Dans un entretien diffusé par la Voix du Liban, le député Ahmet Fatfat a souligné que les activités illégales continuent actuellement au travers de la frontière libano-syrienne en raison de l’absence de limitation de celles-ci.

Abordant la question des 2 journalistes américains disparus au Liban et que la Syrie a indiqué avoir arrêté hier pour avoir franchi illégalement la frontière libano-syrienne, le député a estimé nécessaire la délimitation de la frontière est une coopération entre les forces de sécurités libanaises et syriennes notamment aux points de passages avant de souligner qu’il faut attendre les résultats de l’enquête en court.

L’ancien ministre a indiqué que le déploiement de troupes syriennes le long de la frontière entre les 2 pays est lié à la mise en œuvre par Damas de la résolution 1701 du conseil de sécurité stipulant l’arrêt des activités de contrebande d’armes.

Revenant sur le processus de réconciliation entre le mouvement du Futur et le Hezbollah, Ahmet Fatfat a indiqué attendre le retour du député de Beyrouth Saad Hariri pour une prochaine rencontre fondée sur l’arrêt de la violence et le retour à la vie politique normale, avec le secrétaire général du Hezbollah Sayyed Hassan Nasrallah.

"A l’occasion de sa participation à l’Assemblée générale de l’ONU à New-York, il avait fait un saut à Washington pour rencontrer GW Bush"
"Bush a rencontré pas mal de monde à cette occasion... de qui parles-tu précisément ?"
"je veux parler de Michel Sleïmane, président de la République libanaise et ancien commandant en chef de l’armée de son pays"
"logique, il est maronite"
"ce jour-là, il a fait le point avec George sur le type d’armement nécessaire à l’armée libanaise et que les Etats-unis pourraient lui vendre"
"des armes pour quoi faire ?"
"ah non... ce n’est pas pour ce que tu penses... mais seulement pour combattre le terrorisme... surtout que Michel est bien rôdé sur la question"
"comment ça ?"
"oui... c’est lui qui a complètement rasé le camp des réfugiés palestiniens de Nahr el Bared"
"et alors ?"
"aujourd’hui, ils sont là"
"qui ?"
"les experts de George sont à Beyrouth"
"y a pas à dire... ils sont d’une très grande efficacité ces américains... sitôt dit, sitôt fait"
"alors ils sont en train de regarder au plus près du terrain ce que sont les besoins réels de l’armée libanaise en matière de lutte contre le terrorisme"
"et alors ?"
"ils ont déjà dégagé deux premières pistes"
"y a pas à dire... ils sont d’une très grande efficacité ces américains... sitôt arrivés, sitôt fait"
"ils proposent des jumelles à infra-rouge et des hélicoptères modèle cobra"
"et alors ?"
"va pour les jumelles et pour les cobra ont dit les israéliens"
"mais que viennent faire les israéliens ?"
"normal... ce sont eux qui coordonnent la lutte contre le terrorisme dans la région"
"ah bon !?"
"oui... puisque cette lutte a surtout pour mission de préserver la sécurité de l’Etat d’Israël"
"et qu’en pense Hassan Nasrallah de tout ça ?"
"il dit que si les américains sont là pour vendre des jumelles et des hélicos au Liban, alors ce dernier devrait s’adresser à d’autres marchands d’armes..."
"c’est-à-dire ?"
"la Russie par exemple"
"ah... c’est pour cette raison qu’Olmert s’est dépêché à Moscou !"
"non... c’est pour autre chose"
"c’est pour quoi ?"
"pour les S 300"
"c’est quoi ?"
"ce sont des batteries anti-aériennes que la Russie pourrait vendre à l’Iran"
"pourquoi l’Iran aurait-il besoin de ces batteries anti-aériennes russes ?"
"pour se préserver du terrorisme de l’Etat d’Israël qui vient de passer commande pour 25 Lookheed Martin F-35 et pour 50 autres en option... soit l’équivalent de 15 milliards de dollars"
"je vois que ça marche bien la lutte contre le terrorisme"
"oh oui... c’est une affaire qui rapporte gros... très gros"
"je comprends mieux à présent"
"tu comprends mieux quoi ?"
"pourquoi les Cac 40, les Dow jones, les Nasqad, les Ftse 100... se cassent la gueule"
"ah... tu penses qu’il y a un rapport avec la lutte contre le terrorisme ?"
"évidemment, puisque toutes ces fortunes investies dans les armes finiront un jour ou l’autre en fumée..."
"malheureusement, avec beaucoup de pauvres gens..."
"comme les réfugiés du camp de Nahr el Bared"
"on dit que le prix de l’immobilier a grimpé d’une façon vertigineuse à Tripoli"
"... !?"

Al Faraby
Mardi, 07 octobre 2008

Iran: lavaggio del cervello di massa contro lo Stato ebraico

di Michael Sfaradi

L’Ayatollah Khamenei, nel suo ultimo sermone, tanto per cambiare, ha profetizzato la fine di Israele, e la frase centrale è stata: “Israele ha imboccato la strada che porterà alla sua fine, e l’attuale generazione di palestinesi riprenderà ciò che è suo”. Le parole “Israele è il cancro del mondo”, hanno chiuso il discorso di Khamenei ai fedeli. Niente di nuovo, la stampa araba in generale ripete questi concetti, fino alla noia, ogni volta che cita Mahmoud Ahmadinejad presidente dell’Iran, Hassan Nasrallah capo di Hezbollah o Ismail Haniyeh capo di Hamas. Queste prese di posizione, quasi fossero una parola d’ordine scritta su dispaccio ciclostilato, non lasciano spazio a nessun dubbio e coloro che credono ancora alla possibile convivenza fra i due popoli, arabo ed israeliano in due stati vicini, dovrebbero prendere atto che queste dichiarazioni sono lo specchio di ciò che pensano larghi strati della popolazione araba e i molti adepti e simpatizzanti anche in Occidente. I continui attacchi ad Israele, sempre con gli stessi insulti e con la stessa enfasi, ormai non nascondono più l’antisemitismo di cui sono intrisi, (antisemitismo inteso come odio verso gli ebrei, meglio chiarire questo punto perché c’è sempre l’intelligente di turno che ci ricorda che anche gli arabi sono semiti), e sono, a nostro avviso, il più grande “lavaggio del cervello” di massa che sia stato fatto dai tempi del Terzo Reich. Ahmadinejad intanto gongola vedendo l’Occidente impotente davanti al suo programma nucleare, e sentendosi spalleggiato dalla Russia di Putin si può permettere di prendere a schiaffi l’Europa e in giro l’America.

Intanto le sue centrifughe continuano a produrre la materia prima per costruire la bomba atomica, e nonostante i politici iraniani abbiano già detto e ripetuto chi sarà a vedere da vicino la sua esplosione, il mondo riesce a promettere ad Israele solo alleanze e partecipazione che per il momento rimangono sulla carta e che diventeranno “sentite condoglianze” l’attimo dopo il “fungo”. Detto così sembra allarmante, in realtà è peggio. Siccome l’eventuale bomba atomica iraniana non farà distinzione di razza religione o sesso, e non saprà distinguere fra arabo ed ebreo, in caso di attacco iraniano non convenzionale ad Israele, anche i palestinesi che vivono a Gaza e in Cisgiordania dovranno fare i conti sia con la detonazione che con le radiazioni. Ahmedinejad su questo punto è stato chiaro, ha già detto che la distruzione di Israele vale delle perdite di Shahid che si andranno ad aggiungere alla lista dei martiri. Israele, rimarrà a guardare la sua distruzione? Non crediamo. Anche se ancora non è esclusa l’opzione militare per fermare la rincorsa che i pazzi di Teheran stanno facendo fare all’umanità verso la terza guerra mondiale, siamo sicuri che se Israele si sentisse seriamente minacciata reagirebbe. E se Teheran si sta fabbricando la sua prima bomba, ormai lo ha capito anche l’Agenzia Internazionale Energia Atomica, prima di usarla deve fare bene i suoi calcoli, perché nonostante non ci sia mai stata un’ammissione ufficiale da parte di Gerusalemme, secondo stime di intelligence, Israele ha, stoccate negli Hangar, dalle 150 alle 250 testate nucleari e possiede i vettori, sia aerei cacciabombardieri che missili a lunga gittata, e rete di satelliti guida per portarle a destinazione. Le speranze sono due: che non si debba mai arrivare a dover usare questa catastrofica “ultima opzione”, e qualcuno spiegasse al presidente iraniano che se si avverasse l’incubo che ci sta facendo vivere, la lista di Shahid, anche iraniani, diventerebbe dolorosamente lunga e non più conveniente.

