namaz « WordPress.com Tag Feed

Hâcet Namazı

Elif Lâm Râ — Wed, 15 Oct 2008 18:24:33 +0000

Hâcet namazı

Suâl: Çeşitli dertlerimiz, dileklerimiz oluyor. Bunların hâllolması için hâcet namazı kılınıyormuş. Bu namaz nasıl kılınır?
Cevap: Hâcet namazı birkaç şekilde kılınır:

1- Eshâb-ı kirâmdan Osman bin Huneyf hazretleri anlatır: Gözleri görmeyen bir kimse, gözlerinin açılması için Resûlullaha ricada bulundu. Peygamber efendimiz buyurdu ki: (Abdest alıp iki rek'at namaz kıl, sonra şöyle duâ et!: "Allahümme innî es'elüke ve eteveccehü ileyke binebiyyî Muhammedin sallallahü aleyhi ve sellem nebiyyirrahmeti." Daha sonra gözlerinin açılması için "Yâ Rabbî Resûlünün hürmeti için gözlerimi aç!" diye duâ et!) [Nesâî]

O kişinin, namaz kılıp duâ ettikten sonra, gözlerinin açıldığını gördük. (Tergîb)

2- Hadîs-i şerîfte buyuruldu ki: (Allahtan veya insanlardan bir isteği bulunan kimse, güzelce abdest alıp iki rek'at namaz kılsın! Sonra Allahü teâlâya hamd etsin, Resûlüne salevât getirsin sonra şu duâyı okusun!

(Lâ ilâhe illâllah-ül-halîm-ül-kerîm. Sübhânallahi Rabb-il-arş-il-azîm. Elhamdü lillâhi Rabbil âlemin. Es'elüke mûcibâti rahmetike ve azâimi mağfiretike vel ganîmete min külli birrin vesselâmete min külli ismin lâ teda' lî zenben illâ gafertehü velâ hemmen illâ ferrectehü velâ hâceten hiye leke rıdan illâ kadaytehâ yâ erhâmerrâhimîn.) [Bu duâyı İslâm harfleriyle yazıp doğru olarak okumak lâzımdır.]

Hâcet namazı iki, dört veya oniki rek'at olarak kılınır. Birinci rek'atta Fâtiha'dan sonra üç kerre Âyet-el kürsî okunur, diğer rek'atlerde Fâtiha ile birer kerre İhlâs ve Muavvizeteyn [yâni iki kul'euzü] okunur. Yahut her rek'atte Fâtiha, Âyet-el-kürsî ve İhlâs okunur.

3- Bir başka hâcet namazı da şöyle:

Yatsı namazını kılıp vitri kılmadan önce, dört rek'at namaz kılınır. Birinci rek'atta bir Fâtiha, üç kerre Âyet-el-kürsî okunur. İkinci rek'atta Fâtiha'dan sonra üç kerre İhlâs ve Muavvizeteyn [yâni iki kul'euzü] okunur. Üçüncü rek'atta ilk rek'atta okunanlar okunur. Dördüncü rek'atta ise ikinci rek'atta okunanlar okunur. Namazdan sonra dileğini ister. (İmâd-ül-islâm)

Dilek Duâsı

Suâl: Bir dilek için hangi duâ okunur?

Cevap: (Fetâvâ'i kâri-ül-hidâye)de diyor ki:

(Murâdı olan meselâ bir yere sağ sâlim gidip gelmek isteyen, tehlikeli bir durumdan kurtulmak istiyen, bir dileği olan kimse, yatacağı zaman abdest almalı. Temiz bir örtü üzerinde oturup, üç salevât okumalı. Sonra besmele çekerek on Fâtiha ve sonra onbir İhlâs okumalı. Sonra üç salevât okumalı. Sonra sağ yanı üzere, yüzü kıbleye karşı olarak ve sağ elini, sağ yanağının altına koyarak yatıp uyumalıdır. Niyet ettiği şeyin nasıl olacağını bi-iznillah rü'yâda görür.)

(Mekâtîb-i şerîfe) kitâbında buyuruldu ki: Hâcetlere, dileklere kavuşmak için, iki rek'at namaz kılıp, sevâbını silsile-i aliyye denilen âlimlerin rûhuna hediye etmeli, bunların hürmeti için diyerek duâ etmelidir. Meselâ, "Yâ Rabbî, filân yere sağ sâlim gidip gelmek nasîb eyle, filân sıkıntıdan beni kurtar." gibi duâ ettikten sonra, "Bu duâmı silsile-i aliyye büyükleri hürmetine kabûl eyle" demelidir!

Namaz kılmıyanın, harâm işliyenin ve kalbi gâfil olanın duâsı kabûl olmaz. Ehl-i sünnet i'tikâdında olmıyanın okuması fâide vermez. Hak teâlâ, herşeyi bir sebep ile yaratmaktadır. Bir şeye kavuşmak istiyen, o şeyin sebebine yapışmalıdır. Rabbimiz, insana sıhhat, şifâ vermek için, duâ etmeyi, sadaka vermeyi ve ilâç kullanmayı sebep yapmıştır.

Sıkıntı Hâlinde

Suâl: Sıkıntıdan kurtulmak için ne yapmalıdır?

Cevap: Sıkıntıdan kurtulmak için sebeplere yapışmak lâzımdır. (Çalışmadan duâ eden, silâhsız savaşa giden gibidir) hadîs-i şerîfi de sebeplere yapışmayı emretmektedir. Kur'ân-ı kerîmde meâlen, (Her zorluğun bir kolaylığı vardır) buyuruluyor. Sıkıntıdan kurtulmanın da çâresi vardır. Hiç boş vakit geçirmemeli, kendine faydalı bir meşgâle bulmalıdır. (Sabır kurtuluşun anahtarıdır) sözüne uymalı, çalışıp sabrederek bir çıkış yolu aramalıdır.

Psikolog doktorlar, sıkıntının başlıca çâresinin meşgâle olduğunu söylüyorlar. Kendinize severek yapacağınız işler bulursanız, rahatlarsınız. Ayrıca ma'nevî yönden, ba'zı duâlar okumanız da faydalıdır. Hadîs-i şerîflerde buyuruldu ki:

(İstigfâra devam edeni, Hak teâlâ, her türlü sıkıntı ve üzüntüden uzaklaştırır, geçim darlığından da kurtarır, ferâhlığa çıkarır, ummadığı yerden rızka kavuşturur.) [Nesâî]

(Hergün sabah akşam yedi kere, "Hasbiyallahü lâ ilâhe illâ hü aleyhi tevekkeltü ve hüve Rabb-ül arşil azîm" okuyan, dünya ve âhıret sıkıntısından kurtulur.) [İbni Sünnî]

(Lâ ilâhe illâllah demek 99 belâyı önler. Bunun en aşağısı hemmdir.) [Deylemî]

(Lâ havle velâ kuvvete illâ billah okumak 99 derde devâdır. Bunun en hafifi hemmdir) [T.Mazharî] [Hemm, gam, üzüntü, sıkıntı demektir.]

Namaz Tesbihatı (açıklaması)

sorularlaislamiyet — Wed, 15 Oct 2008 14:48:12 +0000

[googlevideo=http://video.google.com/videoplay?docid=-3086552081182281614&hl=tr]

Asi nin) Hayalindeki “yâr”i görünmekte gözüne.

clpvid — Wed, 15 Oct 2008 08:30:34 +0000

Sofu Baba Dinimizislam.com

Aşağıda Silsile-i aliyye büyüklerinden Seyyid Fehim Arvasi hazretlerinin

teveccühüne kavuşan bir gencin hâli anlatılıyor.

Hazret-i Seyyid Fehim, seçilmişlerden biri,
Bir bakışta temizler, kalbde bulunan kiri.

Müks’ün Arvas köyünden gelişlerinde Van’a,
Asi bir genç yaklaşır utanarak yanına.

Hazret-i Şeyh gülümser, gence adını sorar,
O anda âsi gençte acayip hâller başlar.

Şeyh teveccühle bakar, gencin gönlünü yakar,
Feyizler çeşme gibi gencin kalbine akar.

Adı Fehim’miş gencin, ondan hiç ayrılamaz,
Kendini saran hâlden bir türlü sıyrılamaz.

Yani Seyyid Fehim’e, Fehim âşık olmuştur,
Artık, Fehim’in kalbi feyizlerle dolmuştur.

Hocası köye döner, genç âşık yalnız kalır,
Havalar gayet soğur, mevsim kara kış olur.

Derler ki Hazret-i Şeyh, bezir yağı arıyor,
Bunu duyan Fehim’i, bir telaştır sarıyor.

Derhal arar her yeri, bezir yağını bulur,
Büyük bir küp içine yağı hemen doldurur.

Heyecanlı bir halde validesine varır.
Ellerine kapanır, anne diye yalvarır:

“İzin verirsen eğer, Müks’e gideceğim” der,
“Yol azığı olarak bana biraz ekmek ver!”

Annesi der, “Bu kışta gidilmez hiçbir yere”,
Kadın çaresiz kalır, yalvardıysa kaç kere.

Baktı ki genç evlâdı alev alev yanıyor,
Gece gündüz dilinde hocasını anıyor.

Mecbur izin verip der, “

Yardımcın olsun Allah
Eve dönünceye dek ağlayıp çekerim ah...”

Fehim yalın ayakla düşer ıssız yollara,
Rabbim yardım eylesin böyle âşık kullara.

Yol belli değil, iz yok, bir de tipi esiyor,
Dondurucu soğuklar nefesini kesiyor.

