Și când te gândești că tot acest "Știi și câștigi" s-a petrecut pe durata a două stații în condiții precare de sunet din cauza gălăgiei pe care o făcea metrou'. O priveliște amuzantă.

Deci, când vă aflați într-o dispută în care vă luptați pentru supremația IQ-ală, întrebați-vă oponentul care este teorema lui Pitagora. Dacă vă răspunde, întrebați-l care este varianta generalizată. Succesul este garantat.

P.S. Și totodată mi-am respectat cuvântul: am căutat proverbul cu cizmaru' și n-am dezvăluit numele colegului meu crimeean.

Personal issues that I have had with this particular philosophy revolve around a reservation I have for the idea of separatism. I abhor the idea of allowing any sort of divisions to manifest into a sociological or geographical apartheid. It is my conviction, backed up by scientific evidence, that ethnicity and race in particular are virtually negligible genetic factors in an individual's personality.

Thus, the meaning of cultural autonomy must be made mutually exclusive with any form of separatism.

Cultural autonomy means the right to express one's culture with other members of that culture. Complications arise in geographical regions wherein there co-exist many cultures, a case-in-point of which could be Anglo-Franco North America.

It is a part of the world where cultures converge. Although dominated by Anglo-European culture in the United States and English Canada and Franco-European culture in French Canada (and parts of Louisiana and New England), it is common to find a Chinatown, Little Italy, Greektown and Little India in many cities, not to mention enclaves of African-American, Jewish, German, Russian, Portuguese, Spanish/Hispanic, Japanese, Korean, Middle Eastern and Native American culture.

To offer cultural autonomy is easiest when a definable geographic region belongs almost or completely homogeneously to a distinct cultural group. I often use the Frisians of northeastern Germany and northern Netherlands to illustrate this. It is conceivable that the remaining Frisians could call for autonomy within the German and Dutch states, or outright independence, as long as their national self-determination were respected by the German and Dutch states. The same could be said for the Tatars, Chechens, Ossetians and Bashkirs of Russia; the Basques and Catalans of Spain and France; the Scottish, Welsh, Cornish, Irish and Manx of the United Kingdom; and any of the 56 distinct ethnic groups recognized by the People's Republic of China.

However, the situation in North America is a textbook example of the difficulties of universal cultural autonomy in that, often, the cultural groups all live within the same geographical boundary. Major North American cities like Toronto, New York City, Los Angeles, Vancouver, Chicago, Boston, Montreal, Miami and San Francisco all fit into this phenomenon.

The contention regarding cultural autonomy is not based on whether all cultures have an inalienable right to express their cultures independent of another: they do. The question regards how best to implement it in all situations so that a global condition of universal cultural autonomy emerges.

To suggest that the division of all cultures into distinct nation-states is the best solution is simply ridiculous. Examples, primarily in Europe, show that it is both impossible and impractical. It is impossible because nation-states necessarily require territorial boundaries, almost never of which correspond 100% with a homogeneous nation, trapping nationals outside of the boundaries and non-nationals inside them. It is impractical because the nation-state is an inherently nationalist institution, causing arbitrary national divisions by uniting dissimilar communities against often similar communities.

Without the nation-state, a new social order must emerge that allows for cultural autonomy but also undermines separatism.

Take, for example, African-Americans in the United States. Historically an oppressed minority, they have yet to break free from the bonds of the damage of slavery, institutional discrimination, and contemporary racism. Calls for black nationalism have met with varying degrees of success.

The solution cannot be nationalism. There can be no creation of a distinct, independent nation-state for African-Americans. This is so for two reasons: one, African-Americans are not completely geographically concentrated, forming enclaves in cities and towns, meaning that no African-American nation-state would have continuous boundaries; two, while forming enclaves across the country, African-Americans also live in communities that are dominantly European-American or Hispanic-American, while non-Africans also live in their communities.

Nevertheless, African-Americans have formed a distinct culture, characterized by such things as jazz, hip-hop, rap, some distinctive cuisine, a unique form of comedy and entertainment, artistic and poetic styles, and even a dialect of American English (commonly known as "Ebonics").

To allow African-Americans, and all other cultural minorities, to fully express their culture is absolutely necessary for the full development of each individual African-American's identity.