L'Opinione.it

Segundo o diário As-Safir, um encontro entre Hassan Nasrallah [líder da organização política e militar dos muçulmanos xiitas do Líbano, o Hezbollah] e Saad Hariri [seu rival sunita, líder do Parlamento e filho do ex-primeiro-ministro Rafik Hariri, assassinado em um atentado terrorista ainda não explicado] equivale virtualmente a um acordo consumado. Qualquer coisa que acalme a tensão nas ruas merece aprovação, apesar do fato de que os seguidores do Movimento Para o Futuro [organização política sunita liderada por Hariri] ainda não sentem que o Hezbollah sofreu o suficiente pelo massacre em Beirute no mês de maio [um ataque no qual a organização tomou a parte muçulmana da capital em um violento golpe armado, após a decisão do governo de desmantelar sua rede paramilitar de comunicações.]

Uma prioridade [do acordo] é a remoção de retratos de políticos, bandeiras, pôsteres e propaganda das ruas da capital.

Foto: O deputado e representante do Hezbollah Mohammad Raad (esquerda) cumprimenta o deputado e líder do Movimento Para o Futuro, Saad Hariri, após seu encontro na quarta-feira [24 de setembro].

Para que qualquer reconciliação tenha sentido, no entanto, é preciso que esta esteja acompanhada de verdadeiras mudanças de base; e tais mudanças significam ir além da mera remoção de propaganda política ou assemelhados. É necessária uma transformação mais fundamental do que está ocorrendo nas ruas, onde as milícias da coalizão 8 de Março [grupo de movimentos pró-Síria do qual o Hezbollah é membro] permanecem no controle - e continuam possuindo um poder de intimidação sobre os habitantes da zona oeste de Beirute. O jornalista Youssef Bazzi descreve os resultados práticos desse controle. Desde o mês de maio, Bazzi, que trabalha para o jornal Al-Mustaqbal, mudou-se para a zona leste de Beirute pela impossibilidade de levar uma vida normal onde ele antes vivia.

É na prática que os apoiadores de Saad Hariri julgarão os resultados do encontro entre Hariri e Nasrallah, e não nas letras miúdas do enunciado de um acordo. Eles desejarão saber se o resultado é uma redução da habilidade do Hezbollah, bem como do Movimento Amal [partido que nasceu de milícias xiitas após a Guerra Civil Libanesa] e do Partido Social-Nacionalista Sírio [partido atuante na Síria e no Líbano que defende a criação do Estado nacional da Grande Síria] em intimidar quem eles não apreciam em Beirute.

O ceticismo público está justificado. Entretanto, ficar preso em um ceticismo perpétuo não é algo muito produtivo. Encurralar o Hezbollah com algum tipo de entendimento é preferível a nenhum entendimento. A razão é simples: quem quer que controle as ruas em tempos de eleição, seja em Beirute ou em outros locais do Líbano, terá uma importante vantagem quando se tratar de manipular o processo eleitoral e seus resultados.

Se o Hezbollah está buscando um compromisso com Saad Hariri, não é porque este teme os resultados da instabilidade nas ruas: o partido só pode se beneficiar com esta instabilidade. Pelo contrário, Nasrallah deu sua aprovação a uma reconciliação porque ele precisa ganhar um pouco de legitimidade nacional, mas também porque a estratégia do Hezbollah consiste em avançar sua agenda sob a cobertura do Estado. Isto não poderia acontecer facilmente se a organização continuasse a ser vista como uma ameaça pela vasta maioria dos sunitas, assim como por grande parte dos drusos e por muitos dos cristãos.

Dada esta equação, Hariri parece ter margem para assegurar-se de que qualquer acordo realizado com Nasrallah será algo que ele poderá tirar do bolso dentro de alguns meses para neutralizar as ruas quando ocorrerem eleições. Isto pode ser uma ordem de peso. Nasrallah não vai querer ver sua margem de manobra reduzida. Mas é vital que Hariri apareça com uma boa proposta nas mãos, mesmo se para isso ele adie o encontro com Nasrallah, porque seu futuro político será determinado de muitas maneiras pela forma como os sunitas avaliam o seu desempenho.

Hariri pode retomar algum fôlego após o que aconteceu em Trípoli [segunda maior cidade libanesa] algumas semanas atrás [após a ocorrência de atentados, um acordo de paz foi assinado], e de sua visita de reconciliação ao centro de Bekaa. Ninguém está convencido de que paz e harmonia estão próximos, mas todos estão felizes em ver a temperatura diminuir. É por isso que o encontro entre Hariri e Nasrallah será um passo valioso, embora também seja por isso que ele precisará satisfazer àqueles em ambos os lados que estão buscando muito mais do que uma redução nas tensões.

Acesse o texto original clicando aqui.

A far cry from Ben-Gurion. The war has united the Israeli public - in its distrust for leaders who act without thinking.

Yoel Marcus      Saturday August 19 2006

Never has a new government with a line-up of fresh faces and ambitious goals been entangled in so many foolish affairs within such a short span of time as that of Ehud Olmert:

• a president suspected of sexual harassment;
  
• an environmental affairs minister accused of election bribery;
  
• a justice minister facing charges of indecent behaviour;
  
• a chief of staff who liquidated his stock portfolio two hours before the war;
  
• a defence minister who wasn't aware of any missile threat; and
  
• a prime minister who raced into war without due consideration of its justness and consequences.

Much has been said and written

• about the wisdom of launching a full-scale war instead of making do with a retaliatory operation after the kidnapping of two soldiers;
  
• about the first Israeli government to allow its citizens to be bombarded by 4,000 missiles from a terrorist organisation;
  
• about a million Israeli refugees making a beeline from north to south;
  
• about the tremendous loss of life and property.

Who would have imagined, with all our military might, that we would not be victorious in a war where Israel was Goliath and Hizbullah was David?

Blindly, without thinking, Israel volunteered to leap for the second time into the Lebanese bog. With an army of reserve soldiers sitting there until the multinational force arrives, it's only a matter of time before Hizbullah creeps out of its lair and batters us with roadside bombs and suicide bombers.

At the moment, it doesn't feel like things are under control. It is far from certain that the Olmert administration has an agenda that will allow it to survive another three-and-a-half years in office. What we do know, sizing up this war, is that the government operated backward. First it acted, and then it sat down to think.

David Ben-Gurion used to shut himself up for days before important decisions. Rather than look before you leap, the Olmert administration was guided by the opposite principle: leap before you look. The bombastic threats against the enemy, the promises of a new Middle East, the talk about disarming Hizbullah and ending the rocket fire - it was more a shot in the dark than a premeditated plan.

The outcome of the war has exposed our weak points. Apart from President Bush, who says we won, our overuse of air power and the huge damage we inflicted on Lebanon and Lebanese infrastructure have prompted the world to change its mind about the justification of our actions. Hizbullah survived with most of its arsenal intact, and can always count on its patrons to replenish it. That, and the fact that it stands a good chance of becoming part of the Lebanese establishment and winning the elections, has prompted Assad Jr to rattle his sabre.