İçinde Allah aşkı, sırtında koca bir küp,
Karlara batar çıkar, soğuk sıcak ter döküp.

Yırtıcı hayvanların yanından geçip gider,
Fakat onlar görmeden yoluna devam eder.

Canavarlar görseydi acep neler olurdu?
Belki taşımak için sırtlarına alırdı.

Çünkü misalleri çok, bir tek örnek verelim,
Hayvanlar nasıl hizmet ediyormuş görelim.

İbni Sina isimli filozof var ya hani,
Evden sorar, nerde der Ebul Hasan Harkani?

Hanım onu azarlar, “Yok, oduna gitti” der,
İbni Sina oturup dağın yolunu bekler.

Bakar Şeyh Ebul Hasan eve doğru geliyor,
Odun yüklü bir aslan onu takip ediyor.

İbni Sina korkarak bu hâli sual eder,
Şeyh tebessüm ederek, “Korkulacak ne var” der,

“Bizler evdeki kurdun yükünü çekiyoruz,
Bu kurt da bizim yükü çekip ödeşiyoruz

.”

Hak âşıkları böyledir hakikati bilelim,
Fehim dağda gidiyor, sözümüze gelelim.

Bir hâl olur âniden birisi zuhur eder:
“Fehim yardım edeyim kabul edersen eğer”.

Böyle der gelen kişi, Fehim bakmaz yüzüne,
Hayalindeki “yâr”i görünmekte gözüne.

Akşam ezan okunur, hocası onu bekler,
Sevenlerine dönüp, “Bir yolcumuz geldi” der.

Fehim girer mescide, donmuş yalın ayakla,
Hep hocasına bakar, büyük bir iştiyakla.

Fehim der ki, “Çok şükür bir daha gördüm sizi,
Artık ne yaparsanız yapın bu bendenizi

!”

Hazret-i Şeyh emreder, yedirip içirirler,
Yeni elbise verip yukarı geçirirler.

Hocası buyurur ki, dönüp Fehim’den yana:
“

Tehlike içindeyken Hızır gelmişti sana,

İhtiyacın ne ise muhakkak görecekti,
İstediğini sana severek verecekti.

Hızır’ı görmek için kalbi yanan yanana,
Neden hiç konuşmadın, bakmadın ondan yana.”

Fehim der ki, “Efendim ben size geliyordum,
Sizi uzakta değil yanımda biliyordum.

O anda ermiştim ki sizinle bir huzura,
Bu huzuru bozup da bakılır mı Hızır’a?

Dumansız yanar idim, size doğru gelirken,
Sevginizi her derde âcil şifa bilirken,

Efendim yanımdayken ele yanaşılır mı?
Bu anda hiç Hızır’la durup konuşulur mu?

Size yaklaşıyordum her adım atışımda,
Yardım ediyordunuz her kara batışımda.

Kalbime ılık ılık sevgi döküyordunuz.
Gizli bir kuvvet ile beni çekiyordunuz,

Değilse ben bu yola nasıl girebilirdim?
Himmetiniz olmasa nasıl gelebilirdim?

Akıl fikir erişmez esrarlı hâlinize,
Yapışanlar kurtulur mübarek elinize.”

Sofu Baba olarak tanınır Van’da Fehim,
Feyzinden faydalanır ihlasla severse kim.

Büyükler öyle büyüktür ki, seven bile kurtulur,
Sofu Baba bir örnek, kölesi sultan olur.

KENDİNİ BEĞENMENİN ZARARLARI

clpvid — Wed, 15 Oct 2008 08:09:20 +0000

Kibir her iyiliğe engeldir DİNİMİZİSLAM.COM

* Kibirden sakının. Topraktan yaratılıp, yine toprağa dönecek olan bir varlığın

kibirlenmesi, bugün var, yarın yok olan bir varlığın kendini beğenmesi ne kadar

anlamsızdır.

* Tevazu göstermekle, tevazu sahibi olmak çok farklıdır. Tevazu sahibi övülmüş,

tevazu göstermeye çalışan ise yerilmiştir. Cüneyd-i Bağdadi hazretleri, (Tevazu

göstermeye çalışmak da kibirdir. Çünkü kendinde bir varlık hisseden tevazu

göstermeye çalışır. Gerçek tevazu ehli, kendinde bir varlık hissetmez ki, tevazu

göstermeye çalışsın. Onun tevazuu tabiidir, yapmacık değildir) buyuruyor. Bazısı

da, (Bu günahkâr, bu fakir) diyerek kendinin tevazu ehli olduğunu göstermeye

çalışır. Bir günahını söyleyince hemen kızar. O zaman sözünde yapmacık olduğu

anlaşılır. Din büyükleri de “bu fakir” diye kullanırlar. Fakat bunlar böyle sözlerinde

samimidir. Kibirlenmek, kibirli görünmek, tevazu farklıdır. Kibirliye karşı, kibirli

görünmek sadaka vermek gibi sevaptır.

* Kibir sahibine karşı tevazu eden kimse, kendisine zulmetmiş olur. Bid’at

sahiplerine ve zenginlere karşı da kibirli görünmek caizdir. Bu kibir, kendini

yüksek göstermek için değildir. Onlara ders vermek, gafletten uyandırmak

içindir. Savaşta, bid’at ehli ile münazara ederken onlara karşı kibirli görünmek

de sevaptır. Sadaka verirken de neşe ile karışık kibirli görünmek, malı parayı

çöpe atar gibi vermek gerekir. Sadaka verenin kibirli görünmesi, fakire karşı

değildir. Verdiği malı küçültmek, mala kıymet vermediğini gösterir. Gösteriş

yapan riyakârlara karşı da kibirli görünmek caizdir.

Kendinden aşağı olanlara karşı tevazu göstermek iyi ise de, bunun aşırı

olmaması gerekir. Aşırı olan tevazua yaltaklanmak denir ki bu ancak üstada

ve âlime karşı caizdir. Başkalarına karşı caiz değildir.

* Yanına başkasının oturmasını istememek ve hastalarla birlikte oturmamak,

evine lazım olan eşyaları alıp evine getirmemek ve eski elbisesini tekrar

giymekten hoşlanmamak, iş başında iş elbisesi giymek istememek, fakirlerin

davetine gitmek istemeyip zenginlerinkini tercih etmek, akrabasının ve

çocuklarının ihtiyaçlarını temin etmemek, doğru sözü, haklı tenkitleri kabul

etmeyip münakaşa etmek, kusurunu, kabahatini bildirenlere teşekkür etmemek,

içeri girince, oradakilerin ayağa kalkmaları hoşuna gitmek gibi şeyler kibir

alametidir. Başkasının tenkidinden hoşlanmıyor, onun benden ne farkı var,

o da bir insan diyorsa, hakkı onun ağzından duymak zor geliyorsa, bilsin ki

bu da kibirdendir.

* Kibir, insanı, Allahü teâlânın bütün emirlerine muhalefete sevk eder.

Çünkü kibirli insan, başka birinden hak ve hakikati duysa, onu kabul etmek

istemez, hemen karşısına çıkar. Dini konularda bile münazara edilse, hemen

inkâra kalkışır. Hatta hakkı, karşıdakinin dilinden duysa hemen çeşitli

yollardan, doğru olduğunu bile bile onu çürütmeye çalışır.

* Kibrin en kötüsü Allahü teâlâya karşı kibirdir. Nemrud, Firavun böyle idi.

İlahlık iddiasında bulundular. Bazı dinsizler de imanı, ibadeti, namaz

kılmayı aşağılık, gericilik sanarak kibirlenirler. Allahü teâlâ buyuruyor ki:
(Büyüklenerek bana ibadet etmeyenler alçalmış olarak Cehenneme

girecektir.) [Mümin 60]

Bundan sonra kibrin kötüsü, Peygamberlere karşı kibirdir. Bazıları,

Peygamberleri kendileri gibi bir insan gördükleri için, kibirlenerek onlara

uymayı kabul etmediler. Mesela Peygamber efendimiz için dediler ki:
(Bu da sizin gibi bir insan. Kendiniz gibi bir insana itaat ederseniz,

hüsrana uğrarsınız.) [Müminun 33, 34]

Bundan sonra da İnsanlara karşı kibir gelir. Herhangi bir hususta

kendini başkasından üstün gören kibirlidir. Kibrin sebepleri şunlardır:

İlim, ibadet, soy, güzellik, kuvvet, servet, mevki, yakınların çokluğu.

* İlim silah gibidir. Düşman elinde zararı, dostun elinde faydası olur.

Yani ilim, kibirlinin kibrini, tevazu ehlinin tevazuunu artırır. İlmi ile

kibirlenmek, büyük felakettir. İbadeti sebebiyle kibirlenmek de

büyük felakettir. Bunun için “Çok ibadet edenin, kibirden kurtulması

zor olur” buyurulmuştur. Soyu ile övünmek ahmaklıktır. Kabil, Hazret-i

Âdem’in oğlu idi. Babasının Peygamber olması, bunu küfürden

kurtaramadı. Güzellik yüzünden kibre düşmek daha çok kadınlarda

görülür. Başkalarını ayıplamaya, küçük düşürmeye ve gıybete vesile

olur. Halbuki güzellik, insanda kalıcı değildir, er-geç gider. Geçici olan

şeyle kibirlenmek, ahmaklıktır. Kibredenin güzelliği, gübrelikte biten

gül gibidir.

Gücü, kuvveti ile kibretmek de, cahilliktir. Çünkü hayvanların kuvvetleri,

insanlardan çok fazladır. Mesela bir insan fil kadar kuvvetli olamaz.