The first step in doing so is to immediately remove all legal barriers to this. This includes clamping down on racial profiling, leveling out laws that unfairly single out African-Americans*, retrying black prisoners when there is evidence of a breach of justice, etc.

Once the minority in question has achieved absolute equality under the law, they must use their organizational power to create a visible presence for themselves in society, using this presence to normalize relations between their community and all others. They must actively seek to educate members of other communities and cultures about their way of life, for it is ignorance that leads to hate.

The most important manifestation of cultural autonomy must be a political structure that allows for culture-related issues to be decided by members of that culture. This does not entail political sovereignty: that would be separatism. It is the right of a cultural community, like any other community, to decide their direction without interference.

Simply, cultural autonomy is the right of all cultures to flourish by their own means while co-existing peacefully with other cultures with stipulations based on human and civil rights.

* An example of this is laws regarding cocaine and crack cocaine. An ACLU report documents that “distribution of just 5 grams of crack carries a minimum 5-year federal prison sentence, while for powder cocaine, distribution of 500 grams – 100 times the amount of crack cocaine – carries the same sentence.” For more, see http://creativedestruction.wordpress.com/2006/11/15/crack-cocaine-sentencing-systematic-racism-at-work/

Back to the fort. It was built in 1278, as a defense against the Tatar invasion, and was rebuilt by leader Iancu of Hunedoara (1440 – 1446) at the end of the first half of the 14th century. Later on it is fortified and changed into the style of the Renaissance, when the fort becomes the residence of Transylvania's prince(1541) . After 1788 it becomes a ruin, being abandonned by the Austrian garnison.

Click on the pics to see them in a higher resolution.

1) A very tired dog, seen from behind a fence, on our way towards the fort

2) The fort from a distance

3) A very friendly horse, which let us pet him!!! :D

4) A view seen from the ruins

5) The town of Radna

6) Some pillars with yet unsolved significance

The prospective father-in-law of the Russian leader Putin, who is about to marry a gymnast who is 25 years his younger, is Tatar.

Russian leader Vladimir Putin is said to be getting ready to marry the Olympic medal winner gymnast Alina Kabaeva. Alina Kabaeva was born in Uzbekistan and her father is a Muslim Tatar. Putin quietly divorced his wife Lyudmila Aleksandrovna. According to the claims, Kabaeva and Putin will get married in mid-June. Marat Kabaeva is a former professional football player. Marat Kabaeva warned his future son-in-law: "my daughter is a very sensitive girl; so, know how to make her happy."

Fra Sabah via Spanish Pundit

OPDATERING: Tilsyneladende dementi: Den ukjente russisk tabloidavisa Moskovsky Korrespondent beklager at de satte ut ryktene.

- Vi har ikke fakta som underbygger påstanden, sier avisa i en pressemelding.

Mięso sieka się drobno i doprawia pieprzem i musztardą, na wierzchu układa się żółtko w wianuszku z cebuli i ogórka (ewentualnie kaparów). W pewnym wariancie mięso można podmarynować w soku cytrynowym lub limonkowym z oliwą. W innym (moim ulubionym) do marynowania używa się koniaku i oliwy. W jeszcze innym dodaje się sosu Worcester.

Pyszny na grzankach lub z białą bułką, ma być schłodzony.

Zupy.
Rosół. Numero uno w moim rankingu zup. Mógłbym go jeść codziennie. Za każdym razem smakuje inaczej, za każdym razem jest zajebiście smaczny. Makaron, włoszczyzna, dużo gotowanego czosnku i świeża zielona pietruszka, a to wszystko zalane przepięknie złotym bulionem. Poezja. Na miejscu drugim stoi pomidorowa – oczywiście z makaronem. Wywar robiony na bazie świeżych pomidorów, ewentualnie z puszki, a nie samego koncentratu. Gęsta jak sos, kwaskowato-słodka. To jest to. Najniższy stopień podium zarezerwowany dla kapuśniaka. Kwaskowaty, podawany z potłuczonymi ziemniaczkami posypanymi zeszkloną cebulką. Na drugi dzień od ugotowania jest jeszcze lepszy. Pod podium znajdują się m.in. barszcz biały, żurek, barszcz z zieleniatkami, zupa z buraczków – tych młodych, wiosennych, krupnik etc. Nie cierpię jedynie koperkowej i pomidorowej z ryżem.