Israel is still toying with the dangerous idea of bumping off Hassan Nasrallah. When his predecessor, Abbas Musawi, was assassinated, Hizbullah blew up a major Jewish centre in Argentina, and we were saddled with an heir who is wilier by far.

In the old days, when a Jewish mother wanted to brag about her son, she would say he had the head of a cabinet minister. Today, it might be grounds for libel. With a million refugees wandering the country, millions of dollars of economic damage and the trauma of thousands of missiles hitting our homes, there is no question that the public is going to rethink its trust in a government that indulges in such hasty decision-making. With so many questions in the air and a political tsunami on the way, it's time to get set for early elections.

· Yoel Marcus is a columnist for the Israeli newspaper Ha'aretz, where a longer version of this article first appeared Haaretz.com

My TAGS:- Lebanon.2nd.Wr Israel politics corruption Olmert step.aside president sex crimes Defence Minister 2006 :Guardian history

Beirut, 29/09/2008 - “Gerusalemme e tutta la Palestina dal fiume (Giordano) al mare (Mediterraneo) sono proprietà del popolo palestinese, degli arabi e dei musulmani, e nessuno può cedere anche solo una pietra o un granello di terra perché ogni granello è terra santa”. Lo ha detto venerdì, in occasione della cosiddetta Giornata di Gerusalemme il capo di Hezbollah Hassan Nasrallah, che ha aggiunto: “Israele non è solo nemico dei palestinesi, ma anche del Libano e di tutti i popoli arabo-musulmani. Israele è un tumore canceroso, come disse l’imam Khomeini. La nostra terra non verrà liberata implorando americani e occidente, ma con la volontà, le determinazione, la lotta armata e i sacrifici fatti dalle genti di questa regione. La jihad è l’unico modo che hanno i musulmani per conseguire i loro obiettivi”. Nasrallah ha anche detto che lo stato libanese dovrebbe procurarsi armi “clandestinamente, come fa Hezbollah” perché questo è “l’unico modo per accrescere la propria forza”.

(Fonte: Israele.net)

BEYROUTH - Les affiches politiques vont disparaître des rues de Beyrouth pour favoriser la réconciliation entre les différents courants rivaux du pays, a affirmé jeudi Saad Hariri, un des chefs de la majorité parlementaire au Liban. "Elles seront enlevées en trois jours, d'abord des quartiers de Beyrouth puis, dès que possible, du reste du territoire libanais" a dit à la presse M. Hariri à l'issue d'un entretien avec le chef du Parlement Nabih Berri.

Les rues de la capitale sont parsemées d'affiches et de slogans politiques, de drapeaux et de portraits de dirigeants libanais, morts ou vivants. Depuis l'accord de Doha, en mai, qui a permis l'élection d'un président de la République après plusieurs mois de crise et la formation d'un gouvernement d'union nationale, les dirigeants politiques au Liban ont amorcé des tentatives de rapprochement. Le président Michel Sleimane a lancé le 16 septembre un dialogue national en présence de quatorze dirigeants de la majorité parlementaire et de l'opposition emmenée par le Hezbollah et le Courrant Patriotique Libre du Général Michel Aoun.

Dans le cadre de ces efforts de réconciliation, M. Hariri, chef du Courant du Futur, principal bloc de la majorité parlementaire, va rencontrer prochainement le dirigeant du Hezbollah Hassan Nasrallah, pour la première fois depuis plus de deux ans.

Les dirigeants politiques libanais ont commencé à discuter du sort de la branche armée du Hezbollah. Certains veulent la désarmer, d’autres l’intégrer aux troupes régulières et d’autres, enfin, la maintenir telle quelle. Le dialogue pourrait durer très longtemps avant qu’un concept commun ne soit dégagé.

De notre correspondant à Beyrouth, Paul Khalifeh

Les principaux leaders politiques libanais se sont retrouvés, ce mardi, autour d’une même table dans le cadre d’un « dialogue national » pour débattre du sort de la branche armée du Hezbollah, la « Résistance islamique ». Conformément aux résolutions de la conférence de Doha qui a mis un terme, le 21 mai dernier, aux affrontements armés entre les partisans de la majorité et de l’opposition, le président de la République, Michel Sleimane, a lancé le dialogue autour de la « stratégie de défense », un euphémisme pour désigner les armes du Hezbollah.

Cette question avait déjà été évoquée dans le cadre d’un premier round de dialogue, en juin 2006, avant d’être interrompue par la guerre de juillet-août entre le Hezbollah et Israël. Le Liban avait ensuite sombré dans une longue et dangereuse crise politique, ponctuée d’attentats, d’assassinats et d’affrontements, qui a trouvé son dénouement à Doha.

La première séance, placée sous l’égide de Michel Sleimane au palais présidentiel, a accueilli les 14 dirigeants et responsables qui ont participé au dialogue de 2006 et à la conférence de Doha, à l’exception du secrétaire général du Hezbollah. Hassan Nasrallah, qui se déplace rarement pour des raisons de sécurité, s’est fait représenter par le chef du bloc parlementaire de son parti, Mohammad Raad. Le chef de la majorité parlementaire, Saad Hariri, son allié druze Walid Joumblatt, le leader chrétien de l’opposition Michel Aoun, ainsi que ses rivaux chrétiens membres de la coalition du 14-Mars, Samir Geagea et Amine Gemayel, étaient présents aux côtés d’autres personnalités des deux camps et du secrétaire général de la Ligue arabe, Amr Moussa.

Michel Sleimane a mis à profit le climat positif généré par la réconciliation entre sunnites et alaouites à Tripoli pour lancer le dialogue. Même l’assassinat, mercredi 10 septembre, d’un responsable d’un parti druze de l’opposition, Saleh Aridi, n’a pas provoqué le report du dialogue. Et la rencontre lundi, pour la première fois depuis près de deux ans, entre des hauts responsables du Hezbollah et du Parti socialiste progressiste de Walid Joumblatt, a conforté ce climat de détente.

Entre désarmement et intégration

Si le sort de la branche armée du Hezbollah est officiellement discuté depuis mardi, le sujet occupe le centre de l’actualité politique depuis plus d’un an. Le débat s’est même envenimé après la conquête de Beyrouth par des combattants de l’opposition menés par le Hezbollah, le 7 mai dernier. Cette question délicate fait l’objet de trois approches différentes et parfois contradictoires. Pour le Hezbollah et ses alliés – notamment le leader chrétien Michel Aoun - la Résistance « a fait ses preuves dans la libération et la défense du Liban face à Israël ». Aussi doit-elle être préservée dans le cadre d’une stratégie de défense, basée sur la complémentarité avec l’armée régulière libanaise. Son désarmement n’est pas envisageable « tant qu’une partie du territoire est encore occupée et que l’Etat hébreu constitue une menace pour le Liban ».

A l’opposé, il y a ceux qui soutiennent que deux armées ne peuvent pas coexister sur une même terre et que la défense du pays incombe aux seules « forces légales ». Cette thèse est ardemment défendue par le chef chrétien Samir Geagea. Enfin, il y a ceux qui défendent une position médiane : la Résistance reste un besoin face à Israël, mais il faut trouver des garanties afin qu’elle ne retourne pas ses armes vers l’intérieur et doit être progressivement intégrée à l’armée régulière. Cette approche est essentiellement développée par Walid Joumblatt qui était, avant le mois de mai, le principal pourfendeur du Hezbollah et de son chef. Saad Hariri commence à se rapprocher de plus en plus de cette dernière thèse.

La primauté de l'Etat

C’est dans ce champ de mines que le parrain du dialogue, Michel Sleimane, avance prudemment. Dans son discours inaugural devant les participants au dialogue, le président de la République a insisté sur la primauté de l’Etat, sans pour autant « lâcher » le Hezbollah qu’il connaît bien pour avoir dirigé l’armée pendant dix ans. « La stratégie de défense doit intégrer les différents éléments de l’Etat et profiter des compétences de la Résistance », a-t-il dit. Des propos que chaque partie va vouloir interpréter à sa façon.