Kaplan gibi koşamaz. Kuş gibi uçamaz. Hayvanlar, bir bakımdan

insandan üstündür. Hayvanlarda da bulunan üstünlüklerle kibirlenmek

elbette uygun olmaz. Çok zengin olmak da üstün olmayı gerektirmez.

Karun’un çok malı vardı. Malı ile beraber kahrolup gitti.

Geçici olarak sahip olunan servet ile, mal ile kibirlenmek, çok çirkindir.

Gelip geçici olan makam, mevki de üstünlük sebebi değildir. Birçok

krallar, derebeyiler, Firavunlar mevki sahibiydi. Hepsi gitti. Ancak iyilerin

iyiliği, kötülerin kötülüğü söylenmektedir. Kötü birinin mevkii, makamı ile

övünmesi neye yarar? Akraba ve tanıdıklarının çokluğu ile üstünlük

taslamak da yanlıştır. Bir kimsenin kendisi iyi değilse, bütün dünya

onun akrabası olsa ne çıkar?

KURTULUŞ İÇİN 7 GEÇİT tıklayınız

(Kalbinde zerre kadar kibir olan Cennete giremez.) [Müslim] tıklayınız

Tevazu her iyiliğin anahtarıdır

Tevazu sahibi olmak için ne yapmalı?

Kalbime kibir gelmesinden korktum

Evliyaullahtan bir zat, Ramazan günü talebeleriyle birlikte bir şehre

gitmek için yola çıktılar. Şehre yaklaştıklarında akın akın insanların

kendilerini karşılamak üzere yollara döküldüklerini gördüler. Mübarek

zat, hemen çıkınından kuru ekmeğini çıkararak ağzına attı. Bunu gören

ahali, (Biz de bu zatı, âlim bir veli bilirdik, Ramazan günü oruç tutmuyor,

üstelik açıktan oruç yiyor. Böyle birisi ile konuşulur mu hiç?) diyerek dağıldılar.

Talebeleri yaptığı hareketin sebebi hikmetini sorduklarında, (O kadar

insanın bizim için yollara döküldüğünü gördüğümde kalbime kibir ve

büyüklenme gelmesinden korktum, onların gözünden düşüp nefsimi

aşağılatmak için bunu yaptım. Ekmeği ısırdım ama yutmadım. Herkes

ekmeği yediğimi sandı. Kalbime kibir yerleşerek Allahü teâlânın gazabına

sebep olsaydım, hâlim ne olurdu) dedi.

MUHAMMED RESULULLAH SALLALLAHÜ ALEYHİ VE SELLEM

clpvid — Tue, 14 Oct 2008 12:55:20 +0000

PEYGAMBER EFENDİMİZ SALLALLAHÜ ALEYHİ VE SELLEM tıklayınız

PEYGAMBERİMİZİN HAYATI tıklayınız

HİLYE-İ SEADET tıklayınız

HİLYE-İ SEADET (RESULALLAHIN GÖRÜNÜŞÜ) tıklayınız

HADİS-İ ŞERİFLER tıklayınız

ŞİİRLER tıklayınız

SEVGİLİ PEYGAMBERİM KİTAPLARI tıklayınız

1 — Cenâb-ı Hak, hepimizi dünyâ ve âhıretin efendisi ve bütün insanların

her bakımdan en yükseği ve en iyisi olan, Muhammed Mustafâya “sallallahü

aleyhi ve sellem” tâbi’ olmak se’âdetiyle şereflendirsin tıklayınız

2 — Cenâb-ı Hak, Kur’ân-ı kerîmde, Nisâ sûresi, sekseninci âyetinde, Muhammed aleyhisselâma itâ’at etmenin, kendisine itâ’at etmek olduğunu bildiriyor. tıklayınız

HAKİKAT KİTABEVİ.COM

Kıymetli cevherinizi çöplüğe atdınız.

clpvid — Tue, 14 Oct 2008 10:12:38 +0000

132
YÜZOTUZİKİNCİ MEKTÛB

Kardeşim! Görünüşe bakılırsa, fakîrlerin sohbetinden sıkıldığınız,

Bu mektûb, molla Muhammed Sıddîk-ı Bedahşîye yazılmışdır. Dünyâya

düşkün olanlarla arkadaşlık etmemeli. Dünyânın ne olduğunu iyi

bilenlerin sohbetine koşmak lâzım geldiği bildirilmekdedir:

Kardeşim! Görünüşe bakılırsa, fakîrlerin sohbetinden sıkıldığınız,

zenginlerle arkadaşlık kurduğunuz anlaşılıyor. Çok fenâ yapıyorsunuz.

Bugün gözünüz kapalı ise de, yarın açılacakdır. Fekat o zemân,

pişmânlıkdan başka ele birşey geçmiyecekdir. Haberleşmeliyiz. Ey

şaşkın! Senin şu hâlin iki şey olabilir: Zenginlerin arasında iken gönlünü

Allahü teâlâ ile yapabilirsin veyâ yapamazsın. Eğer yapabilirsen fenâdır.

Eğer yapamazsan dahâ fenâdır. Eğer yaparsan fenâ olur dedik. Çünki

istidrâcdır. İstidrâc iyi görünür. Fekat felâkete götürür. Böyle olmakdan

Allahü teâlâya sığınırız. Onların arasında gönlünü Allahü teâlâya

veremezsen, dahâ fenâ olur dedik. Çünki, Hac sûresinin, (Dünyâda ve

âhıretde ziyân etdiler) meâlindeki onbirinci âyetinde bildirilenlerden olursun.

Fakîr çöpçüler, koltukda oturan zenginlerden çok iyidir. Bu söze belki

inanırsın. Belki de inanmaz, şaşarsın. Fekat, bir gün gelecek inanacaksın.

Lâkin, o inanışın fâidesi olmıyacak. Yağlı, tatlı yemeklere ve süslü,

modaya uygun elbiseye düşkünlük, seni bu belâya da sürükledi. Fırsat

elden dahâ gitmemişdir. İşin doğrusunu düşününüz! Allahü teâlânın

rızâsına, sevgisine engel olanları düşman biliniz! Onlardan kaçınız!

Çok sakınınız! Tegâbün sûresinin, (Çok doğrudur ki, zevcelerinizden ve

çocuklarınızdan size düşmân olanlar vardır. Onlardan sakınınız!)

meâlindeki ondördüncü âyetini okuyarak gaflet uykusundan uyanmalıdır.

Birlikde geçirdiğimiz günlerin haklarını göz önünde tutarak, size bir

nasîhat yapıldı. İster dinleyiniz, ister dinlemeyiniz. Önceden de, sizin

yersiz davranışlarınızı görerek bu yolda bulunamıyacağınızı anlamışdım.

Korkduğum başımıza geldi. (İnnâ lillah ve innâ ileyhi râci’ûn). Doğru yolda

gidenlere ve Muhammed Mustafânın izinde bulunanlara selâm olsun “aleyhi

ve alâ âlihissalevâtü vetteslîmâtü vettehıyyâtü etemmühâ ve ekmelühâ”!

Yaratılışdaki iyiliği ve uygunluğu görerek, sizden başka şeyler umuyordum.

Kıymetli cevherinizi çöplüğe atdınız. (İnnâ lillah ve innâ ileyhi râci’ûn).

Cevher pula satılmaz

Kardeşim bu gururun, daha nice sürecek
Bu bitmeyen gafletin nereye dek gidecek?Ömür geçti bir anı, satın almak istesek
Alamayız elbette tonlarca altın versek

Ömür sermayesini çöplüğe atıyoruz
En kıymetli cevheri, bir pula satıyoruz

Nasıl hoş karşılanır, bu kadar gaflete dalmak
Ahmaklık olur baki ile fâniyi almak

Kendimize niye düşmanlık ediyoruz
Hak yolu bırakıp, batıla gidiyoruz?

Bu ettiklerimizi, bize yapsa bir düşman
Merhamete gelirdi, olurdu elbet pişman

Dünyaya sarılarak, ömrü hiçe satarız
Onu dertlere sokup, felakete atarız

Kul hakkını yüklenir, haram lokmalar yeriz
Nasihat edene de, sen kendine bak deriz

Böyle bin yıl yaşasak, değişen bir şey olmaz
Kabı ters çevirirsek içine hiç su dolmaz

Kalb huzuru olmadan kıldığımız her namaz
Sevap ummak bir yana, cezadan da korumaz

Hem iyyâkena’büdü deriz, gayra döneriz
Bir zaruret yok iken, ne bahane ederiz.

Bizden bir şey isteyen, dönse başka bir yöne
Bildirmesek de ona, nasıl kızarız yine

Gönlümüz başka yerde, böyle kılarız namaz
Acep sanıyor muyuz bunu kimse kınamaz?

Huzurdayken nasıl da düşüyoruz gaflete
Seyirci kalmamalı yapılan cinayete

İbadetteki günah elbette gayet çoktur
Öteki günahları saymaya gerek yoktur

Rahat günah işleriz, Allah affeder deriz
Tevbe etmeden nasıl affı ümit ederiz

Allah rızk verendir, günahı da affeden
Öyleyse ikisini bir tutmuyoruz neden

Bir gün rızk bekledik mi hiç çalışmadan
Kaç günümüz geçti günaha bulaşmadan

Yüce Rabbimiz rızkı garanti etti bize
Demedi oturun, Cenneti verdim size.