Ale samą zupą się nie najem. Obiad bez mięsa to nie obiad. Zjem każde, jest tylko jeden warunek. Musi być smażone/pieczone. Kurczak, indyk, udka, kotlety, mielone, etc. Z ziemniaczkami i jakąś sałatką – to jest to. Smażona ryba także jest czymś przepysznym. O ile jest rybą, a niezamrożonym filetem, który po odprowadzeniu wody waży tyle, co płatek śniegu i smakuje jak…No właśnie. Jak smakuje filet? Jedząc go niby coś się czuje, – ale ryba to nie jest…
Kompletnie nie pojmuję ludzi, którzy zachwycają się surowym mięsem czy to w postaci tatara czy nie daj Boże Sushi! To pierwsze jeszcze jakoś strawię. To drugie miałem okazję skosztować pewnego razu. Było to dla mnie traumatyczne przeżycie. Coś jak uczestnictwo w programie Fear Factor. Tylko cholera nikt mi nie płacił, wręcz przeciwnie, sam sobie to gówno kupiłem…
Ta okropna kelnerka, która poleciła wziąć kawałek „na raz” w usta…
Żułem to cholerstwo jak krowa trawę na łące. Opcja wyplucia nie wchodziła w grę. Połknięcie też nie…
Żułem, żułem, żułem. Rosło w ustach i wcale nie chciało znikać. Jakoś się przełamałem i w końcu to połknąłem. Walka była długa. Utkwiło mi to w pamięci jak Buka z Muminków. Na samą myśl mnie skręca i zawartość żołądka podchodzi do gardła…

Kolejnymi daniami, bez których nie wyobrażam sobie mojego życia są: pierogi – obowiązkowo z kapustą i grzybami, krokiety z farszem identycznym jak w pierogach. Gołąbki w sosie pomidorowym, placek ziemniaczany (nie mylić z plackami ziemniaczanymi), leczo, pizza (domowa na gruuuuubym cieście).

A po obiadku pora na DESER.
Zjem chyba każdy. Kocham słodkie…
Lody, ciasta, galaretki, ciasteczka, kremy, budynie, czekolady, czekoladki, cukierki. Nie ważne, jakie. Ważne, że dużo. Czym słodsze tym lepsze. Po dwugodzinnej intensywnej przejażdżce na rowerze w lato litrowe pudełko z lodami waniliowymi, kawałkami owoców i cytrynowym syropem są jak lekarstwo.

Orgazm. Orgazm w podniebieniu…

бел; белмә - know!, don't know!кабатла; кабатлама - repeat!, don't repeat! сора; сорама - ask!, don't ask!тыңла; тыңлама - listen!, don't listen!аңла, аңлама - understand!, don't understand!өйрән; өйрәнмә - study!, don't study! ук; укма - read!, don't read!яз; язма - write!, don't write!әйт; әйтмә - speak!, don't speak!

II. Translate.

Understand!, don’t understand!, understand! (pl), don’t understand! (pl). 3) Өйрәнмә, өйрәнегез, өйрән, өйрәнмәгез. Don’t study!, Study! (pl), Study! (sg), Don’t study! (pl)

IV. Translate.

In the Tatar language, the plural form of a noun is indicated by affixes that are attached to the word.

-лар /-ләр - basic plural indicator

-нар /-нәр: - plural indicator after nasal consonants (м, н, ң)

For example:

Кул - hand; куллар - hands;

I. Write the plural form of the noun.

а) Такта, китап, укучы, кыз, малай, бала.

Такталар, китаплар, укучылар, кызлар, малайлар, балалар.

б) Дәрес, мәктәп, билге, тәрәзә, ишек, дәфтәр.

Дәресләр, мәктәпләр, билгеләр, тәрәзәләр, ишекләр, дәфтәрләр.

в) Урам, урман, үлән, буран, көн, төн, таң.

Урамнар, урманнар, үләннәр, бураннар, көннәр, төннәр, таңнар.

г) Укытучы, әни, су, ипи, келәм (ковер), балан (калина), идән (пол), апа, буран (метель).

Укытучылар, әниләр, сулар, келәмнәр, баланнар, идәннәр, апалар, бураннар.

Remember! In Tatar, adjectives never follow an agreement with the nouns that they describe. Example:

Яхшы көн — яхшы көннәр (good day - good days).