La séance inaugurale s’est déroulée dans un climat calme et détendu. La discussion a surtout porté sur l’opportunité d’élargir le panel des participants, comme le souhaite l’opposition. Celle-ci estime que le choix des personnalités, fait en 2006, répondait à des rapports de forces locaux, régionaux et internationaux qui ont été, depuis, radicalement modifiés en sa faveur. L’opposition souhaite inviter d’autres personnalités comme le leader des maronites du Liban-Nord, Sleimane Frangié, l’émir druze Talal Arslan et l’ancien Premier ministre sunnite Omar Karamé. Mais la majorité refuse toute modification de la liste des participants qui se fera inéluctablement à son détriment.

La discussion a également porté sur la proposition de l’opposition d’élargir le débat à d’autres questions politiques et économiques. Il a été convenu que tous les sujets pourront être abordés… après l’élaboration de la stratégie de défense.

Prochain rendez-vous, le 5 novembre. Mais les Libanais savent d’ores et déjà que des mois, peut-être même des années, s’écouleront avant que majorité et opposition s’entendent sur une stratégie commune. En attendant, la branche armée du Hezbollah continuera de se renforcer, en hommes et en armement, sans la moindre inquiétude sur son avenir.

TRIPOLI (Liban) - Un accord de réconciliation entre les communautés musulmanes alaouites et sunnites à Tripoli, la capitale du Liban nord, a été signé lundi dans le but de rétablir le contrôle de l'Etat sur cette ville portuaire et mettre un terme aux affrontements.

L'accord a été signé en fin de soirée au domicile du mufti de Tripoli, cheikh Malek al-Chaar, qui a supervisé les pourparlers entre le Premier ministre Fouad Siniora (un sunnite) et les différents responsables locaux de Tripoli, selon un correspondant de l'AFP sur place.

Au moins 23 personnes ont été tuées depuis le début des violences en mai à Tripoli entre sunnites, partisans de la majorité parlementaire, et alaouites, ces derniers étant proches de l'opposition libanaise.

"Tripoli est une seule ville, une ville unifiée où il n'y a pas de différence entre Libanais et Libanais, entre musulmans et musulmans ou entre musulmans et chrétiens. Nous sommes tous Libanais", a déclaré M. Siniora dans un discours télévisé après la signature de l'accord.

"Tripoli doit être débarrassée de toute arme, les armes ne protègent personne", a-t-il ajouté.

Le document signé appelle au retrait des hommes armés de la rue, au déploiement des forces de sécurité, au retour des déplacés chez eux, à des compensations pour les dégâts matériels ainsi qu'à un plan de développement économique pour la ville.

Selon M. Siniora, cet accord doit être respecté et "l'Etat jouera entièrement son rôle" pour assurer la sécurité.

Les soldats sont rarement intervenus au cours des affrontements qui ont eu lieu, suscitant des critiques au sein de la majorité parlementaire.

L'influent dirigeant sunnite, Saad Hariri, un pilier de la majorité, se trouvait à Tripoli depuis samedi pour sceller cet accord.

Le document a été signé notamment par MM. Siniora, Hariri et l'ancien Premier ministre Omar Karamé, également un sunnite. Côté alaouite, il a été signé par l'ancien député Ali Eïd, responsable du parti démocratique arabe alaouite, et Ahmad Hbouss, également un ancien député.

"Je suis très optimiste", a déclaré M. Chaar à l'AFP. "L'accord sera un succès car tout le monde s'y est impliqué".

Plus tôt dans la journée, le chef du Hezbollah Hassan Nasrallah avait appuyé les efforts de réconciliation menés par M. Hariri. "Nous appuyons tous les efforts pour enterrer la discorde à Tripoli. L'important n'est pas la partie qui parraine la réconciliation, l'important est d'empêcher l'effusion de sang".

Pour le mufti de Tripoli, le conflit dans la ville "n'est ni sectaire ni religieux. C'est un conflit politique et c'est ce qui a aidé à faire réussir cette initiative et permettre cet accord".

In the speech, Nasrallah states that even if Lebanon receives control of the Shebaa Farms, his organization will continue to battle Israel saying that "We're not using Shebaa as an excuse to bear weapons. If the area is freed the weapons will remain because we are talking about a defensive strategy against a threatening country such as Israel."

The 'Resistance Network' relates to a system of state and non-state actors that use terror and limited warfare (among other tools) to promote an extremist political agenda in the Middle East. It poses a new model of security and political threat by successfully preventing Israel from military or political achievements leading towards its secure existence.

One way the Resistance Network achieves this is by rejecting any steps that could lead to a Finality of Claims or End of Conflict.

Nasrallah's statement, reflects what Reut has identified as the Shebaa farms syndrome. This relates to the dynamic of the resistance network of widening demands to preserve a pretext for continued conflict and resistance against Israel. For example, until Israel's withdrawal from Lebanon in May 2000, Hizbullah focused on 'liberating' Southern Lebanon. Following the withdrawal, Hizbullah sought to continue the struggle against Israel on the pretext of new issues such as the Shebaa farms, Israeli flyovers, prisoners or water sources.

Now it seems that even if these are resolved, Hizbullah will continue its resistance.

.

df

Akşamın karanlığını bekleyip öylece geri çekiliyor tanklar. Gece boyunca çekiliyorlar kimseye görünmeden. Gecenin sessizliğini tiksinti veren motor ve palet sesleri bozuyor.

Tankların içinde suratları kurşun gibi donuk askerler var. Yorgun ve bezgin askerler. Anlamsız bir duygu içinde askerler. Mahzun, mükedder, mağlup!.. Tanklar, daha önce yakıp yıktıkları binaların arasından bu kez zor geçiyor. Uçakların acımasızca bombaladığı şehirlerin yolları, köprüleri yerle bir olmuş. Zor geliyor geri dönmek askerlere. Şafak vakti tankların sesleriyle uyanan çocuklar, bir mağara ağzına benzeyen şekilsiz pencerelerden kirli elleriyle selam verirken, askerlerin yüzleri geriliyor. El sallıyor çocuklar askerlere. Askerler ne yapacaklarını, nasıl karşılık vereceklerini bilemiyor. Muzaffer bir edâyla girdikleri şehirlerden, amaçsız ve sonuçsuz bir hâlde geri çekilince bir garip hisse kapılıyorlar. Halkın zafer taklarıyla ve çiçek yağmurlarıyla karşıladıkları o eski zaman askerlerini içten içe kıskanıyorlar. Haklı bir zaferin kahramanı olamamanın talihsizliğini yaşıyor askerler.

Çocukların askerlere verdiği ders

Tankın gövdesine vidalanmış gibi duran asker, altı yaşlarında başı sargılı yaralı bir çocuğa takılıp kalıyor. Evde bıraktığı hamile eşini düşünüyor bir diğeri. Kolları kopmuş çocuklar, askerlere, geride bıraktıkları sağlıklı ve gürbüz çocuklarını hatırlatıyor. Acaba yatmadan önce sütlerini içtiler mi? Anneleri, üstlerini örttü mü? Derken, hava yavaş yavaş aydınlanıyor. Etraf kırmızıdan sarıya doğru renk değiştirerek açılıyor. Askerler bombaladıkları evlerdeki beşikleri, oyuncakları gündüz gözüyle daha yakından görüyorlar. Güneş yükseldikçe ortaya çıkan vahşet, utançlarını daha da artırıyor askerlerin. Dönüş yolunda içleri deşilmiş evlerden sarkan yarım kalmış mutluluklar, askerleri utandırıyor. Çekiniyor askerler, yoldaki ölgün kadınların yüzlerine bakmaktan. Yollarda ağır yaralı gölgelerden ibaret insan manzaralarından utanıyorlar. Ortada dolaşan evsiz barksız çocuklar, patlak bir lastik topun ardından koşuşuyor. En çok buna üzülüyor askerler. Topçular, bir futbol topuyla mutlu olacak çocukları ateş toplarıyla katlettikleri için kahroluyorlar. Bir aydır evini özlemiş bir asker sık sık saatine bakıyor. Daha çok zaman var eve ulaşmaya. Evlerinden ettikleri insanların özlemini duyuyor bir diğeri, evini özleyince. Köprüleri uçurulmuş yollardan geçerken acı duyuyor askerler. Köprünün taşları arasında kanlı bir elbise duruyor hâlâ. Toza bulanmış bir ayakkabı sahibini merak edip bekliyor yol ortasında. Demir yığınları, yerinden sökülmüş bir hayatı hatırlatıyor. Kim bilir belki de başladıkları işi tam olarak bitirememenin moral bozukluğunu yaşıyor askerler. Şehirler yerle bir edilip bir çöle dönüşseydi, mahzun ve mükedder olmaları da gerekmeyecekti işte. Ama yarım bırakılan her iş gibi, moral bozuyor ortalıkta görünenler!..