Garanti edilenin ardından gidiyoruz
Garanti olmayanı, hep ihmal ediyoruz

İsteme zararını, düşün artık yararını
Bir gün öleceksin, çabuk ver kararını

Neleri yapacaksan söylüyorum özetle
Haramlardan sakınıp, Hak emrini gözetle

KÜÇÜK GÜNAH

clpvid — Tue, 14 Oct 2008 08:48:22 +0000

Günah Allah’a isyan etmektir. Günahkâr ise, âsi demektir.

Hadis-i şerifte buyuruldu ki:
(Küçük bir günahtan kaçınmak, bütün cin ve insanların ibadetleri

toplamından daha iyidir.) [R. Nasıhin]

Günahların hepsi Allahü teâlânın emrini yapmamak, olduğundan büyüktür.

Fakat bazısı bazısına göre küçük görünür. Bir küçük günahı yapmamak

bütün cihanın nafile ibadetlerinden daha sevaptır. Çünkü nafile ibadet

yapmak farz değil, günahlardan kaçmak ise herkese farzdır. Hadis-i

şeriflerde buyuruldu ki:
(Küçük görülen günahlardan sakının! Bu şuna benzer: Bir

topluluk bir vadide konaklar. Ekmeklerini pişirmek için

herbiri çalı çırpı getirir, böylece yeterli odun toplanır.

İşte küçük gibi görülen günahlar da, toplanınca sahibini

helâke götürür.) [Buhari]

(Herkes, en küçük günahı sebebiyle de cezalandırılırım

diye korksun.) [Ebu Nuaym)(Günahın küçüklüğüne bakmayın, onu büyük bilip

yapmayın!) [K. Saadet](Büyük günah tevbe edilince küçülüp silinir, küçük günaha

devam edilince büyür.) [İ. Asakir]

(İşlenen hata kalbde bir iz bırakır, tevbe ve istiğfar edilince,

o leke kaybolur, kalb cilalanır. Hataya devam edilirse, o

siyah nokta büyüyerek bütün kalbi kaplar.) [Tirmizi]

(Mümin, günahını dağ gibi görüp, üzerine düşeceğinden

korkar. Münafık ise, günahını burnunun üzerine konan ve

hemen uçacak sinek gibi görür.) [Buhari]Mümin, iman nuruyla küçük günahları da büyük görür. Her günah

işleyişte kalbi sızlar. Günah, kulun yanında küçük ve kıymetsiz görününce, Allahü teâlâ katında büyük olur. Kul küçük günahı büyük görünce, o günah Allahü teâlânın

katında küçülür. Günah küçük olsa da, devam edilince büyük günah

olur. Bir taşın üzerine devamlı damlayan su, taş üzerinde iz bırakır,

zamanla taşı bile deler. İyiliği, az çok demeden sayarak değil, saçarak

yapmalı. Allahü teâlânın rahmeti iyilikler içinde gizlidir. Küçük sanılan

bir iyilik yüzünden rahmete kavuşur. Büyük küçük demeden her

günahtan da kaçmaya çalışmalı Çünkü Allahü teâlânın gazabı da

günahlar içinde gizlidir. Küçük sanılan bir günah yüzünden, Allahü

teâlânın gazabına uğrayabilir, helak olabiliriz. Kedisini aç bırakarak

ölmesine sebep olan bir kadın, sırf bu yüzden Cehennemlik oldu.

Susuzluktan kıvranan bir köpeğe acıyarak kuyudan su çekip ona

veren fahişe de hidayete kavuştu. Bir köpeğe yaptığı iyiliğin neticesi

bu olursa, bir müslümana yapılan iyiliğin hesabını düşünmek gerekir.Günahı küçümsemek veya günahı ile övünmek o günahı büyütür.

“Falancanın yaptıklarını yüzüne vurarak rezil ettim” diyerek günahın

açıklanması, günahı daha da büyütür. Çünkü o günahın başkaları

tarafından yapılmasını teşvik etmiş olur. Halka rehber ve örnek

durumunda olanların hareketleri örnek alınır, birçok kimsenin o

günahı işlemesine sebebiyet verir. Bir âlim, halka kötü örnek olmuş,

sonra tevbe etmişti. Allahü teâlâ, o kavmin Peygamberine şöyle vahyetti:
(Eğer günahlarını gizleseydi affederdim. Fakat birçok

insanın sapıtıp, Cehennemlik olmasına sebep oldu.) [Tibyan]Hadis-i şeriflerde de buyuruluyor ki:
(Her mümin affedilebilir, ancak günahını başkalarına

açıklayan hariç.) [Buhari]

(Günahlardan uzak durun. Günah işleyen de, onu örtsün,

günahını kimseye söylemesin ve tevbe etsin. Günahını

açıklayana dinin hükmünü uygularız.) [Beyheki]

(Allahü teâlâ, pervasızca günah işleyen şuursuz mümine

gazap eder.) [Ukayli]
Günahın küçüğü olmaz
Dinimizde, günahtan kaçınmak, sevap kazanmaktan önce gelir.

Hadis-i şeriflerde buyuruluyor ki:
(Ufacık bir günahtan kaçınmak, bütün cin ve insanların

ibadetleri toplamından daha iyidir) [R. Nasıhin]

(Az bir haramdan kaçmak, 80 bin nafile hac sevabından

efdaldir.) [Deylemi]Günah işlemeyi düşünmek, işlemeye niyet etmek, karar vermek günah

olmaz, yapmak günah olur. Günah işlemeye karar verip bir kere yaparsa,

ısrar olur. Hiç yapmazsa, devamlı yapmaya kasd etmesi, karar vermesi

ısrar olmaz. Devamlı yapmaya karar verip ve işleyip de pişman olur,

terk ederse ısrar olmaz. Tekrar yapıp yine tevbe ederse, ısrar olmaz.

Günde çok kere yapıp, her birinden sonra tevbe etmek, ısrar olmaz.Tevbe ederken, günah işlediğine pişman olup üzülmek ve günahtan

hemen vazgeçmek ve bir daha yapmamaya karar vermek şarttır. Bu üç

şartı yapmadan, yalnız dil ile tevbe etmek, yalancılık olur. Küçük günahta

ısrar etmek, büyük günah olur, büyük günahı bir kere yapmaktan daha

büyük olur. Tevbe edince, büyük günah da affolur. Küçük günahı küçük

görmek, büyük günahtır. Küçük günah işlediğini söyleyerek övünmek,

büyük günah olur. Küçük günah işleyeni, âlim ve salih sanmak da,

büyük günah olur.İmanı olan, büyük günaha düşmemek için, küçük günahtan kaçar,

günahın küçüğü olmaz, Allah’a olan her muhalefet büyüktür.Şüpheli bir şeyle karşılaşınca, eli kalb üzerine koymalı. Kalb çarpması

artmazsa, o şeyi yapmalı. Eğer, fazla çarparsa yapmamalı. Hadis-i

şerifte, (Elini göğsüne koy! Helal şeyde kalb sakin olur. Haram

şeyde çarpıntı olur. Şüpheye düşersen yapma! Din adamları

fetva verseler de yapma!) buyuruldu.Büyük günahlar çok yapılırsa, iman gidebilir. Hadis-i şeriflerde

buyuruluyor ki:
(Şu yedi büyük günahtan kaçının: 1- Allah’a şirk koşmak

2- Büyücülük 3- Katillik 4- Harpten kaçmak 5- Yetim malı

yemek 6- Faizcilik. 7- Namuslu kadına iftira etmek.) [Taberani]

(En büyük günah, kişinin, geçimi kendisine ait olanları

ihmal etmesidir.) [Müslim](En büyük günah, kişinin borcunu ödemek için mal

bırakmadan ölmesidir.) [Ebu Davud]

(Ana babaya eziyet ve yalan yere şahitlik büyük günahtır.)

[Deylemi](Yalan yere yemin büyük günahtır.) [Buhari]

(İlimde cimri olmayın, ilmi öğretmekten geri kalmayın. İlmi

gizlemeyin. Çünkü ilmi gizlemekle yapılan hıyanet, malda

yapılan hıyanetten daha büyük günahtır.) [Ebu Nuaym]

(Üç büyük günah: Asiler etrafında toplanmak, ana babaya

isyan, zalime yardım.) [Taberani](Vasiyette vârislerden birini zarara sokmak büyük günahtır.)

[İbni Cerir]

(Şirkten sonra en büyük günah zinadır.) [İbni Ebiddünya](Şarap içmek, büyük günahtır. Bütün kötülüklerin anasıdır,

başıdır.) [Zevacir]

(Avret yerlerini [başkasının görmesi haram olan yerleri] açmak

büyük günahtır.) [Hakim](Bir müslümanın kalbini kırmak, Kâbe’yi yetmiş kere

yıkmaktan daha günahtır.) [R. Nasıhin](Kalbinde zerre kadar kibir olan Cennete giremez.) [Taberani]
Sual: Büyük günahlar nelerdir?