II. Write these phrases in the plural form.

Яңа укучы, яхшы дус, чиста дәфтәр, дөрес җавап, пычрак кул, тәмле аш, зур урман, салкын көн.

Яңа укучылар, яхшы дуслар, чиста дәфтәрләр, дөрес җаваплар, пычрак куллар, тәмле ашлар, зур урманнар, салкын көннәр.

Remember! In Tatar, only the singular form of nouns is used with numbers.

Китап — китаплар — 2 китап (две книги).

Book - books - 2 books

Кыз — кызлар — 5 кыз

Girl - girls - 5 girls

III. Translate.

Укучы, укучылар, биш укучы.

Flower - flowers - 5 flowers.

чәчәк, чәчәкләр, биш чәчәк

Word - words - 3 words.

сүз, сүзләр, өч сүз

Lesson - lessons - 4 lessons.

дәрес, дәресләр, дүрт дәрес

IV. Translate.

чиста бүлмә, чиста бүлмәләр, ике чиста бүлмә

Red apple - red apples - 5 red apples.

кызыл алма, кызыл алмалар, биш кызыл алма

Cold day - cold days - 5 cold days.

салкын көн, салкын көннәр, биш салкын көн

Beautiful flower - beautiful flowers - 2 beautiful flowers.

матур чәчәк, матур чәчәкләр, ике матур чәчәкV. Create and write phrases with the given words, following the last example. Lesson. Teacher. Answer. Street.

яңа дәрес, яңа дәресләр, биш яңа дәрес

new lesson, new lessons, 5 new lessons

яхшы укытучы, яхшы укытучылар, ике яхшы укытучы

good teacher, good teachers, 2 good teachers

дөрес җавап, дөрес җаваплар, өч дөрес җавап

correct answer, correct answers, 3 correct answers

зур урам, зур урамнар, биш зур урам

wide street, wide streets, 5 wide streets

This is from Russia. The Tatar (Turkic) speaking part of it.

Slow Tatar ballad from the national singer of Tatarstan: Alsu (Alsou) Abramova. She was born in 1983 and so at this time of writing, she was 24 years of age but has already accomplished much. She also sings in Russian and English.

This is a song in the Tatar language about her father.

Z miłości do jedzenia powstaje ten blog. A restauracja U Kucharzy była naszym jednym z największych odkryć w Polsce, które spowodowało, że postanowiliśmy podzielić się doznaniami pieszczącymi podniebienie i kojącymi zmysły.

Restauracja powstała na zapleczu dawnej kuchni hotelu Europejskiego, tak naprawdę niewiele się zmieniło od chwili, kiedy obsługa hotelowa po raz ostatni przygotowywała tu posiłki. Europejski jest jednym z najstarszych hoteli 3* w Europie, został otwarty w styczniu 1857. Położony jest przy Trakcie Królewskim, nieopodal Starego Miasta. Niestety, w związku ze zmianą właściciela, hotel został zamknięty w czerwcu 2005.

W 2006 roku rodzina Gesslerów postanowiła otworzyć restaurację i sprawić nieocenioną radość tym, którzy wstąpią tu na strawę, natomiast oczekującym przepychu i luksusu przyjdzie zmierzyć się z minimalizmem i czymś dotąd w polskiej gastronomii niebywałym - kuchnia, miejsce do przygotowania potraw oraz stoły dla gości nie znają tu podziału. Swobodnie przechadzający się goście mogą porozmawiać z panią zagniatającą ciasto na kluseczki i makaron, podejrzeć bez skrępowania pracę kucharzy, która za chwil kilka znajdzie się na talerzu. Otwarta kuchnia to nie zbyt trafne określenie tej restauracji. Tu kuchnia jest integralną częścią restauracji a kucharze pełnią rolę gospodarzy.