Askerler, bir dijital oyundaki ruhsuz ordular gibi yavaş yavaş ilerlerken, birden bir alkış sesi yükseliyor taş yığınları arasından. Sayda'da çocuklar alkışlıyor askerleri. Askerler mağlup olmanın acısını duyuyor alkışlandıkça. Alkışlandıkça küçülüp küçülüp kahroluyorlar. Bir yaşlı adam bastonuna dayanmış seyrediyor geri dönen tankları. Sur'da taze mezarların taşına başörtüleri ve gelinlikler bağlanmış. Bir ordunun beyaz bayrakları gibi sıcak çöl rüzgarlarında dalgalanıyor gelinlikler. Hayata doymamış ergenlerin rüyalarını bölen topları suskun, pis pis dönüyor tanklar. Arkalarında kan ve gözyaşı karışmış kirli yakıt izleri bırakarak...

Yollarda yalınayak yürüyor çocuklar. Güneş yakıyor her şeyi. Her şeyi yakıyor uçaklardan atılan bombalar. Yıkıntılar arasında dolaşan başıboş köpekler ve binlerce sinek, geri dönen tanklardan ürküyorlar. Küçük çocuklar, yıkıntıların arasından bakıyor usulca. Bir çift siyah göz takılıyor bir askerin bakışına, asker ürküyor çocuğun bakışından. Çocuğun keskin bakışı kahır dolu. Çocuğun bakışı çelik zırhlıları delip geçiyor. Bir şeyler arıyor çocuk, yüzlerde. Bir haber, bir özür, bir mahcubiyet!.. Askerler yüzlerini çevirip önlerine bakıyorlar. Bu kez bir çocuk parkı çıkıyor karşılarına. Çocuk cıvıltıları yerine Nasrallah'ın bir posteri duruyor kenarda. Askerlerin morali iyice bozuluyor. Bir ara gözlerini bağlayıp öyle yol almak geçiyor içlerinden. Yol kenarındaki çocukların kemirdikleri ekmek kırıntıları, öğle vaktini hatırlatıyor. Askerler iyice acıktıklarını hissediyorlar. Suyu kesilmiş bir nehir yatağına benziyor her yer. Delik deşik bir hayatı hatırlatan evlerine dönen kadınlar, kendilerini yerlere atıp feryat ediyorlar. Dedelerinin, babalarının hâtıralarını taşıyan evlerini, bir taş yığını olarak görünce kahroluyor kadınlar. Sırtlarında bir lastik emziği boş yere çiğneyen ölgün bakışlı çocuklarıyla yana yakıla ağlıyorlar. Bentjibeil'de kimsesiz çocukları önüne katıp bir meçhule sürükleyen yaşlı bir adam elindeki bastonu yere vurup bir şeyler mırıldanıyor. Kimse anlamıyor ne dediğini. Bir kadın geçiyor önünden, sırtında ayaklarını kaybeden bir çocukla. Çocuk sarkıyor hayata. Ellerini göğe açıp uzun uzun ağlıyor yaşlı adam. Sonra bastonunu boşluğa fırlatıyor öfkeyle.

Bir uzun yolda durmadan ilerliyor kâfile. Bir rüya gibi silik ve yavaşça ilerliyorlar. Nerede ve ne zaman duracaklarını bilmeden yürüyor, yürüyor insanlar. Tanıdık bir şehre ulaşanların, evlerini tanımakta zorluk çeken halleri, acı veriyor en çok. Sokakları birbirine karışmış mahallelerini tanıyamıyor mülteciler. Oturup hatırlamaya çalışıyorlar geçmişin fotoğraflarını. Hafızalarından her şeyi silen tankların acımasız izlerine yalınayak basıyor insanlar. Tank izlerini eziyorlar nasırlı ayaklarıyla. Ayaklarına iniyor bir çelik öfke. Tankları yalınayaklarıyla eziyorlar... Her şeyden ümidin kesildiği yerde, bir ümit doğuyor gökyüzünde. Ansızın bir bulut gölgeliyor mültecileri. Çocuklar başlarını kaldırıp göğe bakıyorlar. Tanıdık bir bulut bu. Sonra ince bir yağmur yağıyor. Sıcak bir yaz günü insanları şaşırtıyor bu yağmur. Çocuğunu gömdüğü yeri arayan kadın, buluyor en sonunda yerini ve bebeğinin mavi emziğini mezar taşına bağladığına dua ediyor. 'Sınıra daha çok var' diyor tankçılardan biri.

'Halid bin Velid ne güzel komutandır'

Arkalarındaki toz bulutunun içinden mültecileri seyrediyor öteki. Olan biteni bir tepenin yamacından izleyen bir grup çocuk, askerlere zafer işaretleri yaparak şiirler okuyorlar: Ni'me sadiku'l kitab (Kitap ne güzel arkadaştır) Ni'me'l kâidu Hâlidübnü'l Velid (Halit bin Velid ne güzel komutandır)

Askerlerden biri çok öfkeleniyor buna. Tankı çocukların üzerine sürmek istiyor. Hepsini tankın altına alıp cezalandırmak için tankını tepeye doğru sürüyor. Tank, tepeye giden yolu bir canavarın gövdesi gibi bölen moloz yığınlarının arasında sıkışıp kalıyor. Askerler, uzun bir uğraştan sonra kurtarıyorlar tankı. Sonra yorgun ve bitkin halde tanklarına dönüyorlar. 'Bu çocuklarla uğraşmak zor' diyor biri içinden. İçinden kahrediyor her biri düştükleri bu hâle. Oysa muzaffer askerler gibi, tanklarından inip çocuklarla tokalaşabilirlerdi. Onlarla futbol oynayıp başlarını okşayabilirlerdi. Çocukların kirlenmiş yüzlerini silip onlara güzel bir hayatı sunmak için geldiklerini gösterebilirlerdi... Mağlup yabancılar, geldikleri yollardan evlerine dönerken, eski zaman savaşçılarının asil duygularını hep vicdanlarında hissediyorlardı: Kadınlara, çocuklara, yaşlılara, sakatlara, hastalara, silahsızlara, ekinlere, meyveli ağaçlara ve canlılara dokunmayacaksınız! Büyük ve soylu komutanların bu ulu emirleri, savaşları bir haysiyet gösterisi hâline getirirdi. Mağlup yabancılar ise çelik atlılarıyla en kolayını yapmışlardı. Masumları vurmuşlardı. Okullar, hastaneler, sivil konvoyları, hatta ambulansları hedef almışlardı. Evsiz barksız bir grup haylaz sokak çocuğu, askerlerin arkasından alaylı alaylı bağırıyordu: Tegayyerete'l-bilâdü ve men 'aleyhâ / Fe-vechü'l-arzi mugabberün kabîhün (Beldeler ve içindekiler değişti / Yeryüzü tozlu ve çirkindir)

* Manzume, şiir

DR. SELİM HANCIOĞLU

19 Ağustos 2006, Cumartesi - ZAMAN GAZETESİ

Paraphrasing what the foreign minister of Israel (Livni) said last week: "Don't even think of attacking Iran, and don't even whisper the idea". In the article I read it mentioned an Iranian ballistic missile taking 11 minutes to hit Israel, The Iranians have also said they have radar evading missiles. It is all hard to believe for me the layman. But it is nice to hear some sobering words like: "Don't attack".

