Charango".

Lokalizacja koncertu okazała się udanym posunięciem. Otwarta przestrzeń, ale jednocześnie bliskość starych kamienic wywołuje wrażenie, jakbyśmy byli w jakimś zabytkowym pałacu z otwartym dachem. Mury bardzo ładnie zbierały dźwięk, a nad sceną górowała Wieża Trynitarska. Cena biletów spowodowała to, że na Morcheebę przyszli ci, którzy autentycznie chcieli tam być, co było widać po reakcji zgromadzonych na placu ludzi oraz po twarzach muzyków. Z resztą w pewnym momencie Ross Godrefy (wznoszący co jakiś czas toasty z kubeczka z wiadomym raczej płynem i z butelek Budweisera) rzucił do ludzi, iż chciałby być wśród nich i zamiast grać, bawić się tak jak oni tego wieczora.

Za pomoc przy opracowywaniu relacji i zdjęcia dziękuję Kamili.

I want to be completely honest here, or at least as honest as one can be, and state that this is for me alone. I don't care if people read this or not. This is my outlet, where I am myself and not just a title. I am sure that I will offend people with my sailor mouth, my often unpopular views, and my outspoken tendencies. In advance, I would like to say feel free to abstaining from reading this. This is my little place in the world where I am myself and it is not something I will be apologizing for.

A little about myself in case you have no clue who I am....

This are my sarcastic, over the top kids. This was taken last summer, so obviously they are bigger and slightly more mouthy than when this photo was taken.

This is Princess, my mother's dog. She was supposed to be a breading chiuaua, but she never grew past two and a half pounds. My mother loved this dog more than she loved us, hehe. When my mother passed away last November, I stole Princess from my father, and renamed her Peepee. I hated her name. She is an extension of my mother in my eyes.

And here I am. Just being Manda. Which is what this is all about.

Have a good day.

Anyway as i sit here having eaten everything,ever.I find I've had the laziest day.Jess left to go and be productive and i have literally been in a pair of shorts and my brothers t-shirts sitting in front of the t.v/laptop looking over photos of my (and Manda's) first club night

http://flickr.com/photos/thombird/ to see all the other photos.

We got there around two o clok and spent a good 5 hours making the place look pretty pity theres no photos of all our hard work,needless to say,the sweets and cakes were pretty much all gone at the end of the night.

It generally went really well.everyone was saying it was a success.I was exceedingly drunk and spent most of my time looking after djs and trying to fix the audio(and generally getting more and more wasted),the only problem we had was the fact we had one dj that was using vinyls and we had so many leads on the table that we mixed something up and she couldn't hear her music through the headphones.Poor

also the lovely girls at the real heat were djing downstairs,such a nice girls.phone numbers were exchanged and catch ups will happen,next clubnight should be early august.expect more of the same just alot bigger and alot better.

The heart cannot sense how silently a gentle breeze of peace creeps deep within into while in journey moves on touching sacred places like Uttarkashi, Harsil and Gangotri.

 The swirling path that traverses through verdant green of Chirabasa leaves only a few witnessing wanderers and the holy river Ganges to stare alone. Proceeding along, the trail presents imagery of glorious presence of Sudarshan, Manda peaks upon vast blue expanse of sky and it finally unfolds a relaxing cradle—Goumukh—tenderly comforted in white apparel of Bhagirathi sisters.

Mystifying colours of glaciers and a distant melodious tune of some divine flute inspire an inexplicable rhythm to embrace eyes, soul and the being into harmony; and, its rewards with all-pervading calmness to forget about strain of the steep ascent as if someone heaves with some invisible strings.

Upon the vales, clouds whisper and their emotive expressions create newer and newer tunes, which echo around in waves of some sacred melody. Such absolute peace pervades with sacred touch of blessings from the Shivlinga and Meru, Jogin and Bhagirathi sisters stare on mutedly upon His profound love for the nature. The world blushes in supreme radiance; its holiness washes out sins of whole life and it flows down to the earth following sanctified stream of Akashganga.