CEVAP
Büyük günahlardan bazıları şunlardır:1- Bid'at sahibi olmak

2- Günah işlemeye devam etmek
3- Müslüman olduğuna şükretmemek
4- İmansız ölmekten korkmamak
5- Zulmetmek
6- Anaya-babaya âsi olmak
7- Doğru olsa da çok yemin etmek
8- Namazı öğrenmeye ve çoluk-çocuğa öğretmeye önem vermemek
9- İçki içmek
10- Yalan yere evliyalık taslamak
11- Günahını küçük görmek
12- Kendini beğenmek
13- İlim ve ibadeti ile kendini üstün görmek
14- Haset etmek
15- Tecrübe etmeden bir kimseye iyi demek
16- Yalana, gıybete devam etmek
17- Ehl-i sünnet âlimlerinin kitaplarından uzak durmak
18- Kâfir olsa da komşusuna eziyet etmek
19- Dünya işleri için, çok sinirlenmek
20- Büyü yapmak
21- Salih olan mahrem akrabayı ziyareti terk etmek
22- Allahü teâlânın sevdiklerini sevmemek; sevmediklerini sevmek
23- Mümin kardeşine üç günden fazla kin tutmak
24- Zina veya livata yapmak
25- Açık saçık giyinmek
26- Katillik
27- Hırsızlık
28- Uyuşturucu madde kullanmak
29- Gasp
30- Ramazan orucunu, açıktan yemek
31- Zaruretsiz faiz vermek
32- Haksız yere yetim malı yemek
33- Ölçü ve tartıda hile yapmak
34- Namazı vaktinden önce veya sonra kılmak
35- Kalb kırmak
36- Rüşvet almak
37- Malın zekatını ve uşrunu vermemek
38- Canlı hayvan ateşte yakmak
39- Kur'an-ı kerimi öğrendikten sonra, okumasını unutmak
40- Allah’ın rahmetinden ümidini kesmek
41- Hainlik etmek
42- Eshab-ı kiramdan herhangi birisini sevmemek
43- Namuslu kadına, kötü kadın demek
44- Müslümanlar arasında söz taşımak
45- Avret yerini açmak veya başkasının avret yerine bakmak
46- Emanete hıyanet etmek
47- Cimrilik
48- Dünyaya düşkünlük
49- Allahü teâlânın azabından korkmamak
50- Haramı haram helalı helal bilmemek
51- Falcıların falına inanmak
52- Kadına, kıza yani harama bakmak
53- Kadınların erkek, erkeklerin kadın elbisesi giymesi
54- Ettiği iyiliği başa kakmak
55- Allah’tan gayriye yemin etmek. Mesela çocuğumun ölüsünü

öpeyim gibi
56- Küçük günahı işlemeye devam etmek
57- Bir namaz vaktini kaçıracak zaman kadar cünüp durmak
58- Çalgı çalmak ve dinlemek
59- İntihar etmek
60- Dinini öğrenmemek.
DİNİMİZİSLAM.COM tıklayınız

HAKİKAT KİTABEVİ.COM

Mâla mülke olma mağrûr, deme var mı ben gibi?Bir muhâlif yel eser, savrulur harman gibi

clpvid — Sun, 12 Oct 2008 12:23:54 +0000

AHMED MEKKÎ EFENDİ;“Rahmetullahi Aleyh”

[caption id="attachment_785" align="alignnone" width="250" caption="Ahmed Mekki Efendi"][/caption]

35 - AHMET MEKKÎ EFENDİ (Rahmetullahi Aleyh)ŞİİRLERLE MENKIBELER tıklayınız

Âlim, ârif, veliy-yi kâmil olan Seyyid Abdülhakîm Arvâsî'nin büyük

oğlu. Annesi büyük velî, kerâmetler sâhibi, Seyyid Fehîm-i Arvâsî

hazretlerinin büyük oğlu M.Reşid Arvâsî'nin kızı Âişe Hanımdır.

1896 (H.1314) yılında Van'ın Başkale kazâsında doğdu. 1967 (H.1387)

yılında vefât etti.

Küçük yaştan îtibâren fazîletli babalarından ve amcası Seyyid Tâhâ Efendiden

ilim tahsîline başladı. Medrese tahsîlini bitirdikten sonra yine babasından

zâhirî ilimlerin inceliklerini alarak icâzetle şereflendi. Yüksek teveccühlerine

ve himmetlerine mazhar olarak evliyâlık yolunda kemâl mertebelere ulaştı.

Ahmed Mekkî Efendi, din ilimlerindeki bu üstün derecesine rağmen son

derece edeb ve tevâzu sâhibi idi. Bu hâli ile kendisini diğer insanlardan

gizlerdi. Gö-

rünüşte herhangi bir kimse gibi insanlar arasında bulunur, ancak

gerçekte, devamlı cenâb-ı Hak ile olurdu.

Ahmed Mekkî Efendi uzun yıllar Üsküdar ve Kadıköy müftülüklerinde

bulunup, sağlam fetvâlar verdi. Bu vazîfeleri sırasında temiz ruhlu yüzlerce

genci ilim ve fazîletle süsledi. Cenâb-ı Hak, İstanbul halkını bu feyz ve

bereket kaynağından yıllarca faydalandırdı. İlim öğretmek için ekseri

zamanlarda talebelerine kendisi giderdi. Şâyet talebesi okumak istemezse,

tatlı dili ile onu iknâ edip okuturdu. Bu işleri sırf cenâb-ı Hakk'ın rızâsı

için yapar, hiç bir karşılık beklemezdi.

Yakınlarından birisi çocuklarını küçük yaşta okumaları için Ahmed Mekkî

Efendiye gönderdi. Bir müddet sonra çocuklar derse girmekte gevşek

davrandılar. Nasihat da fayda vermedi. Bu husûsu Mekkî Efendiye arz

ettiğinde buyurdu ki: "Onlara her ders için para vereceğini vâd et. Her gün

benden dersini okuduğuna dâir imzâlı kâğıt getirene şu kadar para

vereceğini söyle." O yakını dediği gibi yapınca, çocuklar derslere severek

geldiler ve çok şeyler öğrendiler. Küçük yaştaki çocukları bu yolla

okutmanın kolay ve faydalı olduğu anlaşılmış oldu.

Cumartesi ve Pazar günleri öğleden sonra Fâtih Câmiinde vâz verirdi.

Bu vâzlarında Beydâvî Tefsîri'ni şerhleri ile birlikte, baştan sonuna kadar

dinleyenlere anlatıp îzâh etti. Bu şekilde başlayıp bitirmek babalarından

sonra bir de kendilerine nasîb oldu. Ahmed Mekkî Efendi kendisine suâl

sormaya gelenlere, Ehl-i sünnetin gözbebeği İslâm âlimlerinin eserlerine

bakmadan cevap vermezdi. Hattâ bâzan aynı suâli sormak için değişik

zamanlarda farklı kimseler geldiğinde, hepsinde de; "Hele bir kitaba bakalım.

" der ve kitaptan okuyarak cevâbını verirdi.

Çok cömert idi. Gece-gündüz kapısı sevenlerine, gelenlerine açıktı.

Misâfirlerine karşı her zaman ikrâm edilecek bir şeyler de bulurdu. Kendisi

de çağırılan, dâvet edilen yere gider ve gittiği yerlerde büyüklerin

hallerinden, yaşayışlarından bahsederdi. Müftülük yaptığı zamanlarda

din görevlilerine dâimâ şefkatli davranır, hal ve hatırlarını sorup gönüllerini

alırdı. Maddî durumu iyi olmayanlara elinden geldiği kadar yardımcı olurdu.

Bu sebeple emrinde çalışanlar onu bir müftü olarak değil, şefkatli bir baba

gibi görürlerdi. Bir gün genç bir müezzin askere giderken vedâ maksadıyla

yanına geldi. Ahmed Mekkî Efendi, ona duâ ederek; "Evlâdım gidince adresini

bana bildir." diye tenbih etti. Müezzin, asker olduktan sonra, Ahmed Mekkî

Efendiye bir mektup göndererek adresini bildirdi. Bir ay kadar sonra komutanı

kendisini arayarak İstanbul'dan parası geldiğini ve almasını istedi. Müezzin çok

şaşırmıştı. Çünkü İstanbul'dan kendisine para gönderecek hiç kimsesi yoktu.

Sonra parayı gönderen zâtın, Ahmed Mekkî hazretleri olduğunu öğrendi.

Ahmed Mekkî Efendi âlimlere karşı fevkalâde hürmetkâr idi. Talebelerinden

birisi şöyle nakletmektedir:

Bir gün hocamla birlikte başka bir talebenin evine gidiyorduk. Orada ders

vereceklerdi. Akşam ezânı da okunmak üzereydi. Bir köşe başına geldiğimizde

sokağa adım atacağı sırada durdu. Daha sonra yolunu değiştirerek başka

bir sokaktan ve daha çok dolaştıktan sonra talebenin evine vardık. Ben

hâlâ yolu niçin uzattığımızı anlayamamıştım. Bu hâlimi anlayarak dedi ki:

"Evlâdım o sokakta büyük bir âlim zât oturuyordu. Bu ilim sâhibinin evinin

önünden geçerken kendisinin hal ve hâtırını sormadan geçmemiz uygun

olmazdı. Kapısını çalsaydık, bu defâ da dar vakitte kendisini sıkıntıya

sokmuş olacaktık. Bu ise hiç uygun düşmeyecekti." O zaman anladım

ki, Ahmed Mekkî Efendi, ilim sâhibine olan edebinden kapısının

önünden geçmemişti.

Devamlı abdestli olurdu. Dünyâ malına, mülküne değer vermezdi.

Bâzı sevdiklerine sık sık şu sözü tekrar ederdi:

"Mâla mülke olma mağrûr, deme var mı ben gibi?

Bir muhâlif yel eser, savrulur harman gibi."

Yakınlarından birisi şöyle anlatmaktadır: Merhameti o kadar çoktu ki,

kendisine el açanları bir defâ olsun geri çevirmezdi. Kalp kırmaktan

böylesine sakınan bir kimseyi bizim aklımız anlamaktan âcizdi. Nitekim

bir gün müftülükte birlikte oturuyorduk. Orta yaşlı bir adam içeri girdi.