.

The Defense minister of Israel (Barak) has started getting some bad press, post Georgia.
And there is speculation Olmert might remain prime minister; ruling a caretaker government until national elections.

.

Nasrallah is promising "Israel is done for" if it so much as fires a single shot into Lebanon". And Nasrallah is saying the increasing threats coming from Israel are related to the upcoming (political party?) elections in Israel. Nevertheless he says the threats are to be taken seriously. But he is in no doubt Israel will lose the next war. In fact Ahmedinajad sounds similar. And a Hizbollah member of the Lebanese parliament says Hizbollah will send 11,000 missiles as soon as Israel attacks Iran.

.

The US / NATO blockade of Iran has not yet materialized, perhaps the neocons post Georgia are having second thoughts. After all what should have been a war tying down the Russians for months or years was over in four days. And there is an SCO meeting next week. The SCO is a Chinese Russian Central Asian security agreement to stop the spread of NATO

.

Re Georgia (meaning Russia) there must be some infighting and blame throwing amongst senior neocon figures. The Western intelligence was a total failure.

So, when Chipmunk Cheeks Nasrallah makes threats on TV from a hidden location deep in Lebanon, should we do anything more than laugh, loudly and scornfully?

Just remember, hiding and sneaking around are NOT indicators of fear. Right...

Si les partis ont fini par enterrer la hache de guerre sur un pacte d’équilibre plus que de confiance, c’est que chacun sait qu’il ne peut gouverner sans l’autre. La majorité doit s’assurer de la « tolérance » de l’opposition pour tenter de reconstruire le pays et organiser des élections législatives en 2009, et les chiites, minoritaires, ont besoin de l’accord qui conforte leurs positions et leur minorité de blocage au sein du gouvernement d’union nationale mis en route par la communauté internationale le 21 mai dernier, à Doha.

Vendredi, le chef du gouvernement a lu sa déclaration de politique générale, un texte controversé fruit de trois semaines d’intenses discussions et de marchandages internes. Toujours au centre du débat, la question du contrôle de l’armement du Hezbollah, dont les représentants politiques tiennent onze postes gouvernementaux. Le compromis en vigueur assure le statu quo du rapport des forces et permet aux « résistants », comme se définissent les membres du Hezbollah, de garder la main sur leurs armes avec la bénédiction des forces politiques. La déclaration souligne en effet « le droit du Liban et de son peuple, son armée et sa résistance de libérer sa terre », notamment les Fermes de Chebaa, une région du Golan revendiquée par le Liban et occupée par Israël.

Ce compromis semble avoir le don d’énerver passablement les responsables israéliens, qui accusent la coalition de Fouad Siniora de céder « sur toute la ligne aux exigences du Hezbollah ». Ils font monter la pression sous prétexte que leurs services de renseignements auraient relevé que le gouvernement libanais n’assurait pas le contrôle des armes livrées au mouvement chiite via la frontière avec la Syrie, exigence fixée par la résolution 1701 des Nations unies.

Désireux de montrer ses muscles, le gouvernement israélien a fait savoir qu’il se mettait en mesure de préparer d’éventuelles opérations au sud du Liban. Hier, le ministre de la Défense, Ehoud Barak, et l’état-major de l’armée ont ainsi supervisé d’importantes manoeuvres militaires sur le plateau du Golan, qu’Israël occupe depuis 1967. L’ancien premier ministre, de 1999 à 2001, a assuré qu’il se prépare à « une remise en cause de l’équilibre dans la région », un message très rude à destination de la Syrie, et un avertissement fondé presque explicitement sur les mêmes arguments que ceux qui avaient justifié le déclenchement de la guerre de 2006 au Liban.

BBC NEWS Africa Profile: Sudan's President Bashir Sudanese President Omar al-Bashir came to power in an Islamist-backed coup in 1989. Since then he has introduced elements of Sharia law which are opposed by ...

http://sudanwatch.blogspot.com/2005_11_01_archive.html

Arab racism: 'We Want to Make a Light Baby' (washingtonpost.com) The New York-based organization Human Rights Watch said in a June 22 report that it investigated "the use of rape by both Janjaweed and Sudanese soldiers ...
http://www.washingtonpost.com/wp-dyn/articles/A16001-2004Jun29.html

Arab women singers complicit in rape, says Amnesty report
[July 2004]
While African women in Darfur were being raped by the Janjaweed militiamen, Arab women stood nearby and sang for joy, according to an Amnesty International ...

During an attack on the village of Disa in June last year, Arab women accompanied the attackers and sang songs praising the government and scorning the black villagers.

According to an African chief quoted in the report, the singers said: "The blood of the blacks runs like water, we take their goods and we chase them from our area and our cattle will be in their land. The power of [Sudanese president Omer Hassan] al-Bashir belongs to the Arabs and we will kill you until the end, you blacks, we have killed your God."

The chief said that the Arab women also racially insulted women from the village: "You are gorillas, you are black, and you are badly dressed."

The Janjaweed have abducted women for use as sex slaves, in some cases breaking their limbs to prevent them escaping, as well as carrying out rapes in their home villages, the report said.
http://www.guardian.co.uk/world/2004/jul/20/sudan.ewenmacaskill

The great betrayal: how the world is ignoring the victims of the tracist... The Janjaweed has been immersed in an openly racist Arab supremacist ideology since ... are on a par with slaves, and still use the derogatory name "abid". ...

http://findarticles.com/p/articles/mi_qn4158/is_200412/ai_n12826640

Islamic Fascism... racist hatred... It is linked to racist hatred of blacks in Sudan, slave trading of black Africans, and racist hatred of other ethnic minorities in the Islamic world.
http://markhumphrys.com/islamic.fascism.html

Darfur refugees debunk (Arabists propagandists' racist myths against Israel's democracy like:) "apartheid" comparisons. Sanka, a Sudanese Muslim told reporter......

http://backspin.typepad.com/backspin/2007/07/index.html

Jihad for Abyei oil is disintegration of Sudan Nov 28, 2007 ... Bashir’s call for his holy warriors to be ready for a jihad by all
http://www.sudantribune.com/spip.php?article24916

United Nations: Sudan carried out mass-rapes in Darfur [March 20, 2008]

A displaced woman from Darfur, one of an estimated 2.3 million affected by the conflict

The United Nations today accused the Sudanese government of being directly involved in the mass-rape of girls and women in the crisis-hit region of Darfur — a damning indictment of the part played by the country's Islamist dictatorship in the humanitarian catastrophe.
http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/africa/article3591198.ece

... the term 'Islamo-Fascism'... Third, given the horrors being perpetrated by some Muslims in the name of Islam -- from the genocide currently being practiced by the Islamic Republic of Sudan, to the mass murders of innocents in Iraq, Israel, America, Britain, Bali, Thailand, the Philippines and elsewhere -- what term is more accurate than "Islamo-Fascism"? "Islamic totalitarianism"? "Jihadists"? "Bad Muslims"? [Oct. 2007]
http://www.realclearpolitics.com/articles/2007/10/the_left_and_the_term_islamofa.html

[His 'good Islamic' friends... other brutal oppressors:] Ayatollah Ali Khamenei, right, Iran's supreme leader, met yesterday in Tehran with President Omar al-Bashir of Sudan, center, and with Iran's president, Mahmoud Ahmadinejad.

Islamic Republic of Iran: Nuclear power available for Al-Bashir's Sudan...