U Kucharzy odwiedzaliśmy kilkakrotnie, za każdym razem byliśmy zachwyceni, nasi zagraniczni goście twierdzili, że wizyta w tym miejscu była idealnym podsumowaniem opowieści o Warszawie. Jak duże zaskoczenie widać było na twarzy Amerykanki, przed którą kucharz siekał mięso na tatar, dodawał surowe mięso a później zaserwował wraz z tradycyjnymi dodatkami na talerzu. Tu należy wspomnieć, że dla ludzi spoza Polski jedzenie surowego mięsa i jaj jest obarczone ryzykiem wizyty u lekarza i perturbacji żołądkowych. By uspokoić naszego gościa zamówiliśmy wódkę, która wraz z naszymi zapewnieniami ukoiła nerwy:)

Z potraw, które najbardziej przypadły nam go gustu to m.in. gicz cielęca podana z kluseczkami w sposób obowiązujący w tym przybytku rozkoszy kulinarnych- na wózkach kucharz przywozi patelnie z zamówionym jedzeniem i po kolei nakłada na talerz strawę. Szynka cielęca krojona jest przy stole co jest bardzo widowiskowe i wprawiło w osłupienie naszego austriackiego gościa. W mojej pamięci zapadły zrazy wołowe oraz śledź z olejem lnianym. Wódeczka podana w karawce umiliła nam wieczór niejednokrotnie i poprawił trawienie. Marchewka oraz buraczki jako dodatki do dań głównych przygotowane są idealnie- al dente. Zupa grzybowa w lipcu przypomniała o świętach Bożego Narodzenia.

Jedynym rozczarowaniem przy kolejnej wizycie były nóżki. W galarecie znalazł się kawałek kości, co podkreślając moją wybredność i wyobraźnie plastyczną, absolutnie nie dyskwalifikuje restauracji i może świadczyć o domowym sposobie przygotowania tej przekąski.

Polecam wszystkim stół szefa kuchni, gdzie pod okiem kucharzy spożywasz rewelacyjne jedzenie i cieszysz oko pracą, która wrze na kuchni.

Wracając do naszej wizyty w Bazaarze w piękny majowy wieczór, nie sposób nie wspomnieć o ciekawości kuchni i możliwościach szefa jaka kierowała wszystkimi zebranymi, a było nas 22 osoby. Nasza przyjaciółka obchodziła urodziny, więc postanowiliśmy uczcić to hucznie.

Lokal znałam z poprzedniej wizyty, Dio uknuł plan urodzin- niespodzianki dla Pszczółki. Wypada dodać kilka słów o wystroju, gdyż wniósł on nową jakość do polskich restauracji. Restauracja mieści się w budynku, który powstał u zbiegu Świętokrzyskiej i Jasnej, na miejscu dawnego parkingu. Wnętrze to klasyczne i eleganckie połączenie egzotycznego drewna i czarnego kamienia oraz aksamitnych materiałów. Światło oraz duże, wyciszone okna stwarzają wrażenie ciepłego i wygodnego wnętrza.

Zasiedliśmy przy dużym stole na środku sali, kelner szybko zajął się naszymi okryciami oraz kwiatami jubilatki. Dostaliśmy karty i złożyliśmy zamówienie na aperitif, panowie zamówili tequile, panie pozostały wierne whiskey Gentleman Jack i tu spotkało nas pierwsze rozczarowanie. Niestety bar w Bazaarze nie jest mocną stroną tej restauracji, a szkoda, w tak wykwintnym lokalu goście powinni mieć możliwość skosztowania dobrych alkoholi. Kelner standardowo zaproponował  Mojito. Byłyśmy wierne i zamówiłyśmy JD. Honor należy oddać za prawdziwą tequilę, którą panowie kosztowali przez cały wieczór za zdrowie jubilatki.

Po dogłębnym przestudiowaniu menu przystąpiliśmy do składania zamówień. Każdy z nas wybrał coś innego, byśmy mogli skosztować zachwalanej wszem i wobec kuchni. Potrawy, które wjeżdżały na stół zaskakiwały wszystkich, sposób ułożenia potraw na talerzach jest bardzo zachęcający i świadczy o artyzmie, jaki panuje za drzwiami kuchni. Na przystawkę wybrałam zaskakujące połączenie carpaccio z tuńczyka z sosem wiśniowym. Mięso było przepyszne i delikatne a w połączeniu z sosem wiśniowym tuńczyk wypadł po królewsku. Wszystko rozpływało się w ustach a podniebienie pieszczone było słodko- kwaśnym sosem. W zupach zaskoczył mnie krem z pomidorów z masłem orzechowym aksamitnie delikatna zupa z lekką nutą goryczki z masła orzechowego. Danie główne odpuściłam podjadając z talerzy moich towarzyszek, postanowiłam zostawić miejsce na deser, który w karcie zachęcał nazwą.