Müftü Efendiye dönerek; "Efendim bir ay önce Kars'tan gelmiştim. Fakat

iş bulamadım. Beş parasız kaldım. Memleketime döneceğim ama bilet

almaya param kalmadı. Otobüs kalkmak üzere, ne olur bir bilet parası

veriniz." diyerek yalvardı. Ahmed Mekkî Efendi adama acıyıp istediği

parayı derhal verdi. Akşamleyin Müftü Efendi ile berâber dönüyorduk.

Vapura bindiğimizde baktık ki, gündüz yol parası alan adam orada oturuyor.

Ben gâyet sinirlenmiştim, ancak belli etmiyordum. Müftü Efendi ise bana dönerek;

"Bu kimse bugün bize yalan söylemiş. Şimdi beni görürse utanır, mahcûb olur.

Onun için gel, bizi görmesin." diyerek onun görmeyeceği bir tarafa gittik.

Ahmed Mekkî Efendi 71 yaşında iken 1967 (H.1387)'de âhirete irtihâl eyledi.

Son sözü "Elhamdülillah." oldu. Cenâze namazına binlerce kişi katıldı.

O zamâna kadar İstanbul böyle bir cemâati az görmüştü. Edirnekapı

kabristanlığına defnedildi.

Mekkî Efendinin Süheyl, Behâeddîn, Medenî, Hikmet ve Zâhide isminde

beş çocuğu vardı. Bunlardan Süheyl ve Behâeddîn efendiler babalarının

sağlığında vefât etmişlerdir.

Ahmed Mekkî Efendinin kabri üç yıl kadar sonra çevre yolu yapılması

sebebiyle Ankara, Bağlum'a babalarının yanına nakledildi. Bu üç sene

içinde cesedi aynen duruyordu. Kefeninin de kabre konduğu gündeki

gibi bozulmamış olduğu görüldü.

EĞER FÂİZİ BIRAKMAZSAN

Ahmed Mekkî Efendinin çok sevdiği bir kereste tüccârı vardı. Bir gün

maddî bakımdan sıkışınca fâize girdi. Mekkî Efendi ona fâizden hayır

gelmeyeceğini söylediyse de devâm etti. Zenginleştikçe fâize bulaşması

da artıyordu. Bir müddet sonra Ahmed Mekkî Efendi o tüccârı tanıyan

birini görerek; "Eğer fâizi bırakmazsa dükkanı yanacak." diye haber

gönderdi. Fakat haberci başka yerlere uğradığından iki gün gecikti.

Oraya vardığında o kişinin kereste dükkanının yandığı haberini aldı.

"Ben geç kalmasaydım, belki bu olmazdı." diyerek çok üzüldü.

1) İslâm Âlimleri Ansiklopedisi; c.1, s.127

2) İslâm Meşhurları Ansiklopedisi; c.1, s.290-291

Dînî ilimleri öğrenip hâfızlığa çalışan bir genç, Üsküdar Müftülüğünde imâmlık

imtihânı açıldığını işitti. Fakir ve garipti. İmtihan günü müftülüğe gittiğinde

mürâcaat edenlerin çok kalabalık olduğunu gördü."Bana burada iş vermezler.

Elbiselerim eski, yaşım küçük, tecrübem de yok." diye düşünerek tam geri

dönmeye karar vermişti ki, o sırada müftülüğün kapısı açıldı ve dışarıya

çıkan bir kişi gerilerden onu çağırarak; "Oğlum sakın imtihana girmeden gitme."

dedi ve içeri girdi. Genç bu işte bir hayır var deyip imtihana girdi ve kazandı.

Sonra bu zâtın müftü Ahmed Mekkî Efendi olduğunu öğrendi.

KABİR

clpvid — Sat, 11 Oct 2008 10:33:16 +0000

Mümin suresinin 46. âyetinde,
(Firavuna ve adamlarına her sabah akşam gidecekleri

Cehennem ateşi gösterilir) buyuruldu. Ölü görmeseydi,

gösterilir demek lüzumsuz ve yanlış olurdu.
Hazret-i Âişe, (Ya Resulallah, bu ümmet, kabirde azap görecek,

benim gibi zayıfların hâli ne olacak?) diye sual edince, Resulullah

efendimiz, İbrahim suresinin, (Allah, iman edenlere, dünya ve

ahirette de sabit sözlerinde sebat ihsan eder) mealindeki

27. âyeti okudu. (Bezzar)

Kabir azabından kurtulmak için tıklayınız

Kabirde nimet veya azap var tıklayınız

ÖLÜM VE KABİR HAYATI tıklayınız

Kabir azabı haktır tıklayınız

Kabir azabı kâbus gibi değildir tıklayınız

Herkesi kabir sıkar tıklayınız

Doğru iman ve imanı korumak tıklayınız

ŞİİRLERLE MENKIBELER KABİR SUALLERİ tıklayınız

DOĞRU İMAN BİLGİLERİ tıklayınız

Dinimizislam kabir tıklayınız

Kabir sualleri

Abdullah bin Mes’ud ki, Sahabe-i kiramdan.

Şöyle sual eyledi bir gün Resulullahtan:

Dedi: (Ya Resulallah, ölü, kabre girince,

Ne ile karşılaşır her şeyden daha önce?)

Resul şöyle buyurdu bu sualine onun:

Bana, bunu ilk defa sual eden sen oldun.

Dinle ya İbni Mes’ud, ölü kabre girince,

Vazifeli bir melek, yanına gelir önce.

Onun adı Ruman’dır, eder ki şöyle avaz:

(Ey Abdullah, dünyada ne yaptıysan şimdi yaz.)

O der ki: (Yoktur benim ne kağıt, ne kalemim.

Mürekkebim bile yok, nasıl yazabilirim?)

Melek der ki: (Bu sözün, değildir hiç muteber.

Amellerini yazman, elbette icab eder.

Kefenin kağıdındır, tükrüğün mürekkebin.

Parmakların kalemdir, yaz ne ise amelin.)

Kefeninden bir parça koparıp, ona verir.

O da, amellerini oraya yazıverir.

O kefen parçasını, alır sonra o melek,

O mevtanın boynuna, asar hemen dürerek.

Sonra da gayet korkunç iki melek gelirler.

Bir insan suretinde mevtaya görünürler.

Yüzleri siyah olup, yere değer saçları.

Ve gök gürlemesine, benzer konuşmaları.

(Münker-Nekir) denir ki, bu gelen meleklere,

Bunlar, kabir suali sorarlar ölenlere.

Ruh bunları görünce, korkar ve hemen kaçar.

Ve burnundan girerek, göğsünde karar kılar.

Göğsünden yukarısı, bir lahzada dirilir.

Ve tıpkı öleceği zamandaki gibidir.

Kadir olamasa da harekete o kimse,

Lakin görür, işitir, ona ne söylenirse.

Melekler sorarlar ki: (Rabbin kim, dinin nedir?

Ve kimdir Peygamberin, kıblen dahi neredir?)

Saadetli kimseler, derler ki: (Rabbim Allah.

Peygamberim, hazret-i Muhammed Resulullah.

Dinim din-i islamdır, Kur'andır hem imamım.

Kıblem Kâbetullah’tır, müslümanlar ihvanım.)

Melekler, tasdik edip onun dediklerini,

Derler ki: (Halas ettin elimizden kendini.)

Kabrini ,yetmiş arşın büyütüp o kimsenin,

Cennetten iki kapı açarlar onun için.

Sonra güzel kokular, nadide fesleğenler,

Getirip, mezarını güzel tezyin ederler.

Cennetin kokuları, açılan kapılardan,

Meyyitin üzerine yayılır hiç durmadan.

Hayatında yaptığı amelleri de yine,

Sevdiği bir dostunun girerek suretine,

Çok neşeli olarak yanına geliverir.

Güzel şeyler söyleyip, onu hep eğlendirir.

Kabri nur ile dolar onun bu gelişinde.

Ta kıyamete kadar olur neşe içinde.

Asırlar geçse bile, ona, çok kısa gelir.

Hem kıyamet kopması, ona çok sevgilidir.

İnsanın en garip olduğu zaman
28.03.2007

OSMAN ÜNLÜ.COM

Ölmek, yok olmak değil, ruhun bedene olan bağlılığının sona ermesi,

insanın bir halden başka bir hale dönmesi, kısaca bir evden, bir eve

göç etmesidir.

Ölen bir kimse kabre konunca, bilinmeyen bir hayat ile dirilecek,

rahat veya azap görecektir. Peygamber efendimiz; (Kabir, ya

Cennet bahçelerinden bir bahçe, yahut Cehennem

çukurlarından bir çukurdur) buyurmuştur.

İnsan ne kadar yaşarsa yaşasın, nihayet bir gün ölecek ve kabre

girecektir. Peygamber efendimiz, kabir hakkında buyuruyor ki:
(Bir insanın ruhu vücudundan ayrılınca, bir nida gelir ki,

ey insanoğlu, sen mi dünyayı terk eyledin, yoksa dünya

mı seni terk eyledi? Sen mi dünyayı topladın, yoksa

dünya mı seni topladı? Sen mi dünyayı öldürdün, yoksa

dünya mı seni öldürdü? Cenazeyi yıkamaya başlayınca üç

nida gelir:
1-Hani senin kuvvetli vücudun? Seni hangi şey zayıflattı?
2-Hani senin güzel konuşman, seni hangi şey susturdu?
3-Hani senin sevgili dostların, seni neye bırakıp gittiler?