By NAZILA FATHI

Published: April 26, 2006

http://www.nytimes.com/2006/04/26/world/middleeast/26iran.html?_r=1&oref=slogin

Islamofascist femicide, rape, domestic violence, child molesting ...In Sudan – where Arab Muslims slaughter black Muslim and Christian Sudanese ... Describing how gang rape is rampant in the banlieues, she explained to Time ...
http://www.omdurman.org/femicide.html

(Hezbollah for genocide inc.) Hezbollah pledges support for Omar Al Bashir & Sudanese Government [July, 2008]http://www.istockanalyst.com/article/viewiStockNews+articleid_2432545&title=Lebanese_Hezbollah_Holds.html

A Genocide Foretold

By NICHOLAS D. KRISTOF

Published: February 28, 2008

The Sudanese government started the first genocide of the 21st century in Darfur, and now it seems to be preparing to start the second here among the thatch-roof huts of southern Sudan.
http://www.nytimes.com/2008/02/28/opinion/28kristof.html

Democratic Peace: Women In Islamofascist land Feb 4, 2008 ... In one of the more barbaric applications of this antediluvian code, a 19 year old Saudi gang rape victim was recently sentenced to 200 ...
http://freedomspeace.blogspot.com/2008/02/women-in-islamofascist-land.html

Sudan’s Department of Gang Rape
http://www.sudantribune.com/spip.php?article12702

Sudanese dictator Omar al-Bashir faces war crimes charges - Telegraph Sudan's military dictator Omar al-Bashir was accused of.

Sudanese women awaited aid in February in West Darfur State. The conflict has displaced an estimated 2.7 million people.
http://www.nytimes.com/2008/07/15/world/africa/15sudan.html?_r=1&oref=slogin

Locking up Sudan’s Al-Bashir could let in some light into war-torn Darfur ... Al Bashir launched his own version of terrorism in 1989 when his government promulgated the ‘Popular Defence Forces Law’ which legalised paramilitary training to militias to execute a “jihad against Christian influence in the South”. [...]
Under this umbrella fundamentalist Islamic revivalism, the legitimate claims of the peoples of Darfur for an end to their economic backwardness and marginalisation would be subverted through the “jihad”. [...]
Al Bashir was urgently accused of committing “genocide” in Darfur. Sudan’s tragedy has been the pathological cruelties of successive leaders (from Jaffar al Nimeiry, Sadiq al Mahdi to Al Bashir), against citizens of their country. Sudanese intellectuals, like Deng and Prof Ibrahim, have seen Arab racism as the curse of Sudan. This terrible virus is claimed to be most virulent in leaders with varying degrees of dark skin and West-African tribal marks—the Janjaweed.
http://www.nationmedia.com/dailynation/nmgcontententry.asp?category_id=39&newsid=128002

Sudan president al-Bashir charged with genocideJul 14, 2008 ... Sudanese President Omar al-Bashir gestures to pro-government .... with the good news out of Mosul, al Qaeda's last urban stronghold in Iraq? ...
http://www.washtimes.com/news/2008/jul/14/sudan-president-al-bashir-charged-with-g-32311640/

Omar al-Bashir defiant dance over war crimes charges - SUDANESE President Omar al-Bashir danced, punched the air in delight and shouted "God is great" in his first public appearance yesterday as a war crimes suspect.... Sudan promised to turn Darfur into a graveyard as it reacted to charges laid by an international prosecutor accusing Mr al-Bashir of genocide, crimes against humanity and war crimes
http://www.news.com.au/heraldsun/story/0,21985,24025669-663,00.html

Ahmadinejad, Al Manar, Arab TV, Hezbollah, Iran, Iraq, Islamic terrorism, Israel, Jihad, Lebanon, Nasrallah, genocide, Sudan, Darfur, Al-Bashir, Janjaweeds, Islamofascism, Arab racism, war on terror

Surat ini ditulis dalam kerangka pertukaran tawanan antara Hizbullah dan zionis Israel.

Ron Ben-Yishal, seorang jurnalis Israel menulis di situs Internet Yediot Aharonot, Ynet, Israel  hari rabu, tentang ucapan Perdana menteri Israel, ehud Olmert, yang tidak disiarkan.

Ben-Yishal mengatakan bahwa hari ini adalah "hari yang menyedihkan bagi seluruh warga Israel dan pemerintah Israel" ketika menguburkan dua prajuritnya (yang dibebaskan Hizbullah), dan ini merupakan kehinaan yang diberikan oleh para pemimpin Libanon.

Katanya :

Kami ucapkan terima kasih padamu ya Nasrallah (sekjend. Hizbullah), kami telah mempelajari betapa tidak cakapnya para pejabat pertahanan Israel dan betapa tidak siapnya tentara kami untuk berperang habis-habisan.  Anda telah mengisi ulang misl dan roket anda. dan anda juga tahu pasti bahwa tentara Israel akan mengerjakan sesuatu bagi pertarungan/peperangan  selanjutnya yang tiada akhir dalam sebuah pertarungan yang membingungkan seperti peperangan sebelumnya.  Saya yakin bahwa siapapun yang menggantikan kami tidak akan bisa berpikir asyik dengan bukti-bukti kerusakan dan dapat mendedikasikan perhatiannya bagi proses pembuatan keputusan yang maju, sehingga dimasa depan kita tidak membutuhkan dokumen yang kosong substansi seperti resolusi 1701, dalam upaya mengakhiri perang.

Ben Yishal mengakui  bahwa entitas zionis telah membunuh beberapa figur kelompok perlawanan melalui cara-cara tak lazim/menyimpang, dan dalam konteks ini, Israel memperlakukan Samir Kintar dengan nasib yang sama.  Katanya : " dan sebagai catatan akhir, sedikit kata-kata nasehat buat samir Kintar.  Katakan kepada sahabat-sahabat anda di PLO dan Hizbullah tentang nasib para pembunuh orang-orang Israel dan Yahudi bertahun-tahun setelah mereka melakukan aksinya yang terlupakan.  sebagai contoh, apa yang terjadi terhadap para pembunuh atlet Israel di Munich dan para dalangnya.  Mereka semua mati dalam keadaan tidak alami/tidak wajar 24 tahun setelah kejadian Munich tersebut.  jadi belajarlah dari masa lalu dan gambarkan kesimpulanmu."  (http://english.hizbollah.tv)

Lebanese Hezbollah Holds Meeting in Support of Sudanese President - Hezbollah pledges support for Omar Al Bashir and the Sudanese Government
Text of report by Lebanese National News Agency website

[LNNA headline: "Hezbollah organizes consultative meeting in support of Sudan and its President Umar al-Bashir"]

A consultative meeting was held this morning at the invitation of Hezbollah. The meeting, which included nationalist parties, Palestinian factions, local figures and organizations, and the charge d'affaires of the Sudanese Embassy at the head of a delegation, was held in support of Sudan and its President Umar Hasan al-Bashir. The meeting was first addressed by Husayn al- Khalil, the political aide to the secretary general of Hezbollah, who said:

"We in Hezbollah are honoured to meet with you today in defence of a national, pan-Arab, and Islamic cause, which is to stand side by side with our brothers in Sudan - leadership and people. This is because this beloved country is facing an ugly conspiracy to undermine its unity, freedom, and independence."

He added: "The peoples of our region, which is currently in the midst of a historic battle with world arrogance and its dominant forces, are recording the most splendid epics in Lebanon, Palestine, and Iraq, moving the nation from victory to victory and dealing successive blows to the US and Israeli plan. These peoples are now called upon to defend the vanguards of their resistance and liberation movements in the Arab and Islamic worlds. Perhaps, what happened to our kinfolk in Palestine for scores of years and is still happening today and what is currently happening to wounded Iraq, and what is also being planned against brotherly Sudan confirm without the slightest shade of doubt that the process of mutilation and disintegration led by the United States is the core of a hostile plan, which aims controlling the destinies of the nation and its countries, plundering their resources, and enslaving of their peoples."