Mus czekoladowy z prażonymi orzechami nerkowca i powidłami z pomidorów i tymianku, jak dla mnie połączenie wręcz wymarzone, każdy składnik z osobna urzeka smakiem, a w połączeniu są zniewalające.

Cynamonowe parfait z makowym torcikiem kus kus, skórką z pomarańczy i orzechami, jak dla mnie trochę mdłe, ale wygląda okazale.

Mój absolutny faworyt w sekcji desery Migdałowa Fantazja. Delikatnie zmielone migdały rozpływały się w ustach. Mus z dodatkiem sosu z truskawek połączony z migdałami absolutna rewelacja, mimo, że później swędział mnie trochę język.

Bazaar jest restauracją do której na pewno niebawem wrócimy i z całego serca polecamy tym wszystkim, którzy ciekawi są nowych doznań kulinarnych, nie boją się niespodziewanych połączeń, które na co dzień nie występują w kuchni polskiej. Mam tylko nadzieję, że bar osiągnie rangę godną tej kuchni i restauracji, czego z całego serca życzę.

The place has a real old-school Warsaw vibe to it. All the dishes are 8 PLN or 2 Euro and the drinks are priced at 4 PLN or 1 Euro and that includes shots of vodka as well. The great thing is that its open round the clock all week long. And this means that you can meet some real characters there at various times of the day and night.

Basically there are 8 dishes in all if I remember correctly. All are Polish classics like Steak Tartare, Pate, Herrings in Oil and the such. Just what the doctor ordered after a night on the town or any other time for that matter. Hereąs a picture of half mz portion of steak tartare.

As for the sevice - judge for yourselves from the picture below ;)

Zakąski Przekąski (ul. Ossolińskich).

On the corner with Krakowskie Przedmieście.

Directly opposite the Bristol Hotels' main entrance and a stones throw from Cinammon.

Efendim dizideki olaylar BİR TATAR ailesi etrafında dönüyor.Engin Cezzar'ın canlandırdığı baba Afşar Kırımlı'nın dört-beş tane çocuğu
var.Birinin adı Girayhan, diğeri de Nogayhan.Mahir Günşiray'ın canlandırdığı Girayhan tiplemesi neoliberal bir işadamı
görünümünde.Babasından gizli işler çevirip onun adına sahte bir imzayla banka satın alıyor.Baba, bu ihaneti farkettiği halde şimdilik
çaktırmıyor.Nogayhan ise gece alemlerinin adamı ve bunun yanında bazı kişilerin yatak odalarına kamera yerleştiriyor.İki kardeş bunu
ilerleyen bölümlerde şantaj amaçlı kullanacak gibi.Dahası dizinin son sahnesinde kırmızı kutu, istihbarattaki adamı tarafından Afşar
Kırımlı'ya teslim ediliyor.Bu da gösteriyor ki babanın büyük hesapları var.

Bu dizinin konsept danışmanının Soner Yalçın olduğunu söyleyince herhalde taşlar yerine oturur.Kurtlar Vadisi'nde bu işler dengedeydi.Derinlerdeki kanatların birini Aydınlık'çı Soner Yalçın tutarken,diğerini de ülkücü kökenli Ömer Lütfü Mete tutuyordu.Yeni
dizide görünen o ki bu denge kaybolmuş ve Soner Yalçın yine (SAĞCI VE İNANÇLI KESİME) kinini kusmaya başlamış.Bu adamın tatarlarla alıp veremediği nedir
bilmiyorum."

http://www.nogayturkleri.com/defter/default.asp?sayfa=6

NOTLAR: Tatar Çavuş 'Sağır Oda' dizisinde İbrahim Peygamber'le ilgili bir öykü anlatıldı. Bu peygamber zamanında İslamiyet var mıydı, yani Hz. Muhammed gelmiş miydi?' diye soruyor. Sonra da ilave ediyor 'Çünkü dizideki hikayede bu peygamber, gelen kişiye şöyle bir cümle kullanıyordu; Müslüman olursun'. Bunun cevabını o da biz de biliyoruz ama sanırız Soner Yalçın bilmiyor. 25.09.2006 BURHAN AYERİ AKSAM GAZETESİ

Mongolian rap/hip-hop (the 21st century kind!) by a group named Tatar, which is not to be confused with another ethnic group named Tatar. Mongolians are not Tatars.

This is the urban group's first hit single. They have many others.