Cenaze kefene sarılınca bir nida daha gelir: Azıksız yola

çıkma! Bu yolculuğun geriye dönmesi yoktur, ebedi olarak

geri gelemezsin. Varacağın yer azap melekleriyle doludur.

Tabut içine konunca, bir nida daha gelir. Eğer Hak teâlânın

rızasını kazandınsa ne mutlu sana, büyüklük ve saadet

senindir. Eğer cenab-ı Hakkın gazabını kazandınsa

yazıklar olsun sana! Cenaze, mezarının yanına varınca

bir nida daha gelir. Ey insanoğlu! Dünyada kabir için

ne hazırladın? Bu karanlık mezar için ne nur getirdin?

Zenginlik ve şöhretinden ne getirdin? Bu çıplak kabri

döşemek ve ziynetlendirmek için ne getirdin? Cenazeyi

mezara koydukları zaman, kabir bir nida eder ve der ki:

Arkamda söylerdin, şimdi karnımda sükut edersin.

Nihayet cenazenin defni bitip oralarda hizmet gören

insanlar da ayrılıp gidince, Hak teâlâ hazretleri

tarafından bir nida gelir: Ey benim kulum, yalnız kaldın;

şu karanlık mezarda, seni bırakıp gittiler. Bunlar, senin

dostların, kardeşlerin, evlatların ve candan adamların

idi. Halbuki hiçbirinin sana faydası olmadı. Ey kulum,

sen bana asi oldun, emrimi tutmadın, hiç bu halini

düşünmedin. Şayet, ölen kimse iman ile ölmüşse umulur

ki, cenab-ı Hak o kimseyi affına mazhar kılar ve der ki,

ey mümin kulum! Seni kabirde garip bırakmak şanıma yakışmaz.

İzzet-ü celalim hakkı için, sana bir merhamet edeyim ki,

dostların şaşsın, sana bir şefkat edeyim ki, ana-babanın

oğluna olan şefkatinden ziyade olsun. Lutfü kereminden

ol kulun bütün günahını affedip, kabri Cennet bahçesi olur.)

Hasan-ı Basri hazretleri, dostlarından birinin cenazesinde oradakilere

şöyle buyurur:
“Ey Müslümanlar! Kabir dünya konaklarının sonu, ahiret menzilinin

ilkidir. Mademki hepimiz ölüp kabre gireceğiz, o halde nasıl zevk,

safaya dalıp, gezebiliriz. Sonunda ölüme varacağını bilen, kıyamette

kalkılacağına inanan, kalkınca Allahü teâlânın huzuruna çıkacağına

kani olan kişiye gereken şey, üzüntü ve endişe içinde olmaktır.”

Ölü kabre konulduğu zaman, üzerine toprak örtülünce, kabir meyyite;

“Benim üzerimde iken ferah idin. Şimdi altımda mahzun olursun.

Benim üzerimde yemekler yerdin. Şimdi de seni, benim altımda kurtlar

yer” diye seslenir. Kabir dolup, toprakla üzeri örtülünceye kadar

böyle çok acı sözler söyler. İbni Mesud hazretleri, Peygamber efendimize;

(Ya Resulallah, ölü kabre konduğu vakit, ilk karşılaştığı şey nedir?)

diye sorar. Peygamber efendimiz de cevap olarak buyurur ki:
(Ya İbni Mesud! Bunu bana senden başka kimse sormadı.

Ölü kabre konulduğu vakit, önce bir melek seslenir.

O meleğin ismi Ruman’dır. Kabirlerin arasına girer. Der ki;

ya Abdellah! Amelini yaz! O kimse der ki; benim burada ne

kağıdım, ne kalemim var. Ne yazayım? O melek der ki; bu

sözün kabul edilmez. Senin kefenin kağıdındır. Tükürüğün

mürekkebindir. Parmakların kalemindir. Melek, kefeninden

bir parça kesip verir. O kul dünyada her ne kadar yazı yazmak

bilmese de, orada sevabını ve günahını, adeta o bir günde

işlemiş gibi yazar. Bundan sonra melek, o yazdığı kefen

parçasını dürer. O ölünün boynuna asar.)

Ata Süleymi hazretleri, Beşir bin Mansur hazretlerine; “Ey Beşir!

Ölüm peşimde, kabir önümde, gideceğim yer mahşer, geçeceğim

yol Cehennem üzerindeki Sırat köprüsüdür. Bilemiyorum ki,

Rabbim bana ne muamele yapar?” buyurmuştur.

Netice olarak, mal, mülk, çoluk-çocuk, Allahü teâlânın emanetleridir.

Emanetlerini ise, istediği zaman alır. Onun için insanın, en garip

ve en çok muhtaç olduğu kabre konduğu gün için, hazırlıklı

olması lazımdır. Zira Peygamber efendimiz buyuruyor ki:
(Kabir, ahiret konaklarının ilkidir. Ondan kurtulana, ondan

sonrası daha hafif ve kolay, ondan kurtulamayana, ondan

sonrası daha zor ve çetindir.)

İmanda değişme olursa nimetlerde de değişme olur.

clpvid — Thu, 09 Oct 2008 14:36:11 +0000

Son nefeste Allah demek isteyen

* Son nefeste Allah demek isteyen, sözünün eri ise,

hemen başlasın.
* İmanda değişme olursa nimetlerde de değişme olur.
* Dinimizde, gri yoktur. Siyah beyaz vardır. Ya iman ya küfür.

* Dünyaya zillet, ahirete izzet verilmiştir.
* Kuldan isteyen zelil, Allah’tan isteyen aziz olur.

* Dünyayı sevmeyeni Allah sever, insanların elindekini

sevmeyeni insan sever.
* Bu dünyayı mekan sanan hapı yuttu.

* Her şeyi Allah için yapmalı. Bir şeyin içine dünya menfaati

girerse, zemzeme idrar karıştırmak gibi olur. İsterse bir damla olsun.

* Kalbinde Allah korkusu çok az olan, dünya sevgisi bulunan,

haramlardan sakınmayan, âlim olduğunu söylerse şaşılır.

* Salih kimselerden olmadığım halde, salihleri severim.

Kötü kimselerden daha aşağı olduğum halde, kötüleri sevmem.

* Dünyanın geçer akçesi paradır. Ahiretin geçer akçesi amel-i

salihtir.

* Salih ameller İslamın beş şartıdır. Salih amelleri yapmadan

kalb selamette olmaz.

* İhlas ile yapılan küçük bir iş, senelerce yapılan ibadetler gibi

kazanç (sevap) hasıl eder.

* Her ibadeti seve seve yapmalı. Kul hakkına dokunmamaya,

hakkı olanlara hakkını ödemeye titizlikle çalışmalı.

* İnsanlar riyazet deyince, açlık çekmeyi ve nafile oruç

tutmayı anladılar. Halbuki, dinimizin emrettiği kadar yemek

için dikkat etmek, senelerce nafile oruç tutmaktan daha faydalıdır.

* Sonsuz kurtuluşa kavuşmak için, üç şey muhakkak lazımdır:

İlim, amel, ihlas.

* Amellerinizi ucb (kendini beğenmek, ibadeti kendinden bilmek)

ile örtüp yok etmeyiniz.

* Farzları ve haramları öğrenmek farzdır. Öğrenmeyen günaha

gider. Bilmemek özür değildir, bilmemek suçtur. Öğrenmeye

ehemmiyet vermez, zerre kadar üzülmezse küfür olur.

Demek ki bilmemek ya haramdır ya küfürdür.

* Müslümanın ömrü üç gün demişler. Dün, bugün, yarın. Dün,

bitti. Yarın, belli değil gelecek mi gelmeyecek mi. Geriye bugün

kaldı. Bugünü değerlendiremeyen kişi yarını nasıl değerlendirecek.

Yarın ya var ya yok. Yarınki fırsat ele ya geçer ya geçmez. O halde,

her günü son günün bil, ona göre hareket et.

* Dünya köprüsünü iman ile geçenler Cennete gidecektir. O

köprüyü satın almaya kalkanlardan olmayın. Sonra kendisi de

gülmek ister ama ağlamaktan vakit bulamaz.

* Gençlik çağı nefsin kaynadığı şehvetlerin oynadığı insan

ve cin şeytanlarının saldırdığı bir zamandır. Böyle bir çağda

yapılan az bir amele pek çok sevap verilir. İhtiyarlıkta

dünya şevkleri azalıp güç kuvvet gidip, arzulara kavuşmak

imkanı ve ümitleri kalmadığı zamanda pişmanlıktan ah

etmekten başka bir şey olmaz. Çok kimselere bu pişmanlık

zamanı da nasip olmaz. Bu pişmanlık da tevbe demektir.

Yine büyük bir nimettir. Çokları bu günlere de kavuşamaz.

Peygamberimiz sallallahü aleyhi ve sellemin haber verdiği

sonsuz azaplar, çeşitli acılar elbette olacak, herkes cezasını bulacaktır.