He continued: "The deteriorating and weak condition of the official Arab order, which is witnessing daily conflicts between its components and sinking deep in the laps of the US plan, is the one that has made the tools of world crime or what are now called international courts dare to make unprecedented decisions against Arab kings and presidents. If anything, this indicates the humiliation of this ominous official order. The vicious efforts that are being exerted by the United States in the heart of our Arab World aim at changing the real direction of the conflict, split the Arabs into blocs of moderation and extremism and stab at our national crucial issues with Arab hands and portray the Islamic peoples and states such as Iran, which supports us with all its power and capabilities, as a great threat to the Arabs, and exert pressure in order to establish normal and peace alliances with our historic enemy; namely, the Zionist entity; all that constitutes a strong entry of US influence into the heart of our world and society on the political, cultural, and military levels."

He said: "The unfair and condemned decision which has been made against His Excellency President Umar Hasan al-Bashir and that is aimed at brotherly Sudan - leadership, government, and people, with all their factions, forces, and parties including the Sudanese opposition forces, is aimed at all the noble forces, parties, and liberation movements that oppose the US-Israeli plan. This is in addition to the official regimes. It is also aimed at all the positions of power and opposition in this beloved nation. The painful reality of the official Arab order does not exempt us at all as peoples and liberation movements from assuming our full role in confronting any hostile action against any Arab country and backing its beloved people.

Concluding, he said: "We in Lebanon, the whole of Lebanon, where we went through all experiences in fighting the Zionist occupiers and invaders and where our people made great sacrifices for the liberation of our country and the preservation of our dignity, and who are living these days one of the landmarks of great victory over the Israeli enemy; we who know very well the meaning of aggression, occupation, domination, and foreign interference, are called upon to take a responsible stand by extending the hand of aid to and express our support for our kinfolk and brethren in Sudan - leadership and people - a country, which has often assumed its historic national and Islamic responsibilities."

Originally published by Lebanese National News Agency website, Beirut, in Arabic 1356 23 Jul 08.

OMAR AL-BASHIR FOUND GUILTY OF GENOCIDE

Tags: Ahmadinejad, Al Manar, Arab media, Hezbollah, Iran, Iraq, Islamic terrorism, Israel, Jihad, Lebanon, Nasrallah, genocide, Sudan, Darfur, Al-Bashir, war on terror

Quelli che seguono sono brani di dichiarazioni rilasciate nei giorni scorsi a vari programmi televisivi dal terrorista infanticida Samir Kuntar, scarcerato da Israele il 16 luglio (in cambio delle spoglie dei due ostaggi assassinati da Hezbollah Eldad Regev ed Ehud Goldwasser).

TV Al-Manar, 16.07.08

Samir Kuntar: “L’arma è… una attitudine che è diventata una cultura della resistenza. È diventata la cultura delle generazioni che realizzeranno il sogno di annientare quella entità predatoria [Israele]. Permettetemi di commemorare un grande e leggendario comandante, l’eroe mujahid [combattente della jihad] e martire Imad Mughniyeh [il capo di Hezbollah per le operazioni terroristiche all’estero, responsabile di attentati con centinaia di vittime innocenti, ucciso a Damasco lo scorso febbraio). Voglio dire solo una cosa: Hajj Imad, saremo degni del sangue da te versato solo quando costringeremo questo nemico a rimpiangere i tuoi giorni”.

TV Al-Manar, 17.07.08

Samir Kuntar: “Ieri a quest’ora ero nelle mani dei nemici. Ieri a quest’ora ero ancora nelle loro mani. Ma adesso non c’è nulla che desidero di più che incontrarli di nuovo. Chiedo ad Allah di farlo accadere presto. Si illude chiunque pensi che la liberazione delle terre libanesi e delle Fattorie Shabaa [conquistate da Israele alla Siria nel 1967, ma dal 2000 reclamate dal Libano come pretesto anti-israeliano] possa portare alla fine di questo conflitto”.

TV Al-Jadid, 18. 07.08

Samir Kuntar: “C’è un morbo, in questa regione, chiamato Stato di Israele, che noi chiamiamo ‘entità predatoria’. Se non poniamo fine a questo morbo, ci perseguirà sino in capo al mondo. Per questo è meglio sbarazzarsi di lui”.

TV Al-Manar, 17.0708

Samir Kuntar: “Hezbollah ha continuato a cercare i dispersi, vivi o martiri. Non aveva nessuna ragione per compiere un’operazione in mio favore se non la sua fede nel valore della vita umana [sic]. Ricordo che il segretario generale [Nasrallah] una volta ha detto: ‘Se Samir Kuntar è in prigione, significa che tutto il Libano è in prigione’. Ecco il valore dalla vita umana”.

TV Al-Jadid, 21.07.08

Sceicco Atallah Hamoud, capo dell’Associazione Libanese per i Prigionieri e i Prigionieri Rilasciati: “Ecco un dono [un mitra] da parte della resistenza islamica per l’eroe liberato, il tenente colonnello Samir Kuntar. Mujahideen [combattenti della jihad] come Samir Kuntar e i suoi fratelli non si curano di se stessi perché hanno votato se stessi alla resistenza, alla causa, alla patria”.

Voce narrante: “Il dono speciale della resistenza si combina con le parole di Kuntar, che ha giurato che questo mitra farà la sua parte nel vendicare il sangue dei martiri”.

Samir Kuntar: “Questo è il più bel regalo, dopo la libertà stessa. Desidero porgere il mio saluto alla resistenza islamica e al segretario generale Nasrallah per la loro fiducia. Innanzitutto, questo è il modo con cui la resistenza islamica riafferma la sua fede in me come combattente. In secondo luogo, questo mitra farà la sua parte, ad Allah piacendo, nel vendicare il sangue di Imad Mughniyeh”.

TV Future, 22.07.08

Samir Kuntar: “Se mi domandate se ho ucciso degli israeliani, sì l’ho fatto, Allah sia lodato, e ne sono orgoglioso. Se ne avrò la possibilità, ad Allah piacendo, ne ucciderò ancora. Per quanto riguarda i bambini, questa è un’altra storia. Una ragazzina venne uccisa durante l’operazione, nel fuoco incrociato. In tutte le operazioni che comportavano la cattura di ostaggi israeliani, gli ostaggi vennero sempre uccisi dai proiettili delle forze israeliane. Lo stesso è avvenuto nella mia operazione”.

Intervistatore: “Cosa ha studiato [in carcere]?”

Samir Kuntar: “Scienze sociali”.

Intervistatore: “Ha completato il suo master?”

Samir Kuntar: “No, me lo hanno impedito. Altri fratelli [in carcere] hanno completato il master, ma a me l’hanno impedito per ragioni che non conosco”.

Intervistatore: “Intende completarlo ora?”

Samir Kuntar: “No. Ad Allah piacendo, farò un master diverso”.

Intervistatore: “In cosa?”

Samir Kuntar: “Un diploma di master in resistenza armata”.

Intervistatore: “Dunque Samir Kuntar questa sera sta dichiarando che…”

Samir Kuntar: “L’ho già dichiarato”.

Intervistatore: “Ha dichiarato che avrebbe fatto parte della resistenza, ma oggi lei sta dicendo che sarà un combattente armato e che condurrà operazioni militari per la resistenza islamica”.

Samir Kuntar: “Senza il minimo dubbio”.

Intervistatore: “E’ una cosa già decisa?”

Samir Kuntar: “Certamente, certamente, certamente. Lo dico tre volte”.

(Da: MEMRI, 23.07.08 )

Per il video di queste ed altre dichiarazioni di Samir Kuntar (sottotitoli in inglese) clicca qui

Israele.net

So, Nasrallah, stop this talk of takhwin and talking about March 14 trying to stop the resistance, because its just not true. So, get that into your head. All we are asking is that we as Lebanese and all the Lebanese decide on the issues of security and war and peace.