[ Published under the author’s permission ]

[ Original publication at www.saibarman.wordpress.com on June 16, 2008–the readers are requested to express their comments on the original Blog as mentioned above ]

20. Inspired by Marinutza si Radu, o melodie in franceza absolut GENIALA!

Morcheeba Ft. Manda- Au dela

21. O piesa de rezistenta!!! MUST SEE & HEAR!!!! Inspired by W!!! Cea mai tare descoperire a acestui Mix, cel putin!!!

Koop - Island Blues

22. Inca o piesa de chill/lounge geniala, asimilata simultan si placuta imediat de catre mine, Uana si W.

Zero 7 Ft. Jose Gonzales - Today

23. De pe Guerrilla direct in inimile noastre.

Goldfrapp - Happiness (Single Version)

24. Si inca o lovitura de la Marinutza...

Pep's Ft. Djazia - Liberta

"Kaum" Musik zu kennen, ist etwas übertrieben. Ich kenne das Album "Big Calm" so gut wie "In und auswendig" und des weiteren kenne ich so die hälfte des neusten Albums "Dive Deep".

Es war mal wieder ein supergeiles Konzert. Wirklich, das könnt ihr mir glauben, es war verdammt geil! Vierte Reihe stehend, hören und sahen wir einerseits total begabte Musiker als auch die überbegabte, ominöse Manda mit dem seltsamen, auf extremste Art passenden Tanzstil und einer wunderbaren Stimme, welche in keiner Art an die Von Skye Edwards erinnert aber auch überhaupt nicht in deren Schatten steht.

Ein besonderes Mankerl war - für mich zumindest - der Fakt, dass sie meinen Lieblingssong spielten. Der Song "Run Honey Run" - offenbar ein Cover - welcher auf dem Album von einem ominösen, nicht weiter spezifierten "Bradley" gesungen wird. Als ich den Song zum ersten mal hörte war mein erster Gedanke: Wenn dieser "huhubradleyhuhu" wirklich so singen kann, dann würd ich den gleich vom Fleck weg Heiraten. Der hat wirklich ne verdammt geile Stimme. Coolerweise war er, der ominöse Bradley, auch noch der Bassist oder was-auch-immer-ist von Morcheeba und sang deshalb natürlich seinen "Run honey run"-Song... und ich sag euch: HEIRATEN!

Damit auch ihr noch einen Eindruck von Morcheeba erhalten könnt, hier der oben erwähnte Song: "Run honey Run"

so und jetzt ab in's Bettchen - pf

Stemningen er en blanding mellem afrikansk og arabisk. Turister findes, men ikke i store maengder, og de lokale er for det meste ret uimponerede af hvide mennesker. Der bliver som regel ikke taget notits af os, men folk er venlige og opfoerer sig som man forventer det i et lokalsamfund. Vi bor i foerste raekke til vandet med en skoen tagterasse og et fint vaerelse i bedste swahili-stil og med havudsigt. Byen byder paa et pa smaa museer, et lille fort, en del moskeer, og en smal hovedgade, to til tre meter cementgulv som er klemt inde mellem tre-fire etagers hoeje gamle swahilihse. Af og til passerer man flot udskaarne traedoere i gammel swahilistil, et vidnesbyrd om en stolt tradition.

De foerste par dage er gaaet med super-afslapning - lige efter indbyggernes stil: En tur ned og drikke en passion juice (eller banan, eller mango, eller ...), ned og sidde paa en baenk paa havnen og kigge paa skibene og tidevandet, tilbage til vaerelset, op paa tagterassen og dase ... og saa videre. Kunne livet vaere bedre?

I dag var vi forbi nabobyen ca 40 minutters gang herfra. En del expats har koebt en grund der som feriehus, saa der ligger en del utrolig flotte huse, som vidner om at folk har lidt flere penge mellem haenderne. Den naerliggende strand er som man forestiller sig strandende paa Oestafrikas kyst - bare naesten uden mennesker. Billeder af skoenhederne maa I vente paa til vi kommer hjem.

En af dagene tager vi nok en dhow-tur til nabooeen Manda. Her ligger der nogle ruiner, men derudover er det nu mest for sejlturens og hyggens skyld. Stranden derovre ser nu ogsaa ganske skoen ud gennem kikkerten.

Lamu skal opleves!

---------------------------------------

Falando sobre o draft...

---> O Bears se encontrou essa semana com : o WR Chris Hamilton , o S Haruki Nakamura e o QB Nick Hill

---> O time tambem esta mostrando grande interesse no RB Matt Forte ( provavel 3nd round) e no OT Chris Williams ( provavel 1st round)