DİNİMİZİSLAM.COM

beş vakit namaza farklı bakış...

begonya — Thu, 09 Oct 2008 13:41:07 +0000

Sabah Namazı, Vakit seher…

Ufukta günün kızıl çiçeği açmak üzere.
Vaktin rahmine sabahın nutfesi düştü, az önce. Gecenin toprağında saklı ışıktan tohumlar başlarını uzatıyor.Şimdi hatırla ki, sen de bir zamanlar yokluğun karanlığında yitiktin.
Unutulmuşluk toprağında Rabbin seni unutmadı. Rabbin seni sahipsiz de bırakmadı.
Rabbin seni yokluk gecesinden varlığının ufkuna eriştirdi.
Taze bir bahar gibi gün yüzüne çıkardı bedenini. Ete kemiğe bürüdü ruhunu.Gülden tebessümler giydirdi yüzüne.Şimdi seher vakti. Göz kapaklarının ardından kaç. Gafletin gecesinden uyan. Aç gözlerini sehere.
Aç kalbini Rabbine. Uyan. Uyan, yan ve an seni hiç unutmayan Rabbini.
Güneş ufukta yükselmeden, sen dualar ufkuna yüksel. Herkes unutsa bile seni unutmayan Rabbini herkesin O'nu unuttuğu anda ananlardan ol. Haydi kalk! Kalk ve miracına eşlik et. En Sevgilinin[asm].
Şimdi sabah! Şimdi sabah namazı vakti…

Öğle Namazı Vakit öğle...

Gün ortası Dünya telaşındasın. İşler yoğun. Yarım kalmış ne kadar iş var! Sanki sensiz yürümüyor hiçbir şey. Sanki sen olmasan işler hep yarım kalacak, belki hiç

başlamayacak. Ne kadar çok vazgeçilmezin var! Ne kadar vazgeçilmezsin! Oysa dünya seni pek umursamıyor. Sessizce akıp gitmede sonsuz uzayda.. Telaşlarına inat uzakta bir kelebek yavaş yavaş kozasından çıkmada. Ötelerde bir insan son nefesini vermekte sessizce.. Bir bebek ilk kez gülümsemekte annesine…Vakit öğle… O kadar gürültü var ki ortalıkta.. Kalbinin sesini duyamıyorsun bile. Ruhunun sonsuza uzanan emellerine kör olmak üzeresin. Telaşların arasından sıyrıl, ruhuna yer ayır. Ebedî sükûnete hazırla kendini. Kalbini sonsuzluğa bitiştir. Alnını secdeye değdir. Şimdi öğle namazı vakti!

İkindi Namazı Vakit ikindi…

Gün ihtiyarladı. Güneş solgun rengini bırakıyor güller üstüne. Zaman ırmağı ikindinin çağlayanından dökülüyor şimdi. Ayrılığı söylüyor hece hece. Hüzün renkli bulutlar sardı göğü. Güneşin saltanatı bitmek üzere. Zevale doğru akıyor ışıklar.Hatırla ki, sen de bir ömrün ikindisine yürüyorsun. Tenin soluyor. Gözlerinin feri çekiliyor. Yüzünü bu dünyadan çevirmeye hazırlıyorsun. Öbür kıyısındasın artık hayat nehrinin. Bundan sonra vaadi yok sana zamanın. Yokuş aşağı akıyor kalbin.Vakit ikindi. Kalbini kanatıyor kuru gül yaprakları. Tutunacak dal arıyor gibisin zamana karşı. Zamanın hükmü ağırlaşıyor üzerinde. Gün daha kısa geliyor artık. "Yemin olsun ki ikindi vaktine. Hüsrandadır insan." Şimdi anlıyorsun. Çünkü, yokuş aşağı akıyorsun. Dalından kopuyorsun. Hoyrat bir rüzgâr artık zaman. Geriye kalan ancak iman.Şimdi ikindi vakti. Secdeye koy alnını. Eğil Zamanın Sahibinin önünde.
O'na konuş; dualarını fısılda. Sonsuzluğa tutun hece hece.

Akşam Namazı Vakit akşam…

Gün ölmek üzere. Güneş ışıklarını topluyor eşyanın üzerinden. Kızılca kıyameti kopuyor dünyanın. Kara kefenini giyiniyor gün. Gülün rengi soluyor, eşyanın cezbesi yitiveriyor. Hatırla ki, senin de akşamın olacak bir gün. Ömrünün ışıkları solacak. Hayatının perdesi çekilecek. Senin de kıyametin kopacak.Şimdi akşam. Ölmeden önce bil öleceğini ki, yaşatıldığını farkedesin. Herkesin senden uzaklaşacağı ölüm anını hatırla ki, sen de şimdi herkesten ve her şeyden uzaklaşıp Rabbine yanaşasın. Seni sen yokken de bilen Rabbin, sen öldükten sonra da bilecek elbet.. Herkesin unuttuğu yerde seni bir O hatırlayacak.
Hatırını yalnız O bilecek. Sen de O'nu an şimdi.
Şimdi akşam namazı vakti…

Yatsi Namazi Vakit Yatsı…

Gün çoktan öldü. Güneş ışıklarını topladı. Gece hükmediyor âleme.
Güneşin saltanatı bitti. Işıklar tükendi ufuklarda. Renkler ellerini çekti eşyadan.
Gül soldu, gün soldu. Göğe yöneldi gözler.Hatırla ki, Sen de unutuluşun kara gecesine yuvarlanacaksın. Bir adın kalacak geriye. Bir mezar taşın hatırlayacak belki Seni. Belki o da unutacak.Şimdi gece.. Sabaha çok var. Işık uzaklarda. Yokluğun gecesinde, adın bile unutulmuşken,kimden meded umarsın sor kendine? Kim Sana hayat vermişse, kurumuş kemikleri toplayıp dirilten de O elbette.Söyle kendine. Söyle kendine ki, çoklarının Seni unuttuğu bu gece, Sen de herkesi unut,O'nu hatırla. Söyle kendine ki, çoklarının ışıklara kanıp sahte renklerin kuyularına daldığı bu gece,Rabbini an, Rabbine kan, Rabbine uyan.
Şimdi yatsı zamanı vakti.

Dr.SENAİ DEMİRCİ

KUL İÇİN

clpvid — Thu, 09 Oct 2008 12:41:09 +0000

İmam-ı Rabbani Hazretlerinden İnciler - 118

Kul için, sâhibinin işinden râzı olmakdan başka çâre yokdur. İnsan, bu dünyâda kalmak için yaratılmadı. Dünyâda iş yapmak, çalışmak için yaratıldık. Çalışmalıyız! Çalışıp da, kazanıp da ölen bir kimse için korkacak birşey yokdur. Hattâ, böyle ölmek, bir devlet ele geçirmekdir. Ölüm bir köprü gibidir. Sevgiliyi sevgiliye kavuşdurur. Ölmek, felâket değildir. Öldükden sonra, başına gelecekleri bilmemek felâketdir. Ölülere, düâ ile, istigfâr etmekle, onun için sadaka vermekle yardım etmek, imdâdlarına yetişmek lâzımdır. Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” buyurdu ki: (Ölünün mezârdaki hâli, imdâd diye bağıran, denize düşmüş kimseye benzer. Boğulmak üzere olan kimse, kendisini kurtaracak birini beklediği gibi, meyyit de, babasından, anasından, kardeşinden, arkadaşından gelecek bir düâyı gözler. Kendisine, bir düâ gelince, dünyânın hepsi kendine verilmiş gibi sevinmekden dahâ çok sevinir. Allahü teâlâ, yaşıyanların düâları sebebi ile, ölülere dağlar gibi çok rahmet verir. Dirilerin de, ölülere hediyyesi, onlar için düâ ve istigfâr etmekdir).

[(Düâ), istemek demekdir. Aç bir adamın, iştihâlı olduğu bir zemânda, yiyecek istemesi gibidir. Îmân ile ölenlere, hatm-i tehlîl yapmak, ya’nî yetmişbin kelime-i tevhîd okuyup, sevâbını rûhuna hediyye etmek, çok fâidelidir. Fekat, bu zemânda îmân ile giden pek azdır].

Allahü teâlâ âfiyet versin! Öyle bir âfiyet versin ki, büyüklerden biri, hep düâ eder, Allahü teâlâdan bir günlük âfiyet isterdi. Adamın biri, bu zâta, (Sen hergün âfiyetde değil misin?) dedi. (Allahü teâlâdan öyle bir gün istiyorum ki, sabâhdan akşama kadar Allahü teâlâya hiçbir günâh işlemiyeyim. Âfiyetle geçen gün böyle olur) buyurdu.

Cenâb-ı Hak, size de, böyle âfiyetli günler ihsân eylesin!

Müjdeci Mektublar - 103-104

Kişinin nerede olursa olsun Allahü teâlâyı unutmaması,

imanının kuvvetli olduğunu gösterir. Hadîs-i şerîf

www.huzurpinari.com
www.huzurpinari.net
www.huzurpinari.org
www.serenityfountain.org
www.cocukpinari.com
www.huzurpinaricocuk.com
www.huzurpinari.com/cocuk

(Sitelerimiz her gün güncellenmektedir)

Kul olmak

Bir şaha kul olmalısın,
Herkes köle olmaz ola.
Bir ere yaslanmalısın,
Kimse elden almaz ola.

İçeriye girmelisin,
Bir ziyafet vermelisin,
Öyle bir söz demelisin,
Melekler de bilmez ola.

Bir kuş olup uçmalısın,
Bir kenara geçmelisin.
Hak şarabın içmelisin,
Bayılıp ayılmaz ola.

Yaman dalgıç olmalısın,
Deryalara dalmalısın,
Bir cevher çıkarmalısın,
Sarraflar da bilmez ola.

Bir bahçeye girmelisin,
Çiçekleri görmelisin,
Öyle bir gül dermelisin
O gül asla solmaz ola.

Gerçek âşık olmuş isen,
Maşukunu bulmuş isen,
Ateşiyle yanmış isen,
Başka ateş yakmaz ola.

Yunus, şöyle rahat otur,
Neyin varsa Hakka götür,
Öyle sağlam bir er getir,
Hiç cihana gelmez